Tijgersprong

Foto’s

We beslissen gisterenavond om de uitstap naar de Tiger Leaping Gorge op ons eigen te organiseren. We kunnen met een Chinese organisatie mee, maar dan moeten we al om kwart voor zeven klaarstaan en de plek waar ze ons oppikken is nogal onduidelijk. We bedanken voor het aanbod en volgens onze gastvrouw is het eigenlijk best alleen te doen.

De nacht beslist er echter anders over, Hilde frequenteert het toilet de ganse nacht door. ’s Morgens volledig uitgeteld beslist ze om in het hotel te blijven, aangezien ze nog steeds niet beter is. Ik twijfel om te vertrekken, maar ze spoort me aan om alleen te gaan. Te gek om rond te lopen, zegt ze, om de ganse dag haar handje vast te houden en het prachtige weer te negeren om de gorge te bezoeken.

Onze gastvrouw zal voor het nodige paardenmiddel zorgen en belooft me dat ze haar in de watten zal leggen.

Ik vertrek met een klein hartje richting busstation en wat blijkt… de bustickets voor vandaag naar de Tiger Leaping Gorge zijn uitverkocht. Godv……

Markt

Maar wonder boven wonder, de dame achter het loket spreekt enkele woorden Engels en ze legt met handen en voeten uit dat ik nog een laatste ticket kan bemachtigen voor Qiaotou. Vandaar moet ik dan een andere bus nemen die mij tot aan Tina’s Guesthouse brengt. Ik twijfel of ik niet beter terug kan gaan naar het hotel, want ik maak me toch wel een beetje zorgen. Na wat Viber-contact met Hilde beslis ik om verder te gaan. Ik ben hier nu toch, dus kan ik evengoed dit avontuur aangaan.

Na wat zoeken geraak ik uiteindelijk op de bus, dit zijn weer Aziatische toestanden. Veel te kleine zitjes en een bus die in Vlaanderen wellicht niet door de autocontrole geraakt.  Leuke vooruitzichten als je hiermee de bergen in moet.

 Busrit Lijiang - Tiger Leaping Gorge

Toevallig zie ik dat een Chinees met een rugzak dezelfde richting uit moet als ik en hij belooft mij om te verwittigen als we moeten uitstappen. Na een dikke twee uur, zijn we in Qiaotou. Hij spreekt een Zhang-vrouw aan, van een plaatselijke bergstam, die mij voor 160 yuan naar het guesthouse wil brengen. Bovendien wil ze daar op mij wachten terwijl ik de afdaling naar de Tiger Leaping Gorge maak.

Het lijkt een beetje op een Indiaanse die mij voorzichtig langs deze spectaculaire weg, klimmend langs ingestorte stukken weg, via neergevallen rotsen, naar het guesthouse brengt (zie filmpje).

Met Zhang-madame naar Tiger Leaping Gorge

Daar brengt ze mij naar het begin van het pad waar ik twijfel of ik deze spectaculaire afdaling wel in mijn eentje ga maken. Het begin van deze route is indrukwekkend… gevaarlijk. Ik overweeg of ik niet gewoon een paar foto’s van hier neem en onverrichter zake met deze Zhang-madame terug naar de bushalte rijd.

Een Chinese familie die aan de afdaling begint, neemt alle twijfel weg. Ik volg in hun voetsporen deze gevaarlijke afdaling. Dit is bijna kletteren met momenten. Met trillende benen komen we op een platform waar ik kan kiezen om de afdaling verder te zetten via laddertjes of via een stijl afdalend pad. Een deel van de Chinese familie gaat voor de volgens mij onverantwoorde opties van de ladder, terwijl ik als beschermer van moeder en dochter de gewone weg neem. Die is al meer dan spectaculair genoeg. Na een veertig minuten dalen, bereiken we de rivier Jinsha Jiang, die schuimend van woede en onverbiddelijk haar overtollige water over deze gorge uitbraakt.

Tiger Leaping Gorge - Hangbrug

De legende wil dat een tijger hier de rivier overspringt om aan jagers te ontkomen. Ik kan een deel overbruggen langs een houten bruggetje, waar ik met de schrik van mijn leven de overkant bereik. Ook hier weer word ik uitgenodigd om samen op verschillende familiefoto’s te poseren.

Het moeilijkste deel, de afdaling, is achter de rug. Iedere wandelaar die af en toe in de bergen gaat wandelen weet dat de afdaling het moeilijkste is. Na de woeste schuimbekkende rivier wat te laten aanzwellen met mijn zweet, vang ik de terugtocht aan. Ik volg in het spoor van enkele jongeren die bijna lopend naar boven gaan. Aan de eerste halte zie ik ze hijgend uitrusten en als ze zien dat ik niet stop om te rusten vliegen ze me weer, halsbrekende toeren uithalend, voorbij.  Ze kunnen het toch niet maken dat deze oversized vreemdeling voor hun naar boven gaat. Bij de tweede halte zie ik enkelen de  wanhoop nabij. Ik stijg op een rustig tempo naar boven zonder dat ik eigenlijk moet stoppen. Na de derde rustplaats zie ik enkele ‘bijna lijkjes’ liggen hijgen, die zal ik niet meer terug  zien voor de top.

Boven word ik uitbundig door een Zhang-oudje verwelkomd. We drinken samen op de goede afloop en ik laat mij gewillig, uitgeput, door deze lieftallige Zhang-madame terug naar het busstation brengen.

Eind goed al goed in de armen van een Zhang-madame

Daar krijg ik het voorstel om ipv een bus te nemen, met haar door te rijden naar Lijiang voor 300 yuan (of € 35,-). Ik zal wel de gewone bus nemen. Als ik echter nog enkele Chinezen zie zoeken naar een bus, kunnen we met gebarentaal een overeenkomst maken om elks voor ongeveer € 5,- met een minivan terug naar Lijiang te rijden.

Na een bijna twee uur durende rit met rokers en gekwetter, ben ik in de wolken als ik aan het hotel kom en Hilde min of meer weer op de voet zie. Ze ziet nog wat bleekjes en heeft nog niets gegeten. Ik sleur haar mee naar een restaurant achter de hoek waar een schotel rijst wonderen doet. Ik moet ons kampvuurwijntje alleen nuttigen, want dit edele vocht kan misschien nog voor wat onheil zorgen.

Morgen vertrekken we in alle vroegte naar onze volgende bestemming met een twee uur durende treinrit. Dali here we come…

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *