Uluru en Kata Tjuta

Foto’s

Na een veel te lange vlucht, door te veel tegenwind… en wat voor ne wind, komen we een half uur later aan dan voorzien.

We vlogen dus tweemaal met hetzelfde vliegtuig, wel met een nieuwe crew. Het was een ‘Embraer 190’ dat maar plaats biedt aan 104 passagiers, maar die klein vliegtuigjes zijn dus veel meer onderhevig aan termiek. Onze evenwichtsorganen worden hier zwaar op de proef gesteld.

Landing Ayers Rock, zie zandstorm….brrrr….

We verlaten Cairns Queensland, en gaan via Sydney in New South Wales naar Uluru (Ayers Rock) in The Northern Territory. Deze rots is eigenlijk een monoliet in het centrum van Australië. Vroeger was dit gebied een oceaan en daarna een regenwoud. Nu is het een dorre woestijn.

We halen meteen op het Thrifty kantoor de sleutels op voor een Hyundai Accent, opnieuw een automatic…. Sebiet wil ik met niets anders meer rijden ;-)) We proberen toch nog eventjes om hem in te ruilen voor en 4 X 4 maar er zijn er geen meer voorradig. We zullen niet teveel off road moeten rijden ;-(. Onze vorige huurauto was een SUV van Mitsubishi. Die reed wel wat sportiever.

We hebben twee overnachtingen geboekt bij ‘Ayers Rock Resort – Campground’ in een bungalow, hmmm je mag niet te nauw zien. Hilde besluit om haar lakenzak te gebruiken in het bed. Die hadden we gekocht, mocht het bed ergens niet proper zijn.

De prijzen zijn hier nog exuberanter dan elders in het land. AUD 40,- voor een Lindemans wijntje dat je bij ons voor nog geen € 4,- kan kopen. Ook hier wordt het drinken van alcoholische dranken aan zeer zware wetten onderworpen. ’t Is hier begot nog erger dan in Marokko, waar ik eens een week zonder wijn heb moeten leven 😉

Enfin we installeren ons en we rijden daarna naar het ‘Uluru-Katja Tjuta Nationaal Park’ om onze vergunning te halen voor drie dagen. We zien in de verte Uluru al liggen, en rijden er al maar eens naar toe. De Unuga-people (Aboriginals) vragen met aandrang om hun heilige plaats niet te schenden en hem dus zeker niet te beklimmen. Daarenboven staat er te veel wind en is er zelfs een officieel verbod om hem te beklimmen die dag. Er zijn toch een paar onnozelaars die het wel wagen, maar die krijgen een warm onthaal bij hun terugkomst. De rangers staan hen op te wachten. Hun vergunning voor het park wordt onmiddellijk ingetrokken en volgens omstaanders zullen ze zwaar in hun beurs moeten tasten.

Maar dit even terzijde… Uluru zelf is weer… hoe zal ik het zeggen, mijn superlatieven geraken hier op. Wij vallen hier echt van de ene verbijstering en verwondering in de andere.

Wij schudden de rest van de namiddag de vliegvermoeidheid van ons af en koken voor het eerst ons eigen potje. Spaghetti met kamelengehakt… moet ge zelf maar eens proberen. Krokodil is er nog niet van gekomen Aline, maar dat wordt hier verkocht zoals bij ons kip en dat zal dus zeker nog op het menu komen, net als Emu (een soort struisvogel). Dus ik laat nog wel iets weten.

Zonsondergang Kata Tjuta

We pikken ’s avonds nog een schitterende zonsondergang mee op Uluru en KataTjuta (of The Olga’s zoals ze ze hier ook noemen). Daar wordt ne mens stil van. Zoveel schoonheid. We genieten met volle teugen. We kruipen die avond vroeg onder de wol, we zijn tenslotte al van 3 uur wakker.

Zonsopgang (Sunrise) Uluru

Deze morgen (voor jullie is dat gisterenavond) staan we weer voor dag en dauw op om de zonsopgang te gaan bekijken. Om vijf uur vertrekken we hier en zijn maar net op tijd om een schitterende Sunrise mee te maken. Er lopen hier toch wel wat anderstaligen rond die blijkbaar het verschil tussen sunset en sunrise niet kennen. Vanmorgen zagen we heel wat kijklustigen op de parking staan waar je de sunset kon meemaken;-)

We trekken onze stapschoenen aan en maken de base-wandeling rond de rots. 10,6 km daarmee krijg je een idee hoe groot dat gevaarte is. De eerste kilometer haspelen we af met grotendeels schaduw, maar als de zon wat hoger staat en de thermometer boven de 30° uittorent, voel je dat je leeft. Daarenboven krijgen we het gezelschap (trouwens al vanaf we hier geland zijn) van duizenden vliegen. We hebben een netje gekocht en poseren eventjes voor de foto, maar eigenlijk lopen we de ganse dag zonder. In een boek van Alice to Ocean vertelt de auteur dat je die vliegen moet laten doen, ze maken je poriën proper. Aan het aantal vliegen op mijn gezicht moet ik ne serieuze vetlap zijn ;-)).

 

 

Hilde: Erik neemt verschillende keren het woordje ‘amazing’ in de mond en dat is het ook.

We hebben ongeveer 6 liter water bij en tegen het einde van de wandeling hebben we die allemaal soldaat gemaakt.

Daarna trekken we nog een 40 km verder naar de Kata Tjuta (vele hoofden), ook dit is weer een fenomenaal staaltje natuur. We maken een kleine wandeling in de ‘Walpa Gorge Walk’ en tot slot doen we er nog de ‘Vallei der Winden’ bij. Deze twee laatste maken deel uit van ‘Kata Tjuta’.

Morgen trekken we weer verder. We zijn misschien ook een beetje Aboriginals, leven als een nomade, trekkend van de ene plaats naar de andere. Rusteloos, altijd openstaan voor wat komt, genieten van wat we zien, ik zou zeggen laat de boeren maar dorsen 😉

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *