Tagarchief: Thailand

De weg is onze bestemming

Foto’s

De woorden zijn van Confusius maar de leuze is ons. We zijn zestig dagen onderweg en nooit was een bestemming ons einddoel, ook nu niet. Maar daarover straks meer. Terwijl we dit eindverslag schrijven hangen we 12 km boven de wolken ergens tussen Bagdad en Boekarest.

Hilde_Erik

Vier landen in een notendop. Ze worden vaak in één adem ‘Zuidoost-Azië‘ genoemd, maar ze hebben alle vier zo hun eigenheid en cultuur.  Een top vier willen we niet maken, maar Laos stak er voor ons met kop en schouder bovenuit. Thailand op het einde van onze vermoeiende reis mogen we misschien niet te hard veroordelen, omdat vermoeidheid ons misschien parten begon te spelen. Vietnam staat bovenaan als het op eten aankwam en zijn fascinerende oorlogsverleden en Cambodja met zijn tempels van Angkor, gaf ons enkele onvergetelijke dagen.

Alle vier de landen hebben hun deel in de oorlogsklappen gekregen, maar de bevolking in deze landen zijn zo gefocust op de toekomst dat, alleen de musea en mijnslachtoffers je af en toe doen herinneren aan de gruwel van vechten en moorden.

In Laos waren we nog fris en de confrontatie met de adembenemende cultuur, hun ongelofelijk vriendelijke bevolking, de authenticiteit beviel ons het meeste. We stellen onszelf dan vaak de vraag: zou je er nog terug naartoe gaan? Vermoedelijk is de kans zeer klein, maar dit meer omwille van onze honger naar andere culturen, andere avonturen, andere wegen.

We reisden letterlijk van arm naar rijker. Dat viel enorm op. Zelfs in Vietnam was er een groot verschil tussen zuid en noord. Zowel Laos, Cambodja als Vietnam slagen er in om te groeien en daarbij hun eigenheid en cultuur te bewaren. Thailand daarentegen is onderhevig aan invloeden van buitenaf en verschilt daardoor zeer sterk van de andere drie landen. Dit is een eigen reflectie dus misschien ervaren andere mensen dit op een andere manier.

Tot gisteren hadden we 722 unieke lezers, onze blog is in 16 verschillende landen gelezen en is bijna 6000 keren geraadpleegd. We konden via Google Analytics al deze gegevens raadplegen, niet wie de blog las, maar wel hoe lang je op een pagina zat. Zo ook weten we precies welke dag we de meeste lezers hadden. Dit was 200 op de dag dat Hilde in de kliniek belandde. We kregen via diverse kanalen meer dan 300 aanmoedigingen en mailtjes van mensen die ons op de voet volgden. We zijn hier allemaal heel dankbaar voor, want dit was vaak de motivatie om na een zware dag toch weer onze belevenissen te bloggen.

We publiceerden 65 blogberichtjes, namen 6000 foto’s, waarvan jullie er zeker de helft te zien kregen. We sliepen op ongeveer 30 verschillende locaties, waarvan 2 nachten op een boot, 5 op een trein en 2 op het vliegtuig. De meest intensieve waren de 3 nachten bij de bergstammen in Luang Prabang, Laos en in Sapa, Vietnam.

Of we ooit heimwee hadden naar huis? Neen, al misten we natuurlijk familie en vrienden. De technologie zorgde voor contact, vooral met de kinderen en natuurlijk onze kleindochter Merel. Ook onze wandelingen met de hondjes misten we, maar we wisten dat ze in goede handen waren.

Waar de weg ons volgend jaar naar toe leidt? Een uitnodiging voor Tel Aviv kunnen we natuurlijk niet naast ons neerleggen, maar we hopen, als de gezondheid het toelaat, volgend jaar Canada en/of Alaska onder de loep te nemen. Al moet gezegd dat Hilde haar kennis van het Spaans dringend aan een opfrisbeurt toe is en dit kan best in Zuid-Amerika. Ook onze fietstocht naar het noorden van Denemarken ligt klaar om geconsumeerd te worden. Maar ons reis-spaarpotje verkeert in danig lamentabele staat dat Bulgarije en Roemenië ernstige kanshebbers zijn ;-).  Wordt alvast vervolgd.

Hopelijk genoten jullie van onze uitspattingen en voor de meeste onder jullie tot ergens op onze weg zeker ;-)

Tuk op de tuktuks

Na de vermoeiende treinrit moeten we nog aansluitend enkele Tuktuks en bussen nemen om via de vriendschapsbrug naar Laos over te steken. Ook ditmaal is ‘hectisch’ onze beste woordkeuze. Zodra we van de trein stappen, die tussen haakjes toch twee uur te laat aankomt, worden we door tuktuk- en ander chauffeurs overspoeld… zeg maar overvallen. Hilde probeert mij nog tegen te houden maar mijn rugzak zit al in een tuktuk.

Hij stopt natuurlijk niet aan het officiële visumkantoor (maar dat weten we dan nog niet) maar aan een malafide organisatie die wat extra geld uit de brave toerist probeert te schudden. We voelen dat er iets niet in orde is en bedanken vriendelijk voor het feestje. De fake-beambte snapt snel dat hij niet met doetjes te maken heeft en laat ons met alle plezier gaan ;-).

Hier staan we nu. We weten niet precies hoever het nog is om naar het officiële kantoor te gaan. Het is snoeiheet, de rugzakken wegen door en ons tekort aan slaap laat zich gevoelen.  We gaan zonder goed en wel te beseffen hoe ver het nog is richting Laos. Hilde herinnert zich nog iets van ‘20 km’.  De moed zakt mij in de schoenen.

Gelukkig zien we na tweehonderd meter een bord met visumcontrole. Ons geluk te buiten trakteren we onszelf op een busritje van nog geen halve euro met een airco-loze bus die eigenlijk alleen voor de locals is bestemd en rijden via de Thaise douane over de Vriendschapsbrug. Maar we klagen niet en we wentelen ons in zweet en ‘contentement’ dat we geen 20 km bepakt en gezakt hoeven wandelen.  We rijden over de brug, die een cadeautje is van de Aussies, en we rijden die langs de linker zijde van de weg over. Zodra we niemandsland over zijn, nog geen kilometer verder stopt hij aan de Laotiaanse grensovergang en moeten we nogmaals een boel formaliteiten vervullen. Vanaf hier rijden we terug langs de rechter kant van de weg.

tuktuk

Ze hebben nog een foto nodig, bovendien trekken ze er zelf nog eentje, we moeten een aantal formulieren invullen en als blijkt dat we geen strafblad hebben en mijn kop overeenkomt met de foto op mijn reispas mogen we eindelijk vertrekken. Natuurlijk niet zonder eerst nog een drietal beambten te moeten passeren die nog eens nakijken of de eerste zijn werk wel goed heeft gedaan.

Na deze controle is ons busticket niet meer geldig en moeten we weer verder met een ander vervoermiddel. Weer staat er een legertje tuktuks klaar.  Wijzer…., leggen we een aanbod van een vriendelijke taxichauffeur naast ons. We kiezen deze maal voor een airco bus om de laatste 20 km te overbruggen.

Ons hotel ‘Vayakorn guesthouse’ is gelukkig een meevaller. We hebben WiFi, propere lakens en we kunnen genieten van een verkwikkende douche.

De rest van de namiddag laten we ons verwennen met spotgoedkoop eten aan de ontelbare eettentjes en nuttigen wat lokale biertjes (Beerlao).

In Vientiane is er een soort jaarmarkt aan de gang ter grootte van de oppervlakte van de jaarmarkt van Vilvoorde… maal tien… We genieten mee met de Laotianen van dit jaarlijks feestje, maar vooraleer we het ‘terrein’ van de jaarmarkt mogen betreden, worden we eerst afgetast: Erik langs de mannenkant, Hilde langs de vrouwenkant. En tja genieten (niet van dat aftasten natuurlijk)… ieder kraampje probeert zijn buurman te overtreffen met zijn grotere luidsprekers en hoger volume. Uiteindelijk vluchten we naar de rustige binnenstad en verorberen onze eerste malariapilletjes. (zo een pilletje kost meer dan onze volledige maaltijd van deze namiddag)

De koning van Siam heeft zijn snuifdoos verloren…

Foto’s

… wij hebben ze alvast niet teruggevonden… Thailand dat tot in 1939 Siam heette is het meest westerse van de Zuidoost-Aziatische landen die we aandoen en het kan ons bekoren. Het is er verschrikkelijk hectisch, de temperatuur hangt rond de 30  graden celcius, en de vochtigheidsgraad is hoog, zeer hoog, maar toch.  Mijn poriën zetten zich gewillig open en laten mijn zweet zijn gangetje gaan. We zijn beiden druipnat alsof een tropische regenbui ons heeft overvallen. De Thai hebben er schijnbaar geen last van, maar andere toeristen druipen net zoals wij van het zweet.

Wij hadden het vroeger als kind al niet gemakkelijk om de hoofdsteden van onze provincies te onthouden. Hier is het voor de kinderen een ware gesel…. 76 provincies…

Wij hebben een goede nachtrust gehad en vertrekken vroeg om Bangkok te verkennen. We zitten nochtans 5 uren verder dan België en de regel is dat ieder uur van een tijdzone die je overschrijdt je een nacht recuperatie kosten. Vorig jaar hebben we de tien tijdszones aan den lijve mogen ondervinden. We hadden nu twee slechte nachten achter de rug en dat helpt natuurlijk een beetje, we vallen bijna letterlijk om van de slaap.

Wat Saket

’s Morgensvroeg smijten we ons onmiddellijk in de ‘Wats’. Een ‘Wat’ is een boeddhistisch klooster waar vaak nog monniken wonen en meestal ook dienst doet als museum, maar je kan het hier in Thailand niet zo gek bedenken of het wordt in een Wat ondergebracht: heropvoedingsgestichten, ontwenningsklinieken, muziekscholen, kleutertuinen…. De meeste huisvesten natuurlijk musea, wat ze op zich natuurlijk allemaal een beetje zijn.

Wij bezochten ‘Wat Saket’, ‘Wat Rachenadda’ en ‘Wat pho’ met de slapende Boeddha van wel vijftig meter. Voor de liefhebber meer uitleg hierover op google.  Maar geloof ons vrij, duidt dit maar aan als je ooit van plan bent Bangkok te bezoeken. Ook het houten huis van Jim Thompson, een gewezen CIA-agent die hier in Bangkok is blijven plakken en zijn boterham verdiende met zijde, is meer dan de moeite waard. Het Engels-Thais van onze lieftallige gidsje klinkt als een of ander buitenaards accent, ik zie de Amerikanen die in onze groep zitten naar elkaar kijken met een blik van …oeps ik heb de verkeerde taalgroep gekozen….

SLAPENDE-BOEDDHA

Tegen 20 uur vertrekt onze nachttrein naar Nong Khai vlakbij de Laotiaanse grens. We zijn  goed op tijd om nog wat drank en eten te kopen in het station om onze nachtelijke rit wat aangenamer te maken. Op het ogenblik dat we de stationshal binnenkomen springt iedereen als bij wonder te gelijkertijd recht, ik wil teken doen dat ze rustig mogen blijven zitten. Ik merk echter dat ze niet voor ons recht springen ;-) maar allemaal devoot als het ware gehypnotiseerd naar het portret van de koning kijken terwijl het volkslied uit de luidsprekers schalt. Koning Rama IX is vandaag jarig en dat moet gevierd worden. Ja Filipke, hier kan je nog een puntje aan zuigen. Misschien moet je hier maar eens stage komen lopen.

Klokvast vertrekt de trein. Onze eigenste NMBS zou blozen van schaamte als ze moesten zien met welk materiaal hier op tijd kan gereden worden. Morgenvroeg rond acht uur komen we aan. Benieuwd of we tijdig arriveren ;-)

Bij het eindeloze getokkel van de trein op de ongelijke liggers schrijf ik dit verslagje en denk toch met enige weemoed aan onze laatste treinrit  bij de Aussies. Hilde is het slachtoffer van dienst en krijgt het bovenste bedje.

Slaaptrein

Vorige maand is er een zelfde soort trein van Bangkok naar Chiang Mai ontspoord… ik moet eerlijk zeggen dat het mij meer verwondert dat zo’n trein op zijn sporen blijft. De ganse nacht hotst hij van links naar rechts, hij kraakt alsof hij het ieder moment gaat begeven. Daarenboven zet de conducteur van dienst het nog wat kracht bij door de ganse nacht van hier naar ginder te lopen alsof hij de stukken van de trein moet samenrapen. Het oneindig aantal stops, de walkie talkies van spoorwegpolitie die met een smile op hun gezicht de ganse nacht patrouilleren en geen ogenblik het contact met mekaar verliezen. Ik heb zo’n voorgevoel dat dit een lange nacht wordt…

Alle foto’s kan je bekijken op http://zuidoost-azie.liekenspeeters.be/#!album-183

For the record

  • De meeste bezienswaardigheden kan je hier bezoeken voor 100 bath (€ 2,-)
  • Middageten (drank inbegrepen) € 12,-
  • Nachttrein Bangkok – Nong Khai: € 35 voor twee personen

Bangkok, miljoenenstad

Vanuit de lucht wordt al snel duidelijk dat we hier in Bangkok met een serieus verkeersinfarct te maken hebben. De auto’s staan hier bijna stil… leve Brussel ;-)

Onze taxichauffeur gebruikt dan ook iedere vierkante meter van de weg om ons naar het centrum te brengen. Tegen duizelingwekkende snelheid over fietspaden en voetpaden…. Vliegen Luc, is hierbij een pretje ;-)

De twee vluchten zijn nagenoeg rimpelloos verlopen op een paar turbulenties na .  Of word je dit op den duur gewoon?

Een Duitse jonge dame geeft ons een paar goede tips i.v.m. de taxi’s. Neem een  ‘taximeter’ en geef hem op voorhand 100 bath om via de tolwegen te rijden. Met dat geld betaalt hij ook de tolwegen.

bangkok

Ons hotel is in een straatje gelegen vol met eetstandjes en winkeltjes.  We worden onmiddellijk ondergedompeld in het Thaise leven.  Wat is dat hier allemaal joh. Alle zintuigen heb je hier nodig, zoveel kleuren, zoveel geuren.

For the record

  • Taxi van de luchthaven naar centrum 400 bath
  • Eten met twee grote pinten 540 bath
  • De waarde van een bath komt overeen met onze oude Belgische frank