Tagarchief: München

Arbeit macht Frei

Foto’s Dachau en Neue Pinakothek

Hoe maak je iemand monddood

Warschau, Buchenwald, Auschwitz, Birkenau, Killing Fields in Phnom Phen … het speelterrein voor gestoorde leiders. Vandaag ruilen we ons aardig winterhuisje in voor nog een speeltuin van een krankzinnige: ‘het ijzige Dachau’, een van de zoveelste onbegrijpelijke misstappen in de geschiedenis. Dachau, eerst het onderkomen van politieke opponenten die hier monddood werden gemaakt en daarna gezelschap kregen van homo’s, getuigen van Jehova, Roma zigeuners, Russen, Polen en natuurlijk uiteindelijk Joden. Ook hier werden meer dan 40.000 onschuldige burgers vergast of geëxecuteerd… 200.000 zaten hier gevangen.

Dachau - Arbeit Macht Frei
Dachau – toegangspoort

Kippenvel

We nemen vanmorgen de trein in Kempten naar München waar we overstappen op de S-baan en in Dachau nog een bus nemen naar de gedenkplaats. Als we in Dachau toekomen met de S-baan (iets tussen een tram en een trein) staat mijn haar bij het lezen van de naam al recht op mijn armen. De naam alleen al roept heel wat negatieve connotaties op. Als de bus ons tot voor de deur van het concentratiekamp brengt en de deur opengaat slaat de ijzige kou ons in het gezicht. Het weer speelt even mee om ons wat de temperaturen betreft al een beetje te laten inleven in de onmenselijke condities waarin duizenden mensen ontbering en kou hebben geleden.

Dachau - Verbrandingsovens
Dachau – Verbrandingsovens

Honger stillen

Het is twaalf uur en onze magen grommen, toch zodra we de poort van het Jourhouse binnengaan waar net zoals in Auschwitz-Birkenau ‘Arbeit macht  frei’ op de ijzeren toegangspoort staat vereeuwigd, zwijgen onze magen en er wordt tot laat in de middag niet meer over eten gesproken, laat staan gedacht.

Het beschrijven van het gevoel dat je hier krijgt als je door het kamp wandelt is onmogelijk. De sneeuwbui die af en toe de allure heeft van een storm en die aanvoelt als een koele lentebries bij het zien van de verbrandingsovens en het passeren van plaatsen waar duizenden mensen crepeerden en behandeld werden als wilde honden.

Dachau
Dachau, memorial

Het museum, gevestigd in het voormalige hoofdgebouw, is er eentje waar je jezelf in verliest en je permanent plaatsvervangende schaamte voelt voor zoveel onrecht dat hier door medemensen is aangedaan.

Peperdure zonnebloemen

Het is al na drie uur als we met de bus, de S- en U-baan in de wijk Universität aankomen waar we afspraak hebben met een leuker facet uit de geschiedenis. De kunstgeschiedenis, die zich bij monde van de Neue Pinakothek aan ons voorstelt. De Oude Pinakothek overrompelden we twee jaar geleden met onze zucht naar kunst, dus nu is het de beurt aan de ‘Neue’, die ook heel wat historische kunstwerken huisvest: met niet in het minst de Zonnebloemen van Vincent Van Gogh en werken van Gauguin, Cézanne, Monet, Manet, Klimt en vele Duitse artiesten.

München - Neue Pinakothek - Vincent Van Gogh's Zonnebloemen
De Zonnebloemen van Vincent Van Gogh, Neue Pinakothek, München

Slederijden met een kruiwagen

We wissen de misstap in de geschiedenis eerder op de dag weg met al het moois in de Pinakothek, waar we ons volledig verliezen en pas na zeven uur de terugrit aanvatten naar Kempten waar we de laatste vierentwintig kilometer met ons eigen busje overbruggen. Onderweg op de trein zien we dat de sneeuw ondertussen serieus is aangedikt en de temperaturen een aantal graden naar beneden getuimeld zijn. De deuren van ons buske zijn zowaar dichtgevroren en het kost ons heel wat moeite om in onze bus te geraken en dat was dan nog het eenvoudigste van onze laatste etappe richting Burgberg. De banen liggen er behoorlijk ondergesneeuwd bij en wij missen natuurlijk wat ervaring in het sneeuw rijden waardoor de terugrit iets langer duurt dan voorzien.

Als we een stuk na negen uur eindelijk ongeschonden de oprit van ons appartement oprijden kan ik het mij niet nalaten een schuivertje te maken en een kruiwagen een stuk mee onder de wielen te trekken.

De sneeuw ligt hier ondertussen een tiental centimeters dik en op de parking ligt er nog wat meer opeen gewaaide sneeuw… ‘ t Zal tof worden om hier weg te geraken. Dat zijn zorgen voor later.



Booking.com

München in a nutshell

Foto’s

De regen valt met bakken uit de hemel, de weersvoorspellingen voor de omgeving zijn ronduit slecht. In München ziet het er minder slecht uit… De tijd dat je donderwolk kan zeggen hebben we onze spullen gepakt en zijn we met ons buske op weg naar Kempten waar we voor niet minder dan € 25,- (voor twee personen retour) naar de hoofdstad van Beieren kunnen treinen.

Sneeuwritje naar München
Sneeuwritje naar München

De treinrit flitst door feeërieke sneeuwlandschappen (gelukkig doen we dit niet met de auto). Op minder dan anderhalf uur staan we in de DB (Duitse Bahnhof) van München. Lichte regenval vergezelt ons het eerste half uur en vergoelijkt het gesleur van onze paraplu. De rest van de dag worden we hier echter vergast op een  winterzonnetje dat verstoppertje speelt met de wolken, maar onze paraplu tot een wandelstok promoveert.

Gisterenavond hadden we nochtans besloten om van München een aparte  citytrip te maken omdat je hier makkelijk drie dagen kan rondtoeren, maar bloed kruipt waar het niet gaan kan zeker. We proberen dus om deze prachtige stad in één dag te gieten. Geen gemakkelijke opgave maar  geoefende citykillers als we zijn zuigen we het kaf uit het koren en kaderen we deze prachtige stad in ons geheugen met hoogtepunten die ons het meeste bevallen.

Stadszicht vanop Rathaus
Stadszicht vanop Rathaus

We starten met een lift van negen hoge verdiepingen in het nieuwe rathaus voor € 2,5  p/p en genieten van een compleet zicht op de stad en kunnen ons hierdoor de rest van de dag oriënteren in deze verrukkelijke stad. Ook hier flirten verschillende pleintjes om de titel ‘bekoorlijkste plein’ van de stad.: Mariënplatz, de verplichte Viktualienmarkt, Max Joseph… und so weiter und so weiter 😉

Een aantal must-see-kerken passeren de revue en nopen mij mijn klak op te bergen en blootshoofds deze godshuizen tegemoet te treden. De imposante Frauenkirche, de buitengewone barokke Asamkirche en last but not least de Teatinerkirche die ondanks ze in de steigers staat toch wel indrukwekkend is.

Wat verder treffen we het indrukwekkende Residenz en zijn aanpalende hofgarten die roepen om gestreeld te worden. Maar ons toetje is toch weerom de Alte Pinakothek met zijn Vlaamse primitieven , Italiaanse Renaissance en natuurlijk Duitse schilderkunst met Albrecht Dürer en Leonardo Da Vinci als hoogtepunt.

Leonardo da Vinci
Leonardo da Vinci

Meer en meer vergapen we ons aan deze musea. Het verbaast onszelf hoe veel tijd we tegenwoordig in musea doorbrengen. Tijd, maar vooral rijping zeker;-) laat ons van deze kunsttak genieten. Het moet niet altijd theater of muziek zijn 😉

Als we terug sporen naar Kempten moeten we deze keer via een ontiegelijk klein dorpje een overstap maken naar Kempten. Dankzij enkele behulpzame Oosterburen kunnen we de Duitse bahnhof ontrafelen. Als we moeten overstappen zie ik door mijn vermoeidheid een glazen paneel niet en bewijs de degelijkheid van Duits glas. Gelukkig kom ik er met de schrik en een lachsalvo van Hilde van af.

Ondertussen is de sneeuw gesmolten voor de zon maar heeft de regen en de negatieve temperaturen de banen in ware schaatsbanen omgetoverd. Hiervoor een speciale dank aan de Stavros (Steven Daems ) die ons buske van degelijke winterbanden voorzag.

Driehonderd meter voorbij ons verblijf huist er een Italiaan die ons avondmaal omtovert tot een ware apotheose van de dag.