Apegapen in Tel Aviv

Foto’s

Wij proberen geen oordeel te vormen en wars van iedere politieke mening lopen we Tel Aviv plat. We bezoeken het Ben Gurion House. Zowat de bezieler van de staat Israël. De foto’s van ontmoetingen met vooraanstaande staatshoofden, waarbij ook Elisabeth en Boudewijn, staan te blinken in den Ben zijn living .

Bens' bib
Bens’ bib

Maar vooral zijn bibliotheek met zijn 20.000 boeken spreekt tot onze verbeelding. Ik weet dat je in een mensenleven, als je een fervente lezer bent, ongeveer drieduizend boeken kan lezen. Dus een snelle berekening leert ons dat daar 17.000 exemplaren onaangeroerd staan te blinken. Onze bib met zijn tweeduizend exemplaren is ten minste voor tachtig procent gelezen.

We zetten onze weg verder zuidwaarts en lopen langs de kustlijn richting Carmel Market waar we een afspraak hebben voor een tasting tour op de markt.

We passeren ook langs het Trumpeldor kerkhof, of het Old Cemetery, wat enkele leuke foto’s oplevert. Alle opschriften zijn in eenduidig Hebreeuws en dus compleet Chinees voor ons. Hier zouden enkele beroemde Israëlieten begraven liggen en aan de grootte van de graven kunnen we al veronderstellen waar ze liggen, maar naar wie hebben we het raden.

Old Cemetery Trumbeldor
Old Cemetery Trumbeldor

Het oude stadhuis in Bauhausstijl, het Beit Ha’ir, is prachtig. De gelegenheidstentoonstelling van pornografische striptekenkunst is iets te schreeuwerig. Dat de eerste burgervader van Tel Aviv hier ook zijn ei mag leggen door middel van een tentoonstelling, vlak boven deze pornografie, zal Meir Dizengoff gelukkig niet meer te weten komen. Het goedkopere combiticket wegens Soekot, dat blijkbaar maar pas volgende week maandag eindigt, geeft ons nog recht op een bezoek aan een prachtig huis van de dichter Bialik, die vooral furore maakte tijdens de pogroms in het begin van de twintigste eeuw. Zeer aangrijpend dichtwerk.

Ondertussen is het tijd voor onze afspraak voor de food tour. Om 12.30 uur staan we alleen te apegapen aan het meeting point. Als wij westerlingen vijf minuten te laat zijn is dat aanvaardbaar. Hoe zuidelijker men gaat, hoe groter het geduld op de proef mag worden gesteld. Maar als er na een half uur nog niemand is komen opdagen beginnen we stilaan nattigheid te voelen en bel ik naar de organisatie die ons die tour verkocht. Hij vraagt wat extra tijd om na te gaan wat er precies is fout gelopen. Na nog een kwartier belt hij terug om te zeggen dat er iemand onderweg is om ons verder te helpen. Ondertussen zijn we een uur verder als er eindelijk iemand komt opdagen. Sara verontschuldigt zich en zal ons naar een rondleiding brengen die bezig is. Daarna krijgen we bovenop deze tour nog de eigenlijke rondleiding waar we recht op hebben. Na nog eens een wandeling van een half uur kunnen we eindelijk aansluiten bij een kleine groep die bezig is met een veganistische tour. Niet echt ons ding denken we in eerste instantie maar onze gids Evi weet ons wel te boeien en zowaar nog warm te maken voor veganisme. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we tegen ’s avonds al terug een stuk vlees achter de kiezen hebben steken.

Na wat proevertjes nemen we afscheid van de twee Poolse vegan-vrienden en trekken verder met Evi die een extra dienst zal moeten draaien. We starten de tour die we eigenlijk geboekt hebben: de Carmel Market-tour waar we kennis maken met enkele lokale producten. Zeer boeiende rondleiding met leuke verhalen en weetjes.

Wanneer we aan de tour willen beginnen is onze gids door het dolle heen als we op een pleintje aan Allenbystreet een zangeres horen zingen. Miri Aloni, een ware vedette die gewoon op de hoek van de straat de mensen komt animeren. Alsof bij ons Will Tura op de hoek van de Bruul zou komen kwelen. In ieder geval, Miri Aloni heeft zichzelf onsterfelijk gemaakt omdat Rabin net voor hij vermoord werd een concert van haar bijwoonde.

We vertrekken aan de Gazapoort en slenteren over de markt en proeven olijven en zijn getuige van hoe Arabieren en joden vredig samenleven. Ze houden elkaars waar in het oog, helpen elkaar verder…

Humus in de synagoge
Humus in de synagoge

We leren hameiri kaas kennen, de Israëlische versie van feta, maar zeker zo lekker. In een synagoge eten we humus, we maken kennis met halva, een soort dessert waar baklava bij verbleekt. We sluiten af op de ambachtenmarkt en genieten onderweg van de graffitikunstenaars die een gedoogbeleid genieten in Tel Aviv. We leren wat een mezuza is (precies een deurbel dat aan ieder huis hangt om huis en inwoners te beschermen en dat bij het binnenkomen dankbaar wordt gekust) en nemen na een fantastische middag afscheid van Sara en Evi.

In het begin van een reis ondergedompeld worden in de gebruiken en geneugten van een nieuw land zet al je zintuigen op scherp en laat je de rest van de reis des te meer te genieten.

Deel onze weg

2 gedachten over “Apegapen in Tel Aviv”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *