Twintig jaar bloggen, het laatste verhaal.

Vandaag worden we wakker geschud door Myriam de bellemadam. We zitten in Mechelen te genieten van onze wekelijkse aperitief als we de reflectie maken van onze Kretatrip.

De terugvlucht gisteren verliep vlotjes. Op de luchthaven van Chania was het een drukte van jewelste. Het toerisme is een beetje uit zijn voegen gebarsten en de kleine luchthaven kan de stroom toeristen met moeite slikken. Meer dan een miljoen vluchten per jaar voor gans Kreta. Als we toekomen staan er lange rijen te wachten voor het luchthavengebouw. Ik loop het luchthavengebouw binnen en zie dat de incheckbalies van Ryanair pas zijn opengegaan en dat er voor die incheckbalies niet veel volk staat.

De familie staat in de file en als we blijven aanschuiven tot iedereen binnen is lopen we het gevaar het vliegtuig te missen. Ik trek mijn stoute schoenen aan, steek mijn hoedje op en roep dat de reizigers voor Eindhoven mij moeten volgen. ‘Please can you let them pass’, de andere reizigers stappen als robotten opzij en de ganse familie volgt en zo sparen we een uur wachten in de volle zon uit. We lopen zonder enig morren van de andere passagiers tot aan de balie. Klus geklaard. Als we ingecheckt zijn moeten we de valiezen zelf nog gaan inchecken en terug aanschuiven in een andere rij. Gelukkig duurt dit niet te lang maar hopelijk maken ze met de luchthavenuitbreiding waar ze volop mee bezig zijn een einde aan deze voorhistorische methodes.

De vlucht verloopt vlekkeloos, het enige vermeldingswaardige feit was dat we toevallig op dezelfde rij terecht komen als onze kinderen die los van onze reservatie boekten.

Een kort resumé:

  • We reden zowat 600 kilometer met de scooter
  • We zwommen vijftien seconden in de zee
  • Lagen 0 seconden in de zon
  • Hadden een gemiddelde nachtrust van 6 uren
  • Het eten was overal voortreffelijk met een kleine voorkeur voor Mitsos
  • We aten bij iedere maaltijd een gezonde fruitschotel overgoten met de nodige Raki (Tsikoudia), gratis
  • De vriendelijkheid van de eilandbewoners (soms tè)
  • Over het opgebruikte budget willen we het niet hebben
  • Het hoogtepunt was natuurlijk het sprookjeshuwelijk van Caro en Kenny
  • Onze tocht in de Samariakloof was door het weinig volk die dag een driesterren wandeling
  • Het meest onvergetelijke was de onverwachte ontmoeting met Gryzoulle en haar witte goud.
  • Hilde en Erik
    Hilde en Erik

Maar voor ons zal dit bezoek aan Kreta een mijlpaal zijn, want het is het laatste verhaal in het eerste deel van ons boek: ‘Een reis rond de wereld in tachtig dagen’, een verhaal van 20 jaar bloggen. We hopen dat tegen het najaar ons boek in de betere boekhandel te verkrijgen is. Voor het tweede deel van het boek zal het vermoedelijk wachten zijn tot in het voorjaar volgend jaar.

Nog op de kop 100 dagen die ons scheiden van onze volgende trip: Tel Aviv maak je op voor ons bezoek.

Bewaren

Deel onze weg

Een gedachte over “Twintig jaar bloggen, het laatste verhaal.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *