Tuk op de tuktuks

Na de vermoeiende treinrit moeten we nog aansluitend enkele Tuktuks en bussen nemen om via de vriendschapsbrug naar Laos over te steken. Ook ditmaal is ‘hectisch’ onze beste woordkeuze. Zodra we van de trein stappen, die tussen haakjes toch twee uur te laat aankomt, worden we door tuktuk- en ander chauffeurs overspoeld… zeg maar overvallen. Hilde probeert mij nog tegen te houden maar mijn rugzak zit al in een tuktuk.

Hij stopt natuurlijk niet aan het officiële visumkantoor (maar dat weten we dan nog niet) maar aan een malafide organisatie die wat extra geld uit de brave toerist probeert te schudden. We voelen dat er iets niet in orde is en bedanken vriendelijk voor het feestje. De fake-beambte snapt snel dat hij niet met doetjes te maken heeft en laat ons met alle plezier gaan ;-).

Hier staan we nu. We weten niet precies hoever het nog is om naar het officiële kantoor te gaan. Het is snoeiheet, de rugzakken wegen door en ons tekort aan slaap laat zich gevoelen.  We gaan zonder goed en wel te beseffen hoe ver het nog is richting Laos. Hilde herinnert zich nog iets van ‘20 km’.  De moed zakt mij in de schoenen.

Gelukkig zien we na tweehonderd meter een bord met visumcontrole. Ons geluk te buiten trakteren we onszelf op een busritje van nog geen halve euro met een airco-loze bus die eigenlijk alleen voor de locals is bestemd en rijden via de Thaise douane over de Vriendschapsbrug. Maar we klagen niet en we wentelen ons in zweet en ‘contentement’ dat we geen 20 km bepakt en gezakt hoeven wandelen.  We rijden over de brug, die een cadeautje is van de Aussies, en we rijden die langs de linker zijde van de weg over. Zodra we niemandsland over zijn, nog geen kilometer verder stopt hij aan de Laotiaanse grensovergang en moeten we nogmaals een boel formaliteiten vervullen. Vanaf hier rijden we terug langs de rechter kant van de weg.

tuktuk

Ze hebben nog een foto nodig, bovendien trekken ze er zelf nog eentje, we moeten een aantal formulieren invullen en als blijkt dat we geen strafblad hebben en mijn kop overeenkomt met de foto op mijn reispas mogen we eindelijk vertrekken. Natuurlijk niet zonder eerst nog een drietal beambten te moeten passeren die nog eens nakijken of de eerste zijn werk wel goed heeft gedaan.

Na deze controle is ons busticket niet meer geldig en moeten we weer verder met een ander vervoermiddel. Weer staat er een legertje tuktuks klaar.  Wijzer…., leggen we een aanbod van een vriendelijke taxichauffeur naast ons. We kiezen deze maal voor een airco bus om de laatste 20 km te overbruggen.

Ons hotel ‘Vayakorn guesthouse’ is gelukkig een meevaller. We hebben WiFi, propere lakens en we kunnen genieten van een verkwikkende douche.

De rest van de namiddag laten we ons verwennen met spotgoedkoop eten aan de ontelbare eettentjes en nuttigen wat lokale biertjes (Beerlao).

In Vientiane is er een soort jaarmarkt aan de gang ter grootte van de oppervlakte van de jaarmarkt van Vilvoorde… maal tien… We genieten mee met de Laotianen van dit jaarlijks feestje, maar vooraleer we het ‘terrein’ van de jaarmarkt mogen betreden, worden we eerst afgetast: Erik langs de mannenkant, Hilde langs de vrouwenkant. En tja genieten (niet van dat aftasten natuurlijk)… ieder kraampje probeert zijn buurman te overtreffen met zijn grotere luidsprekers en hoger volume. Uiteindelijk vluchten we naar de rustige binnenstad en verorberen onze eerste malariapilletjes. (zo een pilletje kost meer dan onze volledige maaltijd van deze namiddag)

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *