Toledo-ieten

Foto’s http://madrid.liekenspeeters.be/#!album-397

Toledo, een historisch liefelijk stadje aan de Taag, een half uur bezuiden Madrid. We hebben onze trein gereserveerd om 9u20… gelukkig kunnen we in het station Atocha onze tickets nog ombuigen naar… ? juist, een half uur vroeger. Op een half uur razen we tegen duizelingwekkende snelheid naar Toledo, waar we opgepikt worden door een roze bus ;-).

Panoramisch zicht op Toledo
Panoramisch zicht op Toledo

We hebben een Toledokaart gekocht, waar de trein, een toeristische bus die ons naar het centrum brengt en enkele van de belangrijkste bezienswaardigheden, waaronder de kathedraal Primada, Iglesia de Santo Tomé, de Sinagoga de Santa Maria la Blanca en het Monasterio de San Juan de los Reyes inbegrepen zijn. € 48,- p/p. Een goeie tip, reserveer alleen de trein en neem in de eerste bezienswaardigheid een abonnementje voor alle musea en bezienswaardigheden in de stad voor
€ 5,- dan spaar je voor 2 personen zo’n € 40,- uit.

Een gids begeleidt ons naar het centrum van de stad via een tiental roltrappen (ja je leest het goed), zowat honderd meter hoger. Daar legt hij in gebrekkig Engels uit hoe we terug moeten geraken. Een optie is een roze strook die op de grond is geschilderd en ons terug te voet naar het station zou brengen in minder dan 10 minuten, maar daarover straks meer.

We nemen alle tijd om het stadje in ons op te nemen, het doet ons een beetje denken aan San Marino, de stadstaat in Italië. Ook de honderden toeristen die Brussel en Parijs deze dagen links laten liggen wentelen zich hier in een zelfgenoegzaamheid die de stad met momenten in een nachtmerrie omtovert. In de middeleeuwen bleek deze stad een smeltkroes te zijn van Joden, Islamitische en Christelijke cultuur… daar kunnen we deze dagen een puntje aan zuigen.

Verder heeft het stadje blijkbaar iets met messen, zwaarden, harnassen en juwelen. Ieder winkeltje…en zo zijn er een duizendtal verkopen deze attributen.

De kathedraal is alvast één van de prachtigste dat we ooit gezien hebben, de ‘Toledo-ieten’ of hoe de inwoners van Toledo ook mogen heten, mogen fier zijn op hun historische gebouwen. Volgens ingewijden trouwens het tweede grootste historische centrum van de wereld… na Rome . Maar dit kunnen we van hieruit niet staven ;-).

Panoramisch zicht op Toledo
Museo del Greco

De bezienswaardigheden op ons Toledokaartje stillen onze honger hier niet voldoende. We nemen het huisje van de ingeweken Griek van Kreta (El Greco) er met plezier bij.

Mijn persoonlijke fotograaf haar vingertje is gloeiend heet, ze weet niet waar eerst of laatst kijken en trekken. Ze zal weten wat doen op onze kampvuuravond. Onze avonden zijn wel gevuld met het schrijven van ons blog en het sorteren en publiceren van onze foto’s. Ik krijg achteraf nogal eens de vraag: “steken jullie daar niet teveel tijd in?” De reacties die we achteraf en tijdens onze reizen krijgen zijn meestal positief en voor onszelf is het achteraf zo’n geheugenhulp dat het niet opweegt tegen de effort. Ook de reflectie van de dag als we ’s avonds schrijven en foto’s uitkiezen om te publiceren, is goud waard.

Toledo
Toledo

Als ons vertelseltje in Toledo uit is, nemen we terug de roltrap naar beneden en volgen de roze lijn naar het station (zoals de gids ons in het begin van de dag influisterde). Gelukkig is ons oriëntatievermogen beter dan de schilder die het lijntje naar het station schilderde. Volgens mij heeft hij met een borstel in zijn kont de weg naar de kroeg gevolgd en niet naar het treintje.

Van de terugreis naar Madrid kan ik niets vertellen buiten het feit dat ik een paar keer wakker schrok van mijn eigen gesnurk ;-).

Na een douchke trotseren we de volgende lading weekend toeristen die met duizenden zijn neergestreken in onze favoriete stad en brengen onze kampvuuravond door in een leuk restoke waar ze overheerlijke typische ‘Cocido de Madrileño’ serveren. Ons dessert na een copieuze maaltijd slaan we over en nemen in de plaats een koffie met een Whiskey. We waren al verwittigd dat ze hier de sterke drank niet schenken zoals het moet… het is alsof hij met water aan het gieten is. Niet één portie, niet twee, maar zowaar ik Rik heet misschien wel vijf porties. Gelukkig kennen we ondertussen onze weg blindelings terug ;-).

Deel onze weg

Een gedachte over “Toledo-ieten”

  1. Wat een fijne reis, en wat een prachtig weertje ginder !
    Toledo ziet er nog helemaal uit zoals 43 jaar geleden : hier was ik voor het laatst in 1972 …wat gaat het leven vlug … veel te vlug …

    Hartelijke groeten vanuit Chiang Khong, aan de Mekong, die de grens vormt tussen Thailand en Laos.
    Morgen steek ik de grens over naar Laos voor een tweedaagse boottocht tot in Luang Prabang.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *