Tagarchief: Jordanië

Israël en Palestina een waardige afsluiter

Foto’s

Lanterfanten, lezen en lopen

We zijn terug thuis van Israël. Gisterenavond zijn we met een half uur vertraging geland in Zaventem. Mijn zus Aline en mijn schoonbroer Michel stonden ons op te wachten.

De laatste dagen in Tel Aviv hebben we genoten van de drie L’s: Lanterfanten, Lezen en Lopen. We profiteren van de uitgestrekte strandpromenade en houden onze lichamen in topvorm voor een volgende reis. Dat is de reden dat je de laatste dagen niets van ons hoorde. Het lanterfanten doen we naar de plaatselijke mall en de Carmel market, waar we op jacht gaan naar wat kleine souvenirs.

Halva, specialiteit in Israël
Halva, specialiteit in Israël

Ons hotel in Tel Aviv is er eentje dat schuil gaat achter zijn regenboogvlag, holebi koppels zijn hier graag geziene gasten. Maar het hotel is natuurlijk toegankelijk voor iedereen. Het muziekthema dat in de kamers en gangen is terug te vinden is een schot in de roos. Je kan zelfs aan het onthaal een gitaar lenen. Op het dak is een terras waar je hoog boven de daken van Tel Aviv kan genieten van de wolkenkrabbers. Ik heb nog nooit zo hoog gezongen ;-).

Lanterfanten in Tel Aviv
Lanterfanten in Tel Aviv

Het laatste wapenfeit is er een als we thuiskomen en ik merk dat er in mijn rugzak is gezeten. Ik had al een vermoeden wanneer mijn rugzak als eerste van de band rolde en half openstond. En inderdaad er stak een briefje in van de security dat mijn rugzak om veiligheidsreden gecontroleerd werd. De reden was natuurlijk de fruitpers die in mijn rugzak stak. Die kocht ik in Safed en is vervaardigd uit zwaar metalen onderdelen. Die trok de aandacht als mijn rugzak door de scanner ging. Alles werd netjes terug gestoken.

Israël en Palestina hebben een diepe indruk nagelaten

We reden ongeveer 2.000 kilometer in een land dat van het uiterste noorden tot in het uiterste zuiden slechts 470 kilometer lang is.

Vooral de kennismaking met zijn staatsgrenzen zorgde vaak voor de nodige adrenaline: Syrië, Libanon, Egypte, Jordanië. Zo ook het zicht op Saoedi-Arabië. De vuurgevechten die we hoorden aan de grens met Syrië waren hallucinant.

Werken op het strand
Werken op het strand

We hoorden op voorhand vaak over de onverdraagzaamheid van de inwoners, maar overal waar we kwamen leven joden, Arabieren en christenen vredevol samen. Ze leven eigenlijk naast elkaar en laten elkaar zoveel mogelijk gerust.

De talrijke aanwezigheid van het leger op de straat word je gewoon, wij zijn dit in Antwerpen en Brussel ook stilaan gewoon. De wapendracht echter bij particulieren deed wat vraagtekens rijzen.

We onthouden de grote diversiteit in landschappen, van dorre woestijn tot vreemde zeeën. Van bergen tot vlakke land. De grootste steden bevinden zich vooral in het noordelijke deel van Israël, met uitzondering van Eilat. Ze verschillen enorm van elkaar.

Tel Aviv is een ideale biotoop voor de veganist en de feestvierder. Het is een stad niet nooit slaapt.

Jeruzalem is zeer speciaal. We hoorden vaak: “You love it, or you hate it!” Kan ik inkomen. We loved it! Er hangt een zeer speciale sfeer die wellicht te maken heeft met het feit dat je van een Arabische wijk in een joodse, Armeense of christelijke wijk terecht komt. Ze zijn gescheiden van elkaar, maar lopen toch ook in elkaar. Zo heb je de Tempelberg die Arabisch grondgebied is. Je vindt hier de Rotskoepel en de Al Aqsamoskee. Aan de voet van de Tempelberg is de joodse Klaagmuur opgetrokken. Hij ondersteunt als het ware het plein van de Tempelberg. Binnen de stadsmuren is het een grote souk. Gezelligheid troef. Leuk om je in te laten verdwalen.

Haifa heeft gezellige restaurants en is gebouwd tegen een heuvel. Een wandeling door de stad is een goeie training voor je kuiten. Lopen is geen optie.

Eilat kon ons bij het begin niet bekoren. Een strandstad met een luchthaven die uitloopt in de Rode Zee, vlakbij het strand. Hier komt binnenkort verandering in, want 20 kilometer meer inlands, wordt een nieuwe luchthaven gebouwd. Toch hebben we van hieruit een van de meest interessantste dagen beleefd. Timna Park en de beklimming van Har Tzlakhot, waar we twee interessante mensen hebben ontmoet.

Har Tzlakhot
Har Tzlakhot

En dan heb je natuurlijk Palestina waar we eigenlijk veel te weinig tijd doorbrachten. De beperking die we bij de huur van onze auto opgelegd kregen, maakte dat we Palestina niet zelfstandig konden bezoeken, tenzij met een taxi. Vooral Bethlehem, dat volgende maand zijn hoogdagen kent als er plaatsen te kort zijn in de geboortekerk van Christus, is een aantrekkingspool in Palestina en natuurlijk ook het meer dan tweehonderd meter onder de zeespiegel gelegen Jericho dat toch wel een speciaal fenomeen is.

Meer dan een heilig land

Natuurlijk is de heilige geschiedenis van Israël voor vele gelovigen over de hele wereld de reden voor een bezoek, maar het heilig land heeft veel meer te bieden dan jagen achter Bijbelse verhalen. Vele Israëlieten waren verwonderd dat we een maand rondtrokken, ze waren maar al te blij dat vreemdelingen interesse hadden voor hun prachtige land.

En dan nog de geruchten dat we in de luchthaven aan zware verhoren zouden onderworpen worden zijn wilde cowboyverhalen. Alle veiligheidsagenten, douaniers en politie waren zeer vriendelijk en de veiligheidsmaatregelen waren niet draconischer dan op Zaventem.

We kunnen nog een tijdje doorgaan met vertellen over onze reis. Weet je wat? Ga het zelf ontdekken. Wat ons betreft zijn we blij dat we Israël hebben bezocht. Speciaal, bij momenten spannend, maar ontzettend mooi!

Boreling – deel I

Zoals jullie ondertussen weten is het nu wachten op de publicatie van ons eerste boek: Een reis rond de wereld in 80 verhalen – deel 1. Vanaf vrijdag zal hij in de betere boekhandel te verkrijgen zijn. Je kan hem natuurlijk ook bij ons bestellen, maar hieromtrent sturen we deze week nog een bericht. Israël en Palestina was het laatste verhaal voor deel 2 dat hopelijk rond maart/april 2017 het daglicht zal zien.

We hopen jullie tegen te komen op een van onze boekvoorstellingen in Sint-Katelijne-Waver of Mechelen, waar we onze borelingen aan het publiek zullen voorstellen.

Roadbook

Masada
Masada

Bewaren

Saoedi-Arabië vanuit de hoogte

Foto’s

Een menukaart lees je hier zoals je Hebreeuws leest, van achter naar voor. Je moet de menukaart dus beginnen lezen volgens onze leesgewoonte helemaal achteraan als je je niet onmiddellijk in de desserts wil storten.

We sluiten vandaag af in een steakhouse, waar het goed toeven is. Voor vijfentwintig sjekel per persoon krijg je meer dan vijfentwintig schoteltjes, falafel, humus, allerlei gerechtjes, echt niet normaal. Je kan er gewoon een saté  bij nemen, maar wij gaan vandaag voor het eerst tijdens onze vakantie uitgebreid. Het is niet mijn gewoonte om eten te beschrijven in mijn blog, maar omdat dit toch wel van een heel bijzondere orde was moest ik dit toch even kwijt.

Waarom we besloten om ons vandaag zo te verwennen is omdat een perfecte dag ook op die manier moet afgesloten worden. Ook onze laatavond chat met de kleindochters was de kers op de taart, maar eer we zover waren hebben we heel wat kilometertjes afgelegd.

De nacht was niet al te best maar om dit slaaptekort goed te maken proberen we onze dag zo goed mogelijk te vullen om vanmiddag niet in de verleiding te komen een middagdutje te doen. We starten in het Timna park, zo’n dertig kilometer buiten Eilat. Een combinatie van ongeziene panorama’s, een interessante geschiedenis gecombineerd met leuke wandelingen. Deze site kwam tot bloei in de tijd van Solomon, een Egyptische farao. Hier werd toen voor het eerst koper gewonnen.

Timna park
Timna park

Plaatsen met namen zoals: Solomon’s pillars, de sfinckx, en the great arch liggen in het onmetelijke park verspreid en we moeten van de ene plaats naar de andere met de wagen. De wandeling die we aan de arch voor de voeten gesmeten krijgen nadert een 3+  kletterij, we moeten gelukkig via ladders en haken in de berg zo’n tweehonderd meter klimmen. Nauwe doorgangen waar ik tegenwoordig gelukkig wel door kan, doen onze adrenaline behoorlijk zijn werk doen.

Als toemaat kunnen we nog enkele oude kopermijnen (meer dan 3000 jaar oud) bezoeken, dat maakt deze ervaring weer buitengewoon. We mogen elk een flesje vullen met de verschillende soorten zand die deze streek rijk is.

We vergeten ons middagmaal en rijden door, ergens vlakbij de grens van Egypte, want je kan hier een berg beklimmen waar je niet drie, maar vier landen kan zien. De berg ‘Har Tzlakhot’ biedt deze mogelijkheid maar je moet dan wel anderhalf uur steil naar boven. In de Fieldschool kan je gedetailleerde kaarten kopen. We parkeren onze auto en zoeken tevergeefs naar een levende ziel die ons kan verder helpen. Een jong koppel Israëliërs is blijkbaar ook op zoek. Als blijkt dat we eigenlijk naar hetzelfde op zoek zijn stellen we mekaar voor en beslissen om samen naar boven te gaan.

We vinden geen gedetailleerde kaart maar gelukkig brengt onze smartphone soelaas. Stav en Oren, twee sportievelingen, leren ons de gekleurde codes kennen van de trails. Net zoals onze lange afstandspaden in wit-rood hebben zij wit-blauw-oranje kleuren. Een lange afstandspad dat loopt van Libanon tot in Eilat. Groen-wit of blauw wit zijn lokale wandelingen die elkaar overlappen.

Twee, of liever vier gelijkgestemde zielen, met dezelfde interesse maar een andere achtergrond geeft een zeer interessante mix. We wandelen samen naar boven en wisselen onderweg onze reiservaringen uit. Een pittige klim naar de Har Tzfakhot wordt door het leuke gezelschap een makkie.

Egypte
Egypte

Boven krijgen we dan het uitzicht waarvoor we ons deze moeite getroosten. Niet alleen zien we de grens van Jordanië en Egypte en uiteraard Israël maar worden we ook nog getrakteerd op zicht op Saoedi-Arabië. Eventjes hoop ik ook de grens van Eritrea te kunnen zien maar zelfs bij honderd procent helder weer kan geen enkel mens zo ver kijken.

Saoedi-Arabië vanuit de hoogte
Saoedi-Arabië vanuit de hoogte

Stav vertelt nog een leuk weetje: Jordanië had zo’n tachtig jaar geleden eigenlijk geen kuststrook maar de koning van Saoedi-Arabië heeft toentertijd de koning van Jordanië een stuk kuststrook van elf kilometer cadeau gedaan. En zo ligt Aqaba nu aan de prachtige baai van Eilat of Aqaba.

Als we terug aan de voet van de berg zijn wisselen we mailadressen uit en nemen afscheid van deze twee geweldige mensen.

We besluiten om nog een duik te nemen in de Rode Zee en al het stof van ons af te spoelen. Je kan toch moeilijk aan een van de mooiste kusten te wereld zijn en er geen gebruik van hebben gemaakt. Het snorkelen en de koralenjacht laten we voor wat het is, ook al blijkt dit ook hier een van de mooiste ter wereld te zijn. We trekken onze nietige zwemoutfit aan en nemen een duik in het ijskoude water van de Rode Zee.

Als we later op de avond naar het restaurant lopen, ziet Hilde in de winkel ernaast dat ze Australische hoeden hebben zoals ik de mijne twee jaar geleden in het Zomerpaleis van Keizerin Xici in China door de storm vergeten was. Voor een schijntje kan ik mijn vleesklak weer toedekken met mijn favoriet hoedje.

Eilat: I may not have gone where I intended to go, but I think I have ended up where I needed to be.

Douglas Adams

De zee van Galilea, lopen op het water

Foto’s

Zachtjes tikt de regen tegen ’t vensterraam… We worden vanmorgen geconfronteerd met de eerste regen, en hoe? De temperatuur is spectaculair gezakt en we moeten vandaag vrede nemen met 24 graden. Tegen de tijd dat we uit de ontbijtzaal komen is de nevel volledig opgepeuzeld door de regen en wint de zon het gevecht met de wolken.

Onze kibboets is nog een echte landbouwnederzetting. In vele kibboetsen worden de maaltijden nog vaak gezamenlijk gebruikt. De kibboets waar wij zitten heeft een gemeenschappelijke eetzaal waar ’s morgens de meeste mensen die hier wonen samen van het ontbijt genieten. De gasten, wij dus, mogen maar pas vanaf acht uur mee in de eetzaal. Wij worden wel extra verwend, ook omdat we er natuurlijk voor betalen. Een diep socialistisch gedachtegoed ligt hiervan aan de basis. Een beetje vergelijkbaar met de vroegere kolchoze en in mindere mate sovchoze in Rusland waar er vooral voor de staat werd gewerkt.

Vooral hier in de Golan en in de Negev vind je nog enkele kibboetsen terug. Maar er moet gezegd dat de meeste gewone dorpen aan het worden zijn. Ieder voor zich en God voor ons allen zeker 😉

En hij liep over het water...
En hij liep over het water…

Vandaag nemen we de zuidelijke helft van de Golan op de korrel en maken een toer rond het meer van Tiberias of zoals ook vaak genoemd de Zee van Galilea. Daar waar Jezus de truc uithaalde met de vermenigvuldiging van de broden en de vis en waar hij over het water liep. Al moet gezegd dat wij ook de overkant van het meer haalden met droge voeten, maar dan wel met de auto.

We laveren tussen de bananen-, ananas- en granaatappelkwekerijen en houden onze eerste stop op een volledig verlaten Halukim Beach. We proberen beiden of het ons lukt om op het water te lopen maar we veronderstellen dat hier andere machten mee gemoeid zijn.

We zien op ons kaartje dat er een krokodillenboerderij in Hammat Gader is, vlakbij de Jordaanse grens. We kunnen het ons niet laten en nemen deze kleine omweg en rijden de ganse tijd langs de Jordaanse grens. We proberen een blik op te vangen van Noor, de mooiste aller koninginnen maar we vermoeden dat zij andere besognes heeft dan toeristen te begroeten aan haar grens. Het resort waar de krokodillenboerderij haar onderkomen heeft is niet interessant. We druipen terug af en maken onze toer rond het meer verder af.

Jordanië
Jordanië

Aan het zuidelijkste punt van het meer in Yardenit vertellen ze de goedgelovige pelgrims dat Jezus hier zou gedoopt zijn. In werkelijkheid is dit in Bethanië ergens in Jordanië, maar dat weerhoudt tientallen bussen met mensen uit alle werelddelen er niet van om deze plek te verheerlijken. Je kan hier doopkleedjes kopen en vermoedelijk authentiek gewijd water dat Jezus over zijn kopke kreeg. Wij laten dit circus aan ons voorbij gaan en trekken verder naar Tiberias.

In Tiberias, de derde van de vier heilige Joodse steden, houden we even halt en genieten van een koffie aan de haven ver van al dat doopgeweld.

Ten noorden van het meer, waar we 55 kilometer geleden startten met onze toer rond het meer, nemen we nog een kijkje in het Jordan park en de Bethsaida site waarvandaan men Jezus op het water zag lopen en waar hij nog een aantal mirakels zou verwezenlijkt hebben. Dit terzijde, kunnen de archeologische opgravingen de vijftien euro die we voor de toegang betaalden maar net vergoelijken. Het bijbehorende park waar de Jordaan in het meer van Tiberias vloeit kan dit al helemaal niet. Het park is zoals vele andere toeristische sites volledig verlaten. Wij vermoeden dat hier vooral op sabbat aan toerisme gedaan wordt.

De rit op zich rond het meer met zijn zicht op de bergen is alvast de moeite, de dramatische bewolking vandaag die af en toe door het spel van de wind en de zon wordt doorbroken en die de bergen op de achtergrond dan uitlichten, maakte vandaag van deze trip toch iets spectaculairs.

Meer van Tiberias of de Zee van Galilea
Meer van Tiberias of de Zee van Galilea