Tagarchief: Noorwegen

Scandinavië – eindverslag

Het eindverslag heeft inderdaad een hele poos op zich laten wachten. Wij zijn vorige week dinsdag al gearriveerd, maar door drie verhuisoperaties niet meer aan verslagen toegekomen. Reizen is een prioriteit voor ons, maar als thuis de vogeltjes het nest verlaten, wordt die prioriteit nog overruled. Jana en Nils trekken in hun boerderij, Jenthe verlaat onze bib om naar boven te versassen en Janko maakt zich los van zijn kamer op de gelijkvloers om zich mee op de eerste verdieping te nestelen. Tegelijkertijd maken wij van de hele verhuischaos gebruik om onze bib terug naar onze hand te zetten en de vrijgekomen ruimte van Janko’s kamer herin te richten. Reden genoeg dus om het eindverslag eventjes uit te stellen. Maar hier zijn we er dan mee.

Scandinavië… wat zal ik er van zeggen. Volgens ons de vier schoonheden op een rij: Noorwegen, Zweden, Denemarken en Finland. Wat puurheid, grootsheid en schoonheid betreft staat Noorwegen bovenaan ons lijstje, Zweden met zijn vriendelijke bevolking zetten we op een verdienstelijke tweede plaats. Denemarken dat er ook best mag wezen, zetten we derde omdat we geen ex aequo dulden. En Finland met zijn Kerstman-cinema en zijn irritante ongedierte moeten we op de vierde plaats poten.

Wat de leukste stad betreft staat Stockholm bovenaan ons lijstje.

Panorama van Tromso naar Alta
Panorama van Tromso naar Alta

We reden 7600 kilometers op vier weken, maar op geen enkel moment was er eentonigheid in onze ritten. In de eerste plaats door de afwisseling van de landschappen en de verschillende landen die je moet doorkruisen, maar niet om het minst door de muzikale omkadering. Ik had op voorhand een MP3 gevuld met onze favoriete muziek… euh … mijn favoriete muziek. Van kleinkunst tot Flogging Molly en Dropkick Murphy’s van operette tot opera, en van John Denver tot countrymuziek vulden ons comfortabele busje. Meer dan 100 uren muziek, want ons gemiddelde lag over de ganse lijn op ongeveer 70 kilometer per uur. Ofwel is Hilde nu volledig gebrainwashed, ofwel mag ik nooit nog kleinkunst draaien thuis ;-).

Was de periode goed om deze reis te ondernemen … met de tent? Normaal gesproken ligt de temperatuur een stuk hoger in deze periode, maar dit moet zowat één van de slechtste maanden juni geweest zijn sinds de meting. Ikzelf heb door mijn olifantenvel niet veel last van deze lage temperaturen. Hilde ontsnapte door de barre weersomstandigheden ternauwernood aan een longontsteking.

Vijftien: dit is het aantal keren dat we onze tent hebben opgezet. Al moet gezegd dat dit tegen het einde toe zo vlot ging, dat we minder tijd nodig hadden om op te breken dan menig campinggasten met een mobilhome. Maar toegegeven, als we dezelfde reis nog eens zouden ondernemen, zouden we ook voor een iets comfortabelere vorm kiezen. Maar blijft dat je de natuurelementen beter voelt onder je tentzeil ;-).

Onze avonden vulden we met schrijven en foto’s sorteren en de voorbereiding voor de volgende dag. De stadskaarten is zowat de belangrijkste rode draad door de ganse reis (ondertussen kwamen we te weten dat Brussel ook zo’n kaart heeft). Hiermee kan je ongelimiteerd van het openbaar vervoer gebruik maken en de meeste musea bezoeken. Blijft natuurlijk dat dit toch wel een zeer kostelijke aangelegenheid is. Hier wil ik aan toevoegen dat we misschien iets teveel grote steden hebben bezocht. Tijdens onze passage in de Lofoten, de Vesteralen en wat mij betreft zeker Senja zijn we door omstandigheden iets te weinig kunnen gaan wandelen.

Boten zijn ook zowat de rode draad doorheen de hele reis geweest. Grote, heel grote, nog grotere en zeer kleine bootjes waar we onze zeebenen nog wat hebben aangesterkt, waren zowat een constante gedurende de ganse reis. Naast de stadskaarten en de diesel voor de wagen, was dit een grote slokop van ons reisbudget. De nieuwe tent die we in Denemarken moesten kopen niet te na gesproken.

We hebben in alle vier landen wel eens iets gaan eten, al moet gezegd dat we nooit echt gaan tafelen zijn zoals een uitgebreid etentje heet. We hadden een hele voorraad aan eten mee uit België, maar we konden gelukkig overal wel verse groenten en vlees kopen in grootwarenhuizen aan menselijke prijzen.

Wat we niet misten, was onze tv. Wat we wel misten, waren onze twee schatten van kleinkinderen. Waarin de reis iets te kort schoot was het contact met vreemde culturen waar we de laatste jaren in overmaat mee werden geconfronteerd. Alle landen in Scandinavië zijn superveilig om rond te reizen. We hebben geen moment een onveilig gevoel gehad. Al moet gezegd dat in Rovaniemi, de hoofdstad van Lapland, een zeer hoog Oostblokgevoel heerste. Maar dat had vooral te maken met de bouwstijl.

Ook zeker een vermelding waard: de hygiëne. Deze is in de vier landen van de hoogste ter wereld. Het is overal spic en span, zelfs de openbare toiletten zijn kraaknet.

Er was dertig jaar tussen onze eerste ervaring in Scandinavië en onze reis nu. Onze manier van reizen is ondertussen, laat ons zeggen, … gerijpt. Ik laat jullie binnen dertig jaar hopelijk terug verslag van onze volgende ontmoeting met Scaninavië ;-).

Onze volgende reis… Alhoewel dat dit puur hypothetisch is, gezien ons wispelturig reiskarakter: Indië en Nepal. Beperkende factor blijft natuurlijk altijd tijd en geld, anders was het geheid de westkust van Australië. Of maken we de oversteek naar Zuid-Amerika? Je komt het alleen te weten door hilderikopweg.eu te volgen ;-).

Foto’s Scandinavië

We must take adventures in order to know where we truly belong.

Hilde en Erik met als achtergrond Lofoten
Hilde en Erik met als achtergrond Lofoten

 

71° 10’ 21” Woest en ledig

’t Schijnen woorden uit de bijbel te zijn. Het best verkochte boek ter wereld (op Harry Potter na), maar wel het minst gelezen…(op Ullyses van James Joyce dan weer na ;-)). Twee woorden die perfect het woeste landschap op weg naar de Noordkaap omschrijven: woest en ledig. Vanmiddag rond 11 uur ronden we de kaap van de 4000 km af aan de Noordkaap.

Maar voor we zover zijn moesten we eerst nog onze tent in Alta opbreken. Vanmorgen waren onze buren van de hotelbus al om 6 uur in de weer. Ja inderdaad, een hotelbus. Dit is een bus die een zware oplegger voorttrekt waar kamers in zijn ter grootte van een doodskist. Het lijkt wel een duiventil. Aan de oplegger spannen ze dan een grote tent waar ze in eten…. Niet voor mensen met claustrofobie.

Hotelbus
Hotelbus

 

 

 

 

Heb gisterenavond trouwens een concertje ten beste gegeven met heel wat kijklustigen van die hotelbus. Mijn stickertje voor mijn gitaar van Noorwegen is dus weer verdiend ;-).

Wij doen het vanmorgen rustig aan, we hebben maar een kleine verplaatsing (200 km) naar de Noordkaap. We bakken eitjes en maken een slaatje voor ons avondeten klaar, want we weten niet wat of waar we daar boven kunnen eten. Rond half negen zijn we weer onderweg en het landschap wordt altijd maar desolater en woester. Het is alsof we naar het einde van de wereld rijden.

Onderweg komen we ook weer enkele joekels van tunnels tegen. Ik denk dat ons tunnelkilometertellertje stilaan de 200 kilometer benadert in Noorwegen. Die gasten hun tunnelboor moet hier opbrengen. We hebben alvast medelijden met de zwaar bepakte fietsers (en dat zijn er hier heel wat) die de lange, vaak stijle en met smog gevulde tunnels doorploeteren.

Als we op de Noordkaap aankomen, vinden we prachtige vergezichten, maar ook een gigantische parking waar je met toegangsbiljet van € 58,- zo’n 24 uur mag blijven staan. Dit hebben we nog nooit gezien, zoveel mobilhomes en caravans bij mekaar. Ons tentje is hier geen optie en de gure wind in combinatie met de vriestemperatuur doet ons beslissen om de nacht hier niet door te brengen. Dit zal een privilege blijven van mobilhome- en caravaneigenaars.

Nordkaap
Nordkaap

Nordkapp-24 Nordkapp-25

 

 

 

 

 

We lopen er wat rond, kopen ons attribuutje voor onze kerstboom, verwennen onze twee kleindochters en houden het hier voor bezien. Dit zijn echt Chinese toestanden, rustig van de middernachtzon genieten is er niet bij. De sunset en sunrise curve zullen we dit jaar dus niet zien op de Noordkaap. We hebben ze al wel gezien in Tromso, dus bevriezen hoeven we er niet voor te doen.

We eten onze bokes op en genieten van het uitzicht en de emotie van het noordelijkste punt van Europa (dat dan eigenlijk nog niet echt het noordelijkste punt is ;-). Dat ligt ongeveer 9 km verder via een slecht begaanbare weg. We denken terug aan het meest zuidelijkste punt, waar we enkele jaren geleden ergens aan de straat van Gibraltar zaten te genieten. Tussen beide punten liggen ongeveer 5500 kilometers. We dromen allebei weg met zoveel schoonheid en voor we het weten vallen we beiden in slaap. Het tukje heeft ons goed gedaan en we hervatten met volle moed terug de afdaling en rijden door naar de hoofdstad van de Sami in Noorwegen, vlak op de grens met Finland: Karasjok.

We sluiten Noorwegen af met een echt Sami-etentje en maken het ’s avonds gezellig in een Lavvu (het Samiwoord voor tippy waar we gisteren naar op zoek waren) waar we verbroederen met enkele Noren, Zweden en Nederlanders.

Sami-etentje
Sami-etentje

Nordkapp-33

 

 

 

 

 

Het is inderdaad vanavond dus onze Noorse kampvuuravond. Morgen ruilen we Finnmark, de noordelijkste provincie van Noorwegen voor Finland. We verpatsen onze laatste Noorse kronen aan muggenmelk voor onze nieuwe vijand: muggen.

Foto’s Noordkaap

 

Alta 7000 jaar later

Vlak voor we vanmorgen moeten opbreken begint het toch wel te regenen zeker… Daarmee verkijken we natuurlijk de optie om vanavond nog eens in een bungalow te slapen. Ah ja, de tent kan toch moeilijk nat in de auto blijven liggen. Bovendien doen we morgen vermoedelijk een experiment en slapen we in ons buske, en dan moet de tent zeker droog zijn want twee dagen een natte tent in ’t buske is om problemen vragen.

Ook vandaag moeten we weer twee ferry’s nemen, weliswaar korte overtochten, maar toch moet je zien dat je op tijd bent. De eerste gaat van Breivikeidet naar Svenstry de tweede van Lyngeseidet naar Olderdalen. Namen om je tong over te breken. Beiden liggen nog in de provincie Troms. Op de eerste moeten we 40 minuten wachten, maar de tweede sluit na nog een 25 kilometer overbrugt te hebben, perfect aan op de eerste. Daarna stomen we op naar de noordelijkste provincie van Noorwegen Finnmark. Dit is zo wat het Noorse Lapland. We zien onderweg vaak Samivrouwen die nog in originele kledij rondlopen. En ook vind je overal langs de baan tipi’s of hoe die Samiwoningen ook mogen heten. Op de Laplanders komen we nog terug als we het echte, het Finse Lapland kruisen. Vandaag zien we trouwens weer fantastische panorama’s en alsof het een wedstrijd is, overweldigt het enen landschap het andere. Ook enkele kariboes passeren de revue en dieren spotten in het wild geeft toch altijd een extra kik. Muskusossen en beren zitten hier ook nog in het wild, maar of we die te zien gaan krijgen…

Panorama van Tromso naar Alta
Panorama onderweg van Tromso naar Alta

 

 

 

 

Vandaag houden we nog een stop in Alta, waar ze net als in het Spaanse Altamira rotstekeningen hebben, al zijn het hier graveringen.

Rond half vier zijn we ter plaatse en ondertussen zijn we zo geoefend dat we een half uur later onze tent hebben opgesteld en volledig geïnstalleerd zijn. Daarna vertrekken we onmiddellijk naar de rotsgraveringen. Trouwens echt de moeite waard. De tekeningen bevinden zich buiten en de 3 kilometer lange route met al zijn 7000 jaar oude rotstekeningen zijn nog maar vrij recent ontdekt. We genieten hier 2 uurtjes en stoppen dan nog even bij de plaatselijke supermarkt en maken er een avondje  kokkerellen van.

Morgen zou het’ le moment suprême’ moeten worden, want dan komt het hoogtepunt van de reis in het vizier.

Foto’s Alta

Snorrencontest in Tromso

Gisteravond hebben we  een foto genomen rond middernacht terwijl de zon the battle met de wolken begint te winnen (zie hieronder). Ook het slapen met het masker en de oortjes begint ondertussen goed te lukken.

Middernachtzon
Middernachtzon

 

 

 

 

We hoeven onze kleine rolluiken van de tent niet te openen om te zien dat de zon van de partij is. Het Tromsofjord baadt onder een staalblauwe hemel en laat de achterliggende besneeuwde toppen meespelen in een prentje dat als het een film moest zijn, in aanmerking zou komen voor een Oscar. We wachten niet tot de uitreiking van de denkbeeldige film, maar spelen de rest van de dag antagonist, in het zonovergoten Tromso.

De campingdame stelt voor dat we pas de bus zouden nemen om 10 uur, omdat de meeste bezienswaardigheden pas rond die tijd opengaan. De afstand tot Tromso is 20 km en met de bus is het bijna een uur rijden. We slaan haar goedbedoelde raad in de wind en nemen al de bus omstreeks halfacht. Gelukkig zijn we goed op tijd aan de halte, want hij is tien minuten te vroeg en wacht niet op mensen die op tijd komen.

Als we in Tromso aankomen slaapt de stad nog, maar niets zo leuk om een stad te zien ontwaken. We maken een oriënteringswandeling door de leuk ogende stad, we genieten van een koffiekoek en koffie op het leuke Stortorget plein en geven de langslapers de tijd om ons in te halen en de stad om te toveren tot een levendige, bruisende, symphatieke stad. De naam die ze hun stad zelf graag geven ‘Parijs van het noorden’, is inderdaad wat hoog gegrepen, maar met al zijn leuke musea krijgt het van ons alvast een schouderklopje en mag het voor mijn part omgedoopt worden tot culturele hoofdstad van het noorden 😉

Tromso haven
Tromso haven

 

 

 

 

Het beroept zich ook op de aanwezigheid van de enige houten kathedraal van het land (in de Lofoten in Svolvaer, durven ze hun houten kerk, tweede grootste kathedraal noemen maar met die titel lopen de katholieken daar toch een beetje naast hun schoenen). We moeten er drie keer langs alvorens hij open is, katholieken hebben zich hier in slaap laten wiegen en geraken blijkbaar moeilijk uit hun bed ;-).
In de meeste kerken hangt er een schip, of iets dat naar een schip verwijst, omhoog en dit is bedoeld als talisman voor de zeelieden.

En alsof één kathedraal niet genoeg is, kan je hier nog een tweede, veel modernere versie bewonderen, ‘de Arctische kathedraal’ die aan de andere kant van de stad ligt. Ook deze versie heeft zijn hangend schip in de vorm van een pijporgel (als je het uit de juiste hoek bekijkt).

Arctische kathedraal
Arctische kathedraal

Tromso-53

 

 

 

 

 

We brengen de rest van de voormiddag door in het Polarismuseet, een interessant museum, maar niet voor doetjes want de geschiedenis van de whale en- sealhunters is nogal een bloederige geweest. Na deze nogal heftige nalatenschap brengen we nog een bezoek aan zo’n sealhunterschip wat verderop in de haven, dat mee in combinatie zit van het ticket dat we kochten (€ 8,- p/p). Ook het universiteitsmuseum is hier inbegrepen, maar dat bevindt zich iets te ver buiten het centrum en we laten dit dan ook voor wat het is. Het schip de Polstjerna van de meedogenloze kapitein is wel interessant, maar de bloederige geschiedenis doet mij af en toe toch huiveren. Vroeger was het natuurlijk een struggle for survival.

Hierna dompelen we ons nog onder in Polaria (niet te verwarren met museum hierboven Polarismuseet), waar de aurora borealis, zeer aanschouwelijk wordt voorgesteld en uitgelegd. De filmtechnieken die ze hier gebruiken met 5 camera’s, projecteren een halve cirkel beeld. Dit is indrukwekkend, maar vooral duizelingwekkend. Je hersenen worden hier blijkbaar op het verkeerde been gezet met het gevolg dat je hier letterlijk duizelig van wordt. Ook de fauna en flora van het arctisch gebied wordt hier onder de loep genomen.

Snormans
Snormans

 

 

 

 

Zeehonden worden hier in een groot aquarium bestudeerd en tijdens het voederuurtje komen een aantal gelijkenissen boven;-) Spiegeltje, spiegeltje aan de wand wie heeft de dikste van heel het land?

Hierna wandelen we over één van de twee bruggen die Tromso rijk is, een kilometer lange brug op zeer grote hoogte. Met de duizeling van het vorig museum nog in de benen, is dit geen cocktail voor mensen met hoogtevrees. Onverschrokken als we zijn, wagen we de oversteek, maar ik laat Hilde toch de buitenkant van de brug nemen en ben maar al te blij als we terug vaste grond onder de voet hebben.

Brug naar Tromso
Brug naar Tromso

 

 

 

 

Morgen spreiden we ons bedje weer wat kilometers hoger en wagen ons aan een route met weer wat ferrygeweld.

Foto’s Tromso 2

Vogelen op de Vesteralen

Op het menu staat vandaag de verkenning van Andenes. Het moet gezegd, dat we hier redelijk snel rond zijn. Onderweg naar het centrum maken we een stop voor één van de machtigste vogels van Scandinavië: de zeearend. Hij zit op zijn dooie gemakske zo’n 50 meter van de baan. We parkeren en lopen stilletjes om hem zo kortbij mogelijk te fotograferen. Het lukt om hem met de telelens vrij dichtbij te krijgen, maar natuurlijk blijft hij niet zitten tot we onder zijn rotske zijn.

Daarmee is de trend voor vandaag gezet. We krijgen verschillende zeevogels te zien, kuifaalscholver, Jan van Gent, zeezwaluwen, drieteenmeeuwen, zilvermeeuwen en dan nog een hele hoop andere vogels waarvan we de naam niet kunnen terugvinden. Na al dat gevogel, rijden we door tot in het centrum en maken een wandeling via de pier helemaal tot aan de Noorse zee. We turen de einder af op zoek naar orka’s of potvissen, maar de giganten geven niet thuis.

Vogelen op de Vesteralen
Vogelen op de Vesteralen

Vesteralen-7 Vesteralen-8  Vesteralen-30

 

 

 

 

 

Ondertussen komen we te weten dat er een Ferry vaart van Andenes naar Gryllefjord op het eiland Senja, wat ons bijna 300 km minder aan kilometers via de baan oplevert. Bovendien noemen ze dit de Walvisferry, omdat je hier door walvissengebied vaart. Dus misschien zit er morgen tijdens de twee uur durende vaart dan wel één of ander potvisje aan onze lijn ;-). We moeten wel omstreeks 8u30 aan boord, dus dit wordt vroeg opbreken.

De zon komt altijd hoger en hoger te staan en zelfs om middernacht staat de zon nog een heel eind boven de horizon. Het blijft toch een vreemde gewaarwording. Natuurlijk zien we door al dat licht de aurora borealis niet, hiervoor zullen we tijdens de wintermaanden eens moeten terugkomen, alhoewel het al tot op de 40ste breedtegraad (Rome) ooit te zien was. Dus ook heel af en toe bij ons…maar wij zitten dan te vaak met wolken.

De aurora borealis en ik citeer: Het noorderlicht wordt veroorzaakt doordat de atmosfeer gebombardeerd wordt door elektroden die door de zonnewinden worden weggeblazen. Het kan diverse vormen aannemen en is heel mobiel, het flikkert op een plek of beweegt zich door de lucht.

Ondertussen hebben we onderweg ook de Hurtigruten gezien (zie foto hieronder).

Hurtigruten
Hurtigruten

 

 

 

 

 

 

Foto’s Vesteralen

Kijk daar een lijk en het sterft nog een beetje…

Beste nacht tot nu toe achter de rug. Mijn speciale oortjes die vooral dienen om het geluid buiten te sluiten tijdens het slapen, zijn hun 13 euro meer dan waard. Vandaag breken we terug op en reizen een 250 kilometer verder tot in de Vesteralen. Een camping van ACSI in Stave wil geen tenten toelaten die elektriciteit nodig hebben…Dit hebben we nog nooit meegemaakt. We krijgen het voorstel om eventueel in een hut te overnachten, maar bedanken feestelijk en rijden dan maar helemaal tot het uiterste puntje van de Vesteralen: Andenes. De camping hier is ook alleen voorzien voor motorhomes.

Wij dus 10 kilometer terug naar Bleik. Ondertussen komt zowaar het zonnetje er door en de eigenaar van de camping voorspelt voor de komende dagen beter weer. Niet alleen het weer wordt beter, ook de campingplaats is er weer eentje om in te kaderen.

Kampplaats Vesteralen Bleik
Kampplaats Vesteralen Bleik

 

 

 

 

We laten het ons de rest van de dag welgevallen, we doen wat boodschappen, koken nog eens zelf met verse Noorse groentjes en zoeken in Andenes een apotheker voor wat medicatie voor onze verkoudheden.

Nu ja verkoudheid… Hilde schijnt een abonnement te hebben op het krijgen van bronchitis tijdens de vakantie, of zou ze een zwak hebben voor buitenlandse dokters ;-). Ze heeft nochtans dertig jaar geleden ook al eens een Noorse kliniek van binnen gezien. De apotheker raadt ons aan om toch maar eventjes bij de dokter een voorschrift te halen voor antibiotica. Nochtans hadden we op voorhand aan onze huisarts een voorschrift gevraagd voor een antibioticum met breed spectrum… maar Kareltje oh Kareltje gij weet toch dat Hilde ‘algerisch’ is voor penicilline.

In het medisch centrum dat hier ook als ziekenhuis dienst doet, worden we vlug geholpen. Geen Vietnamese toestanden hier zou je denken… nu beste Noren, bloed aftappen zonder ontsmetting… als dat maar goed komt. Als we terug in de wachtkamer onze beurt afwachten duwen ze een lijk in de gang, net voor de deur waar wij het kabinet van de dokter binnen moeten. Nu protesteren doet hij niet meer, maar die zit toch op mijn netvliezen gebrand. Trouwens wat ze met dat bloedstaal aanvangen zullen we nooit weten, enfin, de dokteres die geen woord Engels spreekt, luistert eventjes naar haar longen en na minder dan dertig seconden mogen we terug naar buiten. We wachten in de gang bij onze vriend lijkmans. Ondertussen blijven wij maar wachten en wachten, ik steek mijn neus nog eens binnen bij de dokteres die ons aanmaant om vlug naar de apotheker te gaan die ze ondertussen telefonisch heeft verwittigd… kieken ipv iets te komen zeggen. We nemen afscheid van onze dode vriend en haasten ons naar de apotheker…net voor sluitingstijd.

Tegen ‘s avonds komt de zon er helemaal door en kan ik zowaar mijn gitaar bovenhalen en zoals Demosthenes tegen de zee inbrullen (maar dan zonder steentjes in mijn mond ;-)).

Guitar man
Guitar man

 

 

 

 

Nog later op de avond horen we duidelijk het zingen van walvissen. Zien kunnen we ze niet van hieruit, maar we zijn al blij met hun serenades, of is dit hun antwoord op mijn serenade? Walvissen zagen we al in Port Arthur in Tasmanië, Australië, dus 100 euro per persoon neertellen voor een walvissafari (per persoon) vinden we net iets teveel. Walvissen zijn trouwens een issue waar Noorwegen nog regelmatig de wereldpers mee haalt. Zij zijn het enige land ter wereld dat nog uitkomt voor hun walvisvangst voor consumptie, omdat dit voor Noren een lekkernij schijnt te zijn. Ook in Japan vissen ze nog op walvissen, maar dat zou voor wetenschappelijke doeleinden zijn… Mijn k…. Enfin, we gaan niet grof worden, maar hier slagen de Noren met hun stugge houding de bal toch volledig mis.

We hebben vandaag al een ganse kolonie papegaaiduikers gezien… Onze dag kan wat mij betreft niet meer stuk. Ik blijk ook een walvis te zien, maar als we onze verrekijker bovenhalen zien we dat dit vals alarm is en alleen maar een spel van de zee is.

Hier in Andenes schijnt er ook nog een lanceerplatform voor raketten te zijn, maar dat gaan we natuurlijk niet te zien krijgen. Wel zijn we het aurora Spacecenter voorbijgereden en dat gaan we morgen eens nader bekijken.

Foto’s Vesteralen

 

Hurtigruten

We verkennen vandaag de Lofoten. Het weer is redelijk, t.t.z. het regent niet, maar de temperaturen blijven beneden de 8 graden hangen. Maar daar kunnen we ons op kleden.

We trekken zuidwaarts richting het uiterste zuiden van de Lofoten ‘Å’. Neen dit is geen schrijffout, het zuidelijkste punt van de Lofoten kreeg deze korte, maar krachtige naam. Daar waar de maalstroom spectaculaire vormen aanneemt en zo dichterlijk werd beschreven door Edgar Allan Poe. Maar omdat we zo traag opschieten, volledig in de ban van de landschappen en idyllische vissersdorpen, en de steeds weer nieuwe fantastische zichten die zich opdringen om gefotografeerd te worden, geraken we maar tot in Leknes.

Landschap in Lofoten
Landschap in Lofoten

 

 

 

 

Het is al na twaalven als we terug naar het noorden beginnen rijden naar Henningsvaer. Zowat de plaats bij uitstek voor de kabeljauwvissers. De kabeljauw komt jaarlijks vanuit de Barentszzee hier naartoe om kuit te schieten. Door de invloed van de golfstroom schijnt tijdens de wintermaanden (van januari tot april) de temperatuur van het water hier ideaal te zijn voor de kabeljauw (zo’n 5°C). Miljoenen en miljoenen kabeljauwen worden hier zonder veel moeite uit het water gehaald en wacht hen het lot om zonder kop te drogen aan houten stellingen. Een groot deel hiervan is voor de export.

Droogrek met kabeljauw
Droogrekken met kabeljauw

Lofoten-56

 

 

 

 

Henningsvaer is een leuk dorpje waar we een Noorse lunch nuttigen. Kost voor ons beiden, koffie inbegrepen, minder dan € 25,-. Na dit lunchintermezzo trekken we verder naar Kabelvag waar de tweede grootste houten kerk van Noorwegen staat – Vagan Kirke. Zonder blikken of blozen wordt hier wel eens gewag gemaakt van ‘Kathedraal’ maar ook dat kan die € 3,5 p/p inkomgeld voor mij niet goedmaken. OK toegegeven het is wel een huzarenstuk geweest om al dat hout opeen te stapelen en tot een gebedshuis om te toveren, maar zonder dat kruis aan de deur zou dit voor mij evengoed een opslagplaats kunnen zijn.

Vagan kirke of Lofotenkathedraal
Vagan kirke of Lofotenkathedraal

Lofoten-47

 

 

 

 

We houden het nog altijd droog en we profiteren hiervan om nog even Svolvaer te bezoeken. De hoofdstad van de Lofoten, daar waar we met de boot eergisteren zijn toegekomen. Deze stad heeft het trouwens in de Tweede Wereldoorlog hard te verduren gehad. Zware bombardementen moesten de Duitsers zoveel mogelijk hier houden en ondertussen probeerden de Engelsen de haringolie te vernietigen die de Duitsers gebruikten om explosieven te maken. Leuk stadje waar voor avonturiers heel wat te beleven valt. Hier starten verschillende safari’s om walvissen te spotten of zeearenden of gewoon om op een rubberen raceboot de fjorden onveilig te maken. Wij laten deze kelk ‘voorlopig’ aan ons voorbij gaan.

Wat ons wel intrigeert is de aanleghaven van de Hurtigruten. Dit is een reis van twaalf dagen met een boot van Bergen via de Noordkaap tot Kirkenes vlakbij de Russische grens (en nog 30 andere havens in Noorwegen). De prijzen in een tweepersoonshut, 3 maaltijden inbegrepen komt op ongeveer € 1.000,- p/p. Misschien dan toch niet zo onbereikbaar. Kleine noot: wij hebben een stukje op één van de fjorden gevaren van de Hurtigruten-route en het moet gezegd, het water is er nogal onstuimig. En voorbij Andennes, onze stop van morgen in de Vesteralen, schijnt het ronduit woelig te zijn.

Foto’s Lofoten deel 2

Lofoten

Vanmorgen om 7 uur vertrokken. We moeten voor 12 uur vanmiddag in Skutvik zijn om onze boot te halen naar de Lofoten. We konden hem ook in Bodo nemen, zo’n honderd kilometer dichterbij maar dan moesten we 4 uren op de boot zitten en 2 uren op een klein bootje in stormweer vinden we meer dan genoeg.

Onderweg krijgen we een portie sneeuw te verwerken (zie film onderaan). De bruggen en tunnels lossen mekaar onophoudelijk af, de centen van hun olie en gas zijn hier goed besteed.

We zijn ruimschoots op tijd voor onze boot, we profiteren er van om een schoonheidsslaapje te houden in ons buske om wat verloren uren in te halen.

Boot van Skutvik naar Svolvaer
Boot van Skutvik naar Svolvaer

 

 

 

 

Er is weinig volk op de boot, een tiental wagens en een bus vol met Fransen. De overtocht is zeer woelig, maar het is droog en dat is dan toch meegenomen om enkele leuke foto’s vanop de boot te maken.

Met zicht op de Lofoten
Met zicht op de Lofoten

 

 

 

 

Na dikke twee uur komen we via een tussenstop op een klein eilandje voor de kust (Skroda) aan wal op de Lofoten in Svalvaer. Vanaf dan begint het terug te regenen en de weersverwachtingen zijn niet om aan te zien. Toch zetten we onze tent op om ze te onderwerpen aan haar waterkolom. Na 5 uur onophoudelijk gieten, houden we ons hart vast, want op sommige stukken lijkt er al verzadiging te zijn… Wie komt er nu ook met zijn tent naar het noorden van Noorwegen ;-)?We houden de moed erin en desnoods zal ik straks het goede weer afdwingen met mijn gitaar ;-).

De kampplaats is er toch weer één om te onthouden. We hebben prachtig zicht om de ons omringende bergen, waarvan de toppen nog altijd met sneeuw bedekt zijn. Een lange wandeling zal er morgen niet inzitten vanwege het slechte weer, maar wat kleine verkenningstochten moeten zeker lukken.

Kampplaats Selnes
Kampplaats Selnes

 

 

 

 

Ik heb voor vanavond alvast mijn oogmasker bovengehaald, want overdag regent het dan misschien wel, vannacht scheen de zon vol door de dunne gordijnen van onze Noorse hut.

Hieronder zie je (rode pijl) op de kaart van Noorwegen waar we ons momenteel bevinden.

Map Noorwegen
Map Noorwegen

 

 

 

 

 

Foto’s Lofoten deel 1

Film Lofoten

When the night, has gone….

Vanmorgen kunnen we gelukkig droog opbreken. De tent is nog een beetje vochtig, maar met wat handdoeken krijgen we ze toch inpak klaar. Omstreeks kwart na acht vertrekken we noordwaarts voor een marathonrit van zeshonderd kilometer.

Ook vandaag regent het weer bijna de ganse dag, niet echt een plezier om in te rijden. Maar gelukkig is de maximum snelheid hier 80 km/uur, wat in de regen eigenlijk meer dan genoeg is. De max-snelheid heeft natuurlijk ook als voordeel dat we minder dan 7,5 liter/100 km verbruiken, wat dan toch ook lekker meegenomen is. Dit is zo’n 1100 km met een bakske diesel.

Onderweg komen we de eerste Elanden in het wild tegen. Ik schrijf dit met een hoofdletter, want als je ziet wie zijn ‘titel’ bij ons ook in hoofdletters mag zetten… En ik verzeker je, deze dieren zijn veel en veel gracieuzer ;-). Enfin een beeldeke om in te kaderen, maar spijtig genoeg zal dit in ons koppeke zijn, want de kodak was niet snel genoeg gepakt. (In ons koppeke steken al heel wat van die kaderkes… daarmee dat er nog weinig plaats is voor andere dingen ;-)).

Poolcirkel
Poolcirkel

 

 

 

 

Als we de 66ste breedtegraad passeren, is dit toch ook weer een speciaal momentje. De evenaar zijn we al een paar keer gepasseerd, de Kreeftskeerkring passeerden we in de VAE en in China, de Steenbokskeerkring in Afrika en Australië. Vanavond dopen we onszelf – zoals de traditie dit vraagt – voor de passage van de Poolcirkel. Hier blijkt dit de gewoonte te zijn met ijswater, maar wie zal ons vies bekijken als we dit gewoon met een glaasje wijn doen ;-).

Hoe dichter we de poolcirkel naderen, hoe meer sneeuw we te zien krijgen. Op de poolcirkel zelf waar een centrum en heus restaurant is neergepoot om de toeristen wat lichter te maken, ligt er nog veel sneeuw. Ook hier maken de mensen er een sport van om steentjes op te stapelen. Waarschijnlijk dwingt dit bij één of andere hogere macht geluk af ;-). Wij kunnen dit geluk evengoed gebruiken en doen er maar een steentje bij. Volgens Hilde is dit om de overledenen te herdenken.

Stenen stapelen op de poolcirkel
Stenen stapelen op de poolcirkel

 

 

 

 

Voor vanavond bellen we vanuit ons buske naar een camping met de vraag of er nog een hut vrij is. De weersvoorspellingen zijn niet al te best en aangezien we morgen nog een eindje verder willen rijden, zien we af van ons tentje en logeren we in een Noorse hut. Voor ongeveer € 55 voor één nacht slapen we nog eens in een echt bed… nu ja bed ;-). Een ander voordeel is de verduistering. De nacht heeft hier voor de komende twee maanden immers plaatsgemaakt voor de middernachtzon. Toch ook nogal speciaal, om twee uur wakker worden terwijl het klaarlicht is. In de winter is het hier natuurlijk andersom. Door de rotatie van de aarde ten opzichte van de zon hebben ze hier in de winter geen daglicht, maar op dat ogenblik lachen ze dan weer aan de zuidpool.

’s Avonds laat maken we nog een wandeling naar de Junkerdalsura, een hangbrug waarvan we achteraf nog een uur mottig zijn.

Junkerdalsura
Junkerdalsura

 

 

 

 

 

Foto’s Poolcirkel

 

 

Trondheimfjord

We zitten zo’n 500 kilometer boven Oslo en nog evenveel kilometers verwijderd van de noordpoolcirkel. Vandaag staat er dus een overgangsetappe op het programma. We genieten eerst van een stevig ontbijt, maar early birds als we zijn is ons kamp al opgebroken en staan we startensklaar om 8 uur. Na de twee zonovergoten dagen in Oslo voorspellen de weerberichten niet veel goeds voor onze nieuwe bestemming. We twijfelen nog even of we er een marathon etappe zouden van maken en onmiddellijk doorrijden naar Mo I Rama, maar aan een gemiddelde van 70 kilometer per uur zijn de geplande kilometers meer dan voldoende.

Trouwens Trondheim schijnt een charmante stad te zijn en dit kunnen we zo maar niet naast ons neerleggen. Rond vier uur komen we aan op onze nieuwe verblijfplaats, 10 kilometers west van Trondheim, meer bepaald in Flakk. We zien op onze app van ACSI (campsites van Europa) dat er een buslijn is naar Trondheim, dus ons buske krijgt morgen weer een dagske congé.

Onze kampplaats is er eentje om in te kaderen. We krijgen van de eigenares wel de raad om onze tent niet vlak bij het Trondheimfjord te plaatsen omdat de wind hier nogal lelijk kan huishouden. Hardhorig als we zijn kiezen we toch voor een plaatsje vlak bij het fjord. Hoe zalig is dat joh. Dit is met vlag en wimpel één van onze mooiste kampplaatsen ooit. Hopelijk krijgt de eigenares geen gelijk. Trouwens ik moet de stevigheid van onze tent toch testen, die zou zo’n windkracht 9 gemakkelijk de baas kunnen… laat ons hopen.

Camping Flakk nabij Trondheim
Camping Flakk nabij Trondheim

 

 

 

 

Rond vier uur dertig zijn we volledig geïnstalleerd en we opteren vandaag voor een rustig avondje. De nodige aperitief en borrelhapjes worden bovengehaald en onze kookkunsten overtreffen misschien niet die van de Noorse topchefs, maar de prijs van ons diner doet dit alvast wel.

Foto’s Flakk