Verwend

Foto’s

Vandaag bereiken we ons onderkomen ergens in Dali, de thuishaven  van de Bai-people. We zetten ons wekkertje om 6 uur, maar mijn ingebouwd klokje maakt mij om vijf voor wakker. Onze gastvrouw is mee extra vroeg opgestaan om ons ontbijt klaar te maken. Hilde voelt zich al een stuk beter, maar eieren als ontbijt is nog een stapje te ver. Ze legt ons echt in de watten, dit hotelletje kan ik alleen maar aan iedereen aanraden.

We krijgen nog een lift naar het fonkelnieuwe treinstation van Lijiang dat vermoedelijk één van de mooist gelegen stations is dat we ooit zijn tegengekomen…. En dat zijn er ondertussen al wat.

Lijiang  treinstation

We krijgen ondertussen al een berichtje van onze nieuwe gastvrouw, een B&B in Dali, dat ze ons van de trein komen oppikken.  Zo is aan reizen niets meer gelegen. We worden hier eigenlijk ongelofelijk verwend. We wentelen ons in deze gastvrijheid en laten ons deze diensten welgevallen. Als je je nog herinnert welke miserie we vaak hebben om taxi’s te vinden die je niet willen pluimen… (met het door onszelf opgelegd zeer beperkt reisbudget. We willen binnenkort terug weg dus moeten we zuinig zijn ;-)).

Op de trein socialiseren we met onze buren die de Engelse taal goed machtig zijn (iets wat in deze contreien steeds minder en minder voorkomt).

Na een dikke twee uur stopt onze trein in Dali. We zijn niet ver meer van de grens met Myanmar (voormalig Birma), ook de Tibetaanse grens is niet echt ver meer af. Sapa in Vietnam is ook binnen dagafstand en dat maakt ons toch wat weker. Hier hebben we enkele leuke herinneringen.

We zijn in het land van de Bai-minderheidsgroep, ook hier dragen de vrouwen nog vaak hun traditionele felgekleurde outfit.

Dali Bai madammen

We installeren ons in ons nieuw onderkomen, een B&B van weerom een ongelofelijk behulpzame familie. Daarna eten we een curryschotel (voor Erik, Hilde houdt het nog wat sober met een schoteltje rijst) in een klein plaatselijk restaurant en doen een kleine verkenning van de stad.

Na de middag maken we een wandeling tussen rijstvelden en kleinere veldjes met allerlei gewassen en we gaan richting  Erhaimeer. Een meer van meer dan 42 km lang en ongeveer 9 km breed. Het is meer dan een uur stappen en mijn benen die nog vol melkzuur zitten van de gorge-afdaling van gisteren en Hilde die nog een beetje aan het recupereren is van haar nachtelijke escapades gisteren, moeten diep gaan om tot ginder te geraken.

We passeren nog een authentiek dorpje waar de tijd duidelijk is blijven stilstaan en waar de toeristen nog nooit van gehoord hebben. Om de eigenheid van dit dorpje te bewaren, ga ik de naam hiervan niet publiceren ;-). We worden hier trouwens door enkele jongeren achterna geroepen met Ni Hao Laowai. Wat zoveel betekent als ‘dag vreemdeling’.

Dali - Baidorp

We passeren een marktje met taferelen uit een historische film en hetgeen we aan het meer te zien krijgen…  Jongeren die in ondergoed elkaar proberen de loef af te steken. Het zou een scene uit de witte kunnen zijn.

We hopen een taxi te kunnen vinden maar dit dorpje staat vermoedelijk niet op het schema van de taxiboys. We zetten er dus maar de pas in en wandelen de 7 km terug. Als we terug in onze B&B arriveren, zijn we beiden stikkapot. We overwegen om morgen een gezapige bergtocht te maken, maar onze vermoeidheid zou er wel eens een motorritje rond het meer van kunnen maken.

In een kleine supermarkt vinden we een lekker Spaans wijntje die de Chinese wijnen tot pompwater herleiden. Een smek-orgie niet te na gesproken, waar we in een plaatselijk restaurant bij momenten het gevoel hebben tussen een kudde dieren te zitten eten, is dit weer een goddelijke locatie.

Ik heb die  app ‘VPN unlimited’ om Facebook hier te kraken geïnstalleerd gekregen… en het werkt nog ook.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *