Vorst op bezoek

foto’s:http://ierland.liekenspeeters.be

De vorst slaat hier ongenadig toe (en neen Winne maak u geen zorgen). Ik bedoel dat het vanmorgen hier al heeft gevroren aan de grond. Dit is natuurlijk goed nieuws in deze tijd van het jaar want dit wil zeggen dat het een open hemel is, en die blijft ons de rest van de dag vergezellen.

Onze gastheer brengt ons na een stevig ontbijt naar de plaats waar we gisteren zijn geëindigd en hij zal ons komen ophalen in Kilquiggin, zo’n slordige 25 kilometer verder. Het is vandaag de langste etappe, maar met Laura als gezelschap die de ganse dag mijn vleesklak opwarmt is dit ‘a piece of cake’ 😉

Moyne at #Wicklowway
Moyne at #Wicklowway

Natuurlijk je mag nooit te zelfzeker worden, want na een kleine 5 kilometer begint mijn voet weer op te spelen. Ik overweeg om een Brufen te nemen maar met een stok die ik langs de kant vind, kan ik de druk op mijn enkel een beetje ontzien en wordt de pijn een beetje dragelijk.

We krijgen vandaag weer wonderlijke vergezichten voorgeschoteld en we lopen de eerste twee uren een beetje boven de wolken wat ongelofelijk mooie taferelen oplevert.

Vanmorgen kregen we het gevoel dat we opnieuw in the Red Centre waren in Australië, vanwege de zon op de rood gekleurde varens op de bergen.

Hilde, die vandaag van fototoestel-dienst is zal vanavond meer pijn aan haar vingertjes hebben dan aan haar voeten. Ik denk dat we dicht bij de tweehonderd foto’s zijn vandaag. Die kunnen we spijtig genoeg niet allemaal uploaden, maar een deeltje daarvan vind je op onze fotosite terug. (http://ierland.liekenspeeters.be)

Vlakbij Kilquiggin #Wicklowway
Vlakbij Kilquiggin #Wicklowway

We komen in deze tijd van het jaar weinig wandelaars tegen…. Tja, wie gaat er nu in november in de Wicklow mountains wandelen. Maar iedereen die je tegenkomt wil wel eventjes een praatje maken.

Rond 15 uur komen we op onze bestemming aan in Kilquiggin, we zoeken echter tevergeefs naar een pub waar we onze gastheer zouden ontmoeten. Het dorpje doet een beetje spookachtig aan, er staan enkele huizen waarvan de meeste vervallen. Ik klop op alle deuren om eventjes te mogen bellen want ons gesofistikeerd materiaal laat ons hier in de bergen wat in de steek en we kunnen geen verbinding maken.

Een oud vrouwtje laat ons binnen om gebruik te maken van haar telefoon. De stank binnen is niet te harden en buiten is er niet genoeg ontvangst met haar draagbare telefoon.Ik bombardeer Hilde als slachtoffer van dienst om onze gastheer op te bellen. Ik hou ondertussen buiten de wacht bij mijn rugzak ;-)). Na wat misverstanden kunnen we onze gastheer uiteindelijk naar dit spookdorp begeleiden en na een verkwikkende douche laten we ons afzetten in een pub waar we de Guinness tapkraan overbelasten.

Totaal aantal km: 120 km
Totaal klimmeters: 4027 m

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *