Met een woestijnschip in de Thar-woestijn vlakbij Pakistan

Foto’s Jaisalmer dag 2

Foto’s woestijnsafari

Fifu

We worden voor de woestijntocht pas omstreeks 13.30 uur opgehaald in ons stulpje… Ik moet zeggen een van de betere tot nu toe. Bovendien zeer behulpzame en vriendelijke staf. Fifu hotel, een absolute aanrader.

Fort

We dwalen rond in het immense fort dat wat problemen met de stabiliteit zou hebben. Er wordt aangeraden om eigenlijk geen hotel in de vestiging te nemen omdat de waterhuishouding van deze hotels de stabiliteit van het fort zouden ondermijnen. Binnenin het fort is het een aaneenschakeling van winkeltjes en iedere eigenaar prijst zijn waren aan alsof het de beste ter wereld zijn. Ik kan ze vandaag allemaal counteren zonder dat ik een shopeigenaar moet opeten.

Fort Jaisalmer
Jaïn tempel

Hoed-oppasser

De Jaïn tempel is prachtig, ook hier moeten we onze schoenen uitdoen en aangezien er evenmin leder binnen mag, houdt de opzichter van dienst mijn hoed in bewaring. Hij is zo fier als een gieter als ik mijn hoed op zijn hoofd plant. Als we buiten komen vraagt hij natuurlijk een kleinigheid omdat hij als een held mijn hoed heeft bewaakt.

We zijn beiden zeer benieuwd naar de woestijntocht en gaan goed op tijd terug naar het hotel om onze rugzakken wat te herschikken en een kleine rugzak klaar te maken voor onze avonturentocht.

Je kan hier overal een safari reserveren, het is dus altijd een beetje een gok of je goed terecht komt. Wij kiezen voor een individuele tocht waar we samen met een chauffeur/kok en twee kamelendrijvers de woestijn intrekken. De chauffeur is even enthousiast als wij omdat hij vandaag voor het eerst met zijn nieuwe jeep mag rijden. Hij is zo hevig dat hij over een verkeersdrempel rijdt zonder snelheid te minderen met als gevolg dat Hilde met haar hoofd tegen het dak vliegt, gelukkig zonder veel erg.

Huttentocht

We rijden met de jeep door wat zandduinen en moeten onderweg stoppen om zijn vier maal vier op te zetten waarbij hij blijkbaar een hendel aan de wielen moet verzetten. Dit is alles in één, én een kamelentocht én een jeepsafari. We stoppen om even op adem te komen in een huttendorp waar hij ons aanmaant om even een kijkje te nemen in de hutten. We blijven ons toch altijd verwonderen hoe mensen in deze tijd nog zo moeten overleven.

Huttendorp in Thar-woestijn
Huttendorp in Thar-woestijn

Woestijnschepen

Na anderhalf uur komen we in de Thar-woestijn aan waar de twee kameeldrijvers met de woestijnschepen staan te wachten, Babu en Nano. Het zijn twee zeer lieve beesten, want tussen die bultenaars zitten nogal eens bijtertjes. Het zijn mannetjes, want het is paartijd en de meeste vrouwelijke kamelen zitten op de boerderij hun bevalling af te wachten. Het inschepen is vaak nogal een bedoening en je moet je verdomd goed vasthouden om al niet meteen in het woestijnzand te bijten.

Ons woestijnvervoer
Ons woestijnvervoer

De zon laat zich gevoelen en geeft serieus van jetje. Zelfs hoog op onze bultenaar gezeten voelen we niet alleen de zon branden maar ook de weerkaatsing op de zandgrond maakt dat we van deze wandeling het gevoel hebben dat we in een broeikast zitten.

Gelukkig duurt de tocht niet heel lang maar net lang genoeg om volledig weg van de bewoonde wereld in het aards paradijs in de woestijn te arriveren. Zo weggeplukt uit duizend-en-een-nacht.

Kamp voor de nacht

Er wordt vuur gemaakt voor een Indische thee en ondertussen begint onze kok met de voorbereiding van een maaltijd onder de Indische hemel. Ook de kameeldrijvers blijven slapen en installeren mee ons kamp voor de nacht.

Futiliteiten

Wij genieten ondertussen van een zonsondergang waar menigeen zijn schoen zou voor opeten. Zodra de zon haar plaatsje afstaat aan de maan die voor voldoende licht zorgt, daalt de temperatuur een heel stuk. Je kan niet anders dan onder de indruk zijn van dit plaatje. Onze kok bereidt het eten terwijl hij de hele tijd door ratelt. De potten waar het eten in wordt bereid zullen niet onmiddellijk een schoonheidsprijs winnen en zo ook de handdoeken die worden gebruikt om ze nog eens extra op te blinken. Ach, wie maalt op zo’n moment om zo’n futiliteiten? Wij krijgen een heerlijk menu voorgeschoteld met niet minder dan vijf verschillende gerechten… il faut le faire. Een kleine woestijnree komt vlakbij ons kamp een kijkje nemen en loopt schichtig weg eens ze ons in de gaten krijgt.

Zonsondergang in de woestijn
Zonsondergang in de woestijn

Mestkevers

De jongste van de groep moet afwassen en met onze gezegende leeftijd zijn wij vrijgesteld ;-). Ondertussen maken ze ons bed klaar voor de nacht en is er gelukkig gezorgd voor veldbedden, want er kruipen honderden uit de kluiten gewassen mestkevers rond die maar al te graag de warmte van je slaapzak opzoeken. Voor we onze openlucht-bedstee opzoeken worden er aan het kampvuur leuke ditjes en datjes uitgewisseld. Zo komen we te weten dat een leraar hier ongeveer € 130,- verdient en een ambtenaar € 500,- per maand. Wat deze jongens als maandloon krijgen durf ik niet te vragen, maar ik hoorde al bedragen vallen van minder dan twintig euro per maand. Alles is hier natuurlijk veel goedkoper, toch kan je het ze dan ook niet kwalijk nemen dat ze toeristen proberen leeg te zuigen.

Legerkamp

We laten het vuur uitdoven en kruipen onder de wol. Onze compagnons kiezen hun stek uit, een eindje van ons weg. We liggen helemaal alleen met als enige getuige de maan die ei zo na in haar volle glorie gloeit. In de verte zien we af en toe een kleine flikkering van een kampvuur van een legerkamp. Het is niet duidelijk of dit van het Pakistaanse dan wel van het Indische leger is. Ons zal het worst wezen, het is kilometers van ons vandaan. De stilte is hier een kleinood dat je tussen die miljoenen mensen moet koesteren. De volledige stilte is zelfs iets wat we bij ons thuis niet kennen. Het doet wat bevreemdend aan. Ik val bijzonder snel – gehypnotiseerd door de magie van de woestijn – in een diepe slaap.

Sterrenhemel

Om één uur ben ik klaar wakker voor een kleine plaspauze. De maan zorgt nog altijd voor een verlichte woestijn. Ik kan de slaap niet meer vatten en als tegen vier uur ook de maan het voor bekeken houdt, worden we getrakteerd op een sterrenhemel die zijn weerga niet kent. Ik herken nauwelijks nog de grote beer en de Orionnevel. De volledige duisternis accentueert de sterren en maakt dit onvergetelijk. Het tijdstip (midden in de nacht) had beter kunnen gekozen worden.

Roet in zonsopgang

Ik val uiteindelijk terug in slaap en word pas wakker als ik Hilde haar zie klaarmaken voor de zonsopgang. Wat laaghangende wolkjes, die niet veel betekenis hebben gooien wat roet in de zonsopgang maar maken het desondanks toch een onvergetelijk moment.

Zonsopgang in Thar-woestijn
Zonsopgang in de Thar-woestijn

Ook nu wordt er weer een uitgebreid ontbijt op een kampvuur bereid. De vijf sterren momenten volgen elkaar in zo’n razend tempo op dat je er draaierig van zou worden. Na het ontbijt maken we nog een kleine wandeling in de woestijn, breken ons kamp op en waggelen op de rug van Babu en Nano terug naar onze vertrekplaats en kunnen de rest van de dag alleen maar in extase nagenieten van deze onvergetelijke ervaring.

De kleermaker die de verkeerde maten van Hilde haar punjab nam en tegen zijn goesting moet herbeginnen, kan de vreugde van de woestijnervaring niet bederven. Uiteindelijk kan hij na wat nieuw pas- en snijwerk onze dag perfect afsluiten.


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Deel onze weg

3 gedachten over “Met een woestijnschip in de Thar-woestijn vlakbij Pakistan”

  1. Namaste Hilde en Erik, PRACHTIGE FOTO’S ??, en onvergetelijke belevenissen die jullie meemaken, slapen onder de sterrenhemel, dacht dat jullie toch in een tentje zouden ??, lopen daar s’nachts geen rare beestjes ?, en jullie ??vervoer, ik smul van jullie avonturen ?, grts Myriam ??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *