Tagarchief: Israël

Israël en Palestina een waardige afsluiter

Foto’s

Lanterfanten, lezen en lopen

We zijn terug thuis van Israël. Gisterenavond zijn we met een half uur vertraging geland in Zaventem. Mijn zus Aline en mijn schoonbroer Michel stonden ons op te wachten.

De laatste dagen in Tel Aviv hebben we genoten van de drie L’s: Lanterfanten, Lezen en Lopen. We profiteren van de uitgestrekte strandpromenade en houden onze lichamen in topvorm voor een volgende reis. Dat is de reden dat je de laatste dagen niets van ons hoorde. Het lanterfanten doen we naar de plaatselijke mall en de Carmel market, waar we op jacht gaan naar wat kleine souvenirs.

Halva, specialiteit in Israël
Halva, specialiteit in Israël

Ons hotel in Tel Aviv is er eentje dat schuil gaat achter zijn regenboogvlag, holebi koppels zijn hier graag geziene gasten. Maar het hotel is natuurlijk toegankelijk voor iedereen. Het muziekthema dat in de kamers en gangen is terug te vinden is een schot in de roos. Je kan zelfs aan het onthaal een gitaar lenen. Op het dak is een terras waar je hoog boven de daken van Tel Aviv kan genieten van de wolkenkrabbers. Ik heb nog nooit zo hoog gezongen ;-).

Lanterfanten in Tel Aviv
Lanterfanten in Tel Aviv

Het laatste wapenfeit is er een als we thuiskomen en ik merk dat er in mijn rugzak is gezeten. Ik had al een vermoeden wanneer mijn rugzak als eerste van de band rolde en half openstond. En inderdaad er stak een briefje in van de security dat mijn rugzak om veiligheidsreden gecontroleerd werd. De reden was natuurlijk de fruitpers die in mijn rugzak stak. Die kocht ik in Safed en is vervaardigd uit zwaar metalen onderdelen. Die trok de aandacht als mijn rugzak door de scanner ging. Alles werd netjes terug gestoken.

Israël en Palestina hebben een diepe indruk nagelaten

We reden ongeveer 2.000 kilometer in een land dat van het uiterste noorden tot in het uiterste zuiden slechts 470 kilometer lang is.

Vooral de kennismaking met zijn staatsgrenzen zorgde vaak voor de nodige adrenaline: Syrië, Libanon, Egypte, Jordanië. Zo ook het zicht op Saoedi-Arabië. De vuurgevechten die we hoorden aan de grens met Syrië waren hallucinant.

Werken op het strand
Werken op het strand

We hoorden op voorhand vaak over de onverdraagzaamheid van de inwoners, maar overal waar we kwamen leven joden, Arabieren en christenen vredevol samen. Ze leven eigenlijk naast elkaar en laten elkaar zoveel mogelijk gerust.

De talrijke aanwezigheid van het leger op de straat word je gewoon, wij zijn dit in Antwerpen en Brussel ook stilaan gewoon. De wapendracht echter bij particulieren deed wat vraagtekens rijzen.

We onthouden de grote diversiteit in landschappen, van dorre woestijn tot vreemde zeeën. Van bergen tot vlakke land. De grootste steden bevinden zich vooral in het noordelijke deel van Israël, met uitzondering van Eilat. Ze verschillen enorm van elkaar.

Tel Aviv is een ideale biotoop voor de veganist en de feestvierder. Het is een stad niet nooit slaapt.

Jeruzalem is zeer speciaal. We hoorden vaak: “You love it, or you hate it!” Kan ik inkomen. We loved it! Er hangt een zeer speciale sfeer die wellicht te maken heeft met het feit dat je van een Arabische wijk in een joodse, Armeense of christelijke wijk terecht komt. Ze zijn gescheiden van elkaar, maar lopen toch ook in elkaar. Zo heb je de Tempelberg die Arabisch grondgebied is. Je vindt hier de Rotskoepel en de Al Aqsamoskee. Aan de voet van de Tempelberg is de joodse Klaagmuur opgetrokken. Hij ondersteunt als het ware het plein van de Tempelberg. Binnen de stadsmuren is het een grote souk. Gezelligheid troef. Leuk om je in te laten verdwalen.

Haifa heeft gezellige restaurants en is gebouwd tegen een heuvel. Een wandeling door de stad is een goeie training voor je kuiten. Lopen is geen optie.

Eilat kon ons bij het begin niet bekoren. Een strandstad met een luchthaven die uitloopt in de Rode Zee, vlakbij het strand. Hier komt binnenkort verandering in, want 20 kilometer meer inlands, wordt een nieuwe luchthaven gebouwd. Toch hebben we van hieruit een van de meest interessantste dagen beleefd. Timna Park en de beklimming van Har Tzlakhot, waar we twee interessante mensen hebben ontmoet.

Har Tzlakhot
Har Tzlakhot

En dan heb je natuurlijk Palestina waar we eigenlijk veel te weinig tijd doorbrachten. De beperking die we bij de huur van onze auto opgelegd kregen, maakte dat we Palestina niet zelfstandig konden bezoeken, tenzij met een taxi. Vooral Bethlehem, dat volgende maand zijn hoogdagen kent als er plaatsen te kort zijn in de geboortekerk van Christus, is een aantrekkingspool in Palestina en natuurlijk ook het meer dan tweehonderd meter onder de zeespiegel gelegen Jericho dat toch wel een speciaal fenomeen is.

Meer dan een heilig land

Natuurlijk is de heilige geschiedenis van Israël voor vele gelovigen over de hele wereld de reden voor een bezoek, maar het heilig land heeft veel meer te bieden dan jagen achter Bijbelse verhalen. Vele Israëlieten waren verwonderd dat we een maand rondtrokken, ze waren maar al te blij dat vreemdelingen interesse hadden voor hun prachtige land.

En dan nog de geruchten dat we in de luchthaven aan zware verhoren zouden onderworpen worden zijn wilde cowboyverhalen. Alle veiligheidsagenten, douaniers en politie waren zeer vriendelijk en de veiligheidsmaatregelen waren niet draconischer dan op Zaventem.

We kunnen nog een tijdje doorgaan met vertellen over onze reis. Weet je wat? Ga het zelf ontdekken. Wat ons betreft zijn we blij dat we Israël hebben bezocht. Speciaal, bij momenten spannend, maar ontzettend mooi!

Boreling – deel I

Zoals jullie ondertussen weten is het nu wachten op de publicatie van ons eerste boek: Een reis rond de wereld in 80 verhalen – deel 1. Vanaf vrijdag zal hij in de betere boekhandel te verkrijgen zijn. Je kan hem natuurlijk ook bij ons bestellen, maar hieromtrent sturen we deze week nog een bericht. Israël en Palestina was het laatste verhaal voor deel 2 dat hopelijk rond maart/april 2017 het daglicht zal zien.

We hopen jullie tegen te komen op een van onze boekvoorstellingen in Sint-Katelijne-Waver of Mechelen, waar we onze borelingen aan het publiek zullen voorstellen.

Roadbook

Masada
Masada

Bewaren

Een woelige geschiedenis

Het ‘Yitzhak Rabin (gewezen eerste minister) Museum’ of Israeli museum en het ‘Diaspora museum’ of het museum of the Jewish people zullen vandaag onze dag meer dan vullen.

We wandelen het hele eind te voet, zes kilometer. Het is nogal onduidelijk welk museum we waar zullen vinden, omdat ze buiten onze stadskaart liggen. Het eerste museum dat we tegenkomen is het Rabin museum. Het land is prachtig en de mensen zijn ongelofelijk vriendelijk en zeer behulpzaam voor de toeristen, maar de geschiedenis geeft ons dikwijls toch een dubbel gevoel. De Diaspora, de pogroms, de verschrikking tijdens de wereldoorlog enerzijds, de nederzettingen, het Osloverdrag, de oorlogen anderzijds… We proberen ons vooral op de nieuwe generatie en het mooie land te concentreren en dan zie je een bevolking die niets anders dan vrede wil, een land waar ze zich thuis voelen en kinderen groot brengen die een mooie toekomst voor ogen hebben.

Holocaustmonument op het Rabinplein
Holocaustmonument op het Rabinplein

In het Rabin museum schuwen ze geen enkel onderwerp, maar vooral Rabin staat hier als figuur centraal. Mooi opgebouwd museum dat de geschiedenis vanaf 1948 mooi weergeeft. Trouwens een rode draad van wereldgebeurtenissen loopt doorheen het museum parallel aan het leven van Rabin.

De vredesonderhandelingen met zowel de PLO, Libanon, Jordanië als Egypte zijn hoogtepunten in Rabins’ carrière, dat we dit toevallig op 11 november, wapenstilstand, bezoeken is louter toevallig.

De moord op Rabin en zijn begrafenis wordt op zeer emotionele wijze belicht aan het einde van dit museum. De luidruchtige klas joodse jongeren in ons kielzog worden er zelf stil van.

Een paar kilometer verder bevindt zich het Diaspora museum in de universiteit van Tel Aviv. Ondanks de aanbeveling van onze reisgids vinden we niet echt onze weg in dit museum. Het is nogal onoverzichtelijk, maar we vermoeden dat dit een beetje aan ons ligt.

Het belicht voornamelijk de verspreiding van de joodse gemeenschap over de verschillende werelddelen en hoe ze ondanks alle invloeden van verschillende culturen hun gemeenschappelijk denken en eigenheid na al die jaren weten te bewaren.

We zijn door al dit geschiedenisgeweld een beetje leeg en we besluiten om de bus terug te nemen. Als we aan de bushalte staan te wachten kan ik het mij toch niet laten om een taxi tegen te houden en voor negen euro staan we terug aan ons basiskamp in Tel Aviv.

Werken aan ons boek met zicht op de Middellandse Zee in Tel Aviv
Werken aan ons boek met zicht op de Middellandse Zee in Tel Aviv

Werken aan ons boek met zicht op de Middellandse Zee in Tel Aviv

Na de middag trekken we gewapend met onze laptops naar het strand waar we de rest van de middag aan ons boek werken.

Bewaren

Rommelmarkt bij de bedoeïenen

Foto’s

Wij zijn vanmorgen weer om vijf uur wakker maar er hangt een beetje bewolking dus besluiten we om toch maar niet naar de krater te gaan voor nog een zonsopgang. Gelukkig trekt de bewolking in de loop van de voormiddag volledig weg. Ondertussen zijn we bij Booking.com genius member…’t Zal wel zijn. We krijgen daarvoor in verschillende gelegenheden waar we overnachten extra voordelen: wat vroeger inchecken, een drankje, wat later uitchecken of wat nog interessanter is een extra procentje.

Vandaag mogen we wat later uitchecken en we besluiten om daar gebruik van te maken en nog een laatste check van ons boek te doen. We hebben van onze uitgever de opgemaakte versie gekregen die we nog eens mogen doornemen op schoonheidsfoutjes en volgende week vrijdag is het dan zover. Ons eerste deel: ‘Een reis rond de wereld in 80 verhalen’ is vanaf dan in alle boekhandels te verkrijgen. Het komt wat ongelegen om dit laatste nazicht te doen midden ons verlof, terwijl we al naarstig aan een volgend verhaal bezig zijn, maar dit krijgt voorlopig absolute voorrang.

Om 7.00 uur stoppen we eventjes om te ontbijten maar daarna werken we nog door tot 10.00 uur.

De concentratie ebt weg, dus tijd om onze rugzakken te maken en de cirkel van deze reis rond te maken. We vertrekken richting Tel Aviv, meteen ook de laatste dag in het bezit van de huurwagen.

Bedoeïenenmarkt Be'er Sheva
Bedoeïenenmarkt Be’er Sheva

Onderweg pakken we in Be’er Sheva een bedoeïenenmarkt mee die een beetje tegenvalt. We hadden eigenlijk een markt verwacht waar schapen en dromedarissen worden verhandeld maar het was meer een rommelmarkt.

Gelukkig maakten we niet alleen daarvoor de omweg, Tel Be’er Sheva, een archeologische site met een zeer interessante cisterne, ligt op een paar kilometer afstand. Een leuke site waarvan de geschiedenis tot acht eeuwen voor onze tijdrekening teruggaat. Vooral de cisterne is interessant. Je daalt tweehonderd treden af naar waar vroeger de opslagplaatsen waren. Helemaal beneden in de cisterne is het bijna volledig duister, maar omdat je geleidelijk naar de duisternis wandelt wennen je ogen en kan je eigenlijk nog veel onderscheiden.

Skyline Tel Aviv
Skyline Tel Aviv

We moeten vandaag ongeveer honderd negentig kilometer overbruggen naar ons nieuw onderkomen in Tel Aviv. We leveren de huurauto in en zijn de rest van het weekend op onze eigen paardenkracht aangewezen.

Ook deze keer valt ons appartement reuze mee. We zullen zelf voor het ontbijt moeten zorgen maar we kunnen dit verslag op de rooftop van het appartement maken, met een schitterende skyline van Tel Aviv rondom ons.

Bewaren

Bewaren

Gevecht met de woestijn

Foto’s

Om iets na vijf uur schiet ik wakker. Ik heb gisterenavond op een bord gelezen dat de zonsopgang in de krater rond kwart voor zes mooi te volgen is. Voor zoiets heb ik geen wekker nodig. Ik maak Hilde wakker en ik verwacht een massa volk aan de rand van de krater, maar twee dames niet te na gesproken staan we hier alleen. Een rode gloed kondigt zijn komst aan en beetje bij beetje zie je de gloed helderder worden.

Zonsopgang boven Makhtech Ramon
Zonsopgang boven Makhtesh Ramon

Als de gloed bijna verandert in het eerste streepje zon, horen we het gehuil van wolven in de krater dat onmiddellijk door wat honden in de buurt beantwoord wordt. Alsof de wolven hun meute tot de orde roepen en signaleren dat de dag zijn intrede doet. Een beklijvend moment dat door merg en been ging, onvergetelijk. Als het eerste streepje zon verschijnt, vervaagt het geluid van de wolven en valt er een mooi licht over de vallei. We genieten nog een hele tijd na en tegen zeven uur staat het ontbijt op ons te wachten.

Zonsopgang boven Makhtech Ramon
Zonsopgang boven Makhtesh Ramon

Wij zijn altijd al grote liefhebbers geweest van Irish of Scottisch breakfast, maar die zijn van de troon gestoten door het Israëlisch ontbijt. Dit is van een heel andere orde en een stuk gezonder.

Na het ontbijt zetten we koers naar Sde Boker en bezoeken de kibboets van Ben Gurion. De allereerste eerste minister van Israël die al een legende was toen hij leefde, maar na zijn dood als voorbeeld gesteld wordt voor alle jongeren in Israël. Hij staat trouwens vaak afgebeeld terwijl hij op zijn hoofd staat, maar dat was een therapie die zijn dokter voorschreef voor zijn rugproblemen en zijn vergetelheid. Alle dagen driemaal op zijn hoofd gaan staan en zeven kilometer wandelen. Ik ben tijdens dit verlof al gestart met het wandelen, met op mijn hoofd staan wacht ik tot ik terug in België ben. Tot zolang zal mijn vergetelheid niet genezen zijn.

Soldaten in opleiding komen hier allemaal naar hun grote voorbeeld. En aan soldaten hebben ze geen tekort. Overal waar wij komen lopen er grote troepen soldaten over de straat, meestal (zoals ik al in een vorig verslag vertelde) zwaar bewapend, en bovendien met een nonchalance of het betreft een aktetas die ze vast hebben.

In het gebruikelijke winkeltje dat na iedere bezienswaardigheid te vinden is, raken we aan de klap met een jonge gast die een Antwerpse moeder heeft, maar geboren is in Israël. Zijn moeder spreekt Nederlands met hem.

Als hij zich verontschuldigt voor zijn  gebrekkig Nederlands, vraag ik hem hoe moeilijk het is om Hebreeuws te leren, vooral het schrijven van rechts naar links lijkt mij nogal een opdracht. Hij vertelt dat Hebreeuws een oude taal is en het schrijven van rechts naar links nog een overblijfsel is van toen teksten nog met beitel en hamer werden gekapt in steen. Als je met een hamer van links naar rechts zou kappen – zoals wij schrijven -, zie je eigenlijk niet wat je aan het kappen bent. Okay, that makes sense.

Alvorens we terug naar ons hotel keren, rijden we via een oude factory, waar er een aantal artiesten zich genesteld hebben en er een leuke boel van maken. Gisterenavond waren we hier trouwens al om iets te komen eten in een gezellig restaurant. Er is nog veel werk aan de winkel om het hier echt gezellig te maken, maar je voelt dat dit binnen een aantal jaren een onbetaalbare trendy buurt zal zijn. De winkeltjes en galerijen zijn vlakbij de woestijn gelegen en je ziet dat er een constant gevecht wordt geleverd om het te winnen van de woestijn. Als er een week geen zand wordt geruimd, zie je de huizen door het zand niet meer.

Bewaren

Baden in luxe

Foto’s

We blijven nog twee dagen in Mitzpe Ramon, maar we moeten helaas uit de fantastische lodge vertrekken, want vanaf vandaag is alles volzet. We vinden gelukkig ongeveer in dezelfde prijsklasse een hotel zelfs iets meer in het centrum. Inchecken is pas vanmiddag.

Als we ingepakt zijn vertrekken we richting Sde Boker, een nogal eigenaardige naam voor de kleine stad. De eerste halte is er vlak voor: in Avdat Nationaal Park. Een beetje te vergelijken met Masada, maar als we heel eerlijk zijn gaat die vergelijking niet helemaal op. Het is een archeologische site gesticht in de vierde eeuw voor onze tijdsrekening door de Nabateeërs als een stop op hun specerijenroute. Deze begon in Oman en via Yemen, Saoedi-Arabië en Jordanië zo langs de Negev woestijn naar de Port of Ghaza liep om alzo hun goederen langs deze 2400 kilometer lange route naar de Middellandse Zee te vervoeren. Boeiende geschiedenis, maar de site zelf is een onvoltooide puzzel. We lopen over grindwegen waar onder onze voeten tal van artefacten liggen. Als we een van de archeologen hierover aanspreken, vertelt ze ons dat ze proberen om de site in deze toestand te beschermen tegen de natuurelementen en zo voor de volgende generatie archeologen te bewaren. Dat de toeristen gruis maken van tweeduizend jaar oude artefacten zal hun in dit stadium worst wezen.

Avdat Nationaal Park
Avdat Nationaal Park

De dame in kwestie moedigt ons aan om ook nog En Avedat te bezoeken. Een ander Nationaal Park dat zich aan de Wadi Zin bevindt. Je kan eerst een kijkje nemen aan de noordelijke toegang waar je zicht hebt van boven op de Canyon. Daarna rijd je met de auto een stuk verder richting Sde Boker. Je wandelt in de Wadi via en prachtig pad met weerom onze vriendjes Ibex die zich van onze aanwezigheid niets aantrekken. Als we terug wandelen hebben ze een paar bussen joelende pubers gelost die deze oase van stilte omtoveren in een balzaal.

En Avedat Nationaal Park
En Avedat Nationaal Park

We houden het hier voor bekeken en gaan via de begraafplaats van Ben Gurion en zijn vrouw Paula naar ons nieuwe onderkomen. We komen helemaal bestoft en vuil aan maar de vriendelijke juffrouw aan het onthaal schijnt dit niet eens op te merken.

We krijgen de sleutel en als we onze kamer binnenkomen denken we toch dat er iets verkeerd is. Ik panikeer bij de idee dat dit wel eens een fortuin zou kunnen kosten. Grote salon en living met massagestoel, een keuken, grote slaapkamer en een reuze badkamer met een bubbelbad en bovendien een zwembad. Ik spurt naar beneden om de juffrouw op haar vermoedelijke fout te wijzen. Blijkbaar is er toch geen fout in ’t spel, alleen was dit blijkbaar nog de enige kamer die over was. Dus wij krijgen hier een serieuze upgrade, waar we bijgevolg ten volle van zullen genieten. Een mens mag toch af en toe eens chance hebben.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Van geen kwaad bewust

Foto’s

Na een Israëlisch ontbijt met olijven, kaki’s, tahine, humus, halva, druiven, kiwi’s en hameiri kaas, hebben we genoeg energie om de hele dag mee door te komen. Makhtesh Ramon, een overweldigend natuurfenomeen in de Negev woestijn, is onze bestemming. We laten ons vierhonderd meter de krater in zakken via de haarspeldbochten en bezoeken enkele leuke geografische bezienswaardigheden op.

4X4 trip in de Negev
4X4 trip in de Negev

We rijden een stuk op een track voor een 4×4, parkeren onze wagen en wandelen een heel eind de Negev woestijn in. Desolaat, overweldigend en stil zijn woorden die hier op hun plaats zijn. Als we een uur weg zijn besluiten we toch maar om terug te keren. Wat we op dat moment niet weten is dat er hier nog heel wat wildlife zit. In de namiddag bezoeken we het visitor centrum en komen aan de weet dat in de krater nog wolven, gestreepte hyena’s, panters, gieren, lynckxen, slangen, schorpioenen, jaguars en weet ik veel welke andere wilde dieren, zitten. Gelukkig zijn we tijdens onze wandeling van geen kwaad bewust, al moet gezegd dat de meeste dieren pas uit hun hol komen als het donker is en je niet meer in de krater wordt toegelaten.

We geraken gelukkig terug veilig bij de auto. De uitgestrektheid van de krater laat ons besluiten om er verder een autorit van te maken. We rijden via een track die het midden houdt tussen een 4×4 en een grindweg. Als we een paar kilometer verder zijn, stoten we op een tentenkamp van bedoeïenen die vandaag voor de gelegenheid heel wat gasten hebben uitgenodigd voor een vermoedelijk huwelijksfeest. We horen niet bij de genodigden en zetten onze weg verder via dit steeds maar ruwer wordend pad. Een 4×4-wagen had hier geen overbodige luxe geweest. We worden danig door elkaar geschud. Na een dik uur zien we gelukkig in de verte auto’s rijden en kunnen via de gewone weg terug naar Mitzpe Ramon.

Hachelijk wil ik het niet echt noemen, maar met een kleine stadswagen dit parkoers rijden was misschien niet onze beste zet. Gelukkig komen wij en de auto er heelhuids van af. De verhuurfirma moest het weten.

Trouwfeest in de Negev woestijn
Trouwfeest in de Negev woestijn

Na de middag maken we; zoals ik al vertelde, onze opwachting in het visitors centrum waar ze de geschiedenis van de krater en van hun eerste – en enige – astronaut met dezelfde naam als de krater: Ramon, op een leuke manier vertellen. Nu ja leuk, Ilan Ramon zat in de vlucht van 2003 met zes andere astronauten die de aarde niet heelhuids terug zouden bereiken. Het laatste deel van het bezoek krijg je een interessante film over het wildlife van de krater. En als toetje gaat op het eind van de film een gordijn open en krijg je een honderdtachtig graden view over de krater. Op dat ogenblik zit je zonder het te weten boven de krater wat werkelijk een onwezenlijke kijk op de krater geeft. Zeker en vast een bezoek waard.

We zijn ruimschoots op tijd om de sunset mee te pikken en krijgen onverwacht gezelschap van een Ibex. Ditmaal is het een ouder mannetje die het klikken van onze fototoestellen niet schuwt en zich in al zijn glorie met de krater als decor laat fotograferen.

Ibex
Ibex

We hebben nog een leuke ontmoeting met een bejaard Frans koppel die ons hoop geven dat reizen tot je vijfentachtigste tot de mogelijkheden behoort. Maar dan zullen we misschien wel af en toe uit een ander (of misschien geen) vaatje moeten tappen.

Een gat om u tegen te zeggen

Foto’s

Vanmorgen vertrekken we gepakt en gezakt naar het Underwater Observatory Marine in Eilat, richting Sinaï woestijn in Egypte, maar net voor we aankomen zien we aan elkaars blik dat dit toch niet onze cup of tea is.

We beslissen om ineens door te rijden naar onze nieuwe locatie, honderdzestig kilometer verder, midden in de Negev woestijn. We nemen deze keer de route die een hele tijd naast de zwaar bewaakte Egyptische grens leidt. De oneindige prikkeldraad splijt soms bergen in twee, om toch maar geen kostbare vierkante meter grond te moeten prijsgeven. Met het metaal dat in deze omheining is gekropen kan je vermoedelijk heel België toedekken onder een laag van 1 meter ijzer. Het levert ons alvast enkele leuke foto’s op.

Egyptische grens
Egyptische grens

Onze bestemming, de Makhtesh Ramon Crater in Mitzpe Ramon is vierhonderd meter diep, veertig kilometer lang en tien kilometer breed. Deze krater is het gevolg van erosie, niet van een of andere asteroïde. Ons nieuwe onderkomen is deze keer wel naar behoren, maar de prijs is ook navenant.

We houden vandaag wat zondag maar ik vermoed dat we, de andere toeristen niet te na gesproken, de enige zijn. Op zondag wordt hier immers gewerkt. Stel je voor, de zondag hier is onze maandag, ik mag er niet aan denken. Maar ja… what’s in a name zeker. Ze werken in Israël trouwens nog 45 uren, van zondag tot vrijdagmiddag.

Wij slenteren wat door Mitzpe Ramon, zoeken wat interessante eetgelegenheden en gaan tegen half vijf naar de rand van de krater om de zonsondergang mee te pikken. Blijkt dat we hiervoor eigenlijk net iets te laat zijn. We kunnen nog wel enkele foto’s nemen maar om ten volle te kunnen genieten zullen we hier morgen al om vier uur moeten staan. Er komen enkele Ibexen voor onze lens poseren en we geven ze de aandacht waar ze om vragen.

Ibex bij zonsondergang
Ibex bij zonsondergang

Als de zon onder is maken we nog een wandeling langs de rand van de krater. Op het hoogste punt van de krater is er een soort van staketsel gemaakt waarop je kan staan en zo recht boven de afgrond hangt. Niet voor mietjes, maar ik voel aan mijn navel dat dit niet de plek is waar ik lang wil blijven staan, vierhonderd meter hoog op plankjes die volgens mij hun beste tijd hebben gekend. Hilde blijft ongestoord foto’s trekken, maar ik vind het zicht naast het staketsel precies nog mooier :-).

Krater Makhtesh Ramon
Krater Makhtesh Ramon

Trouwens, over foto’s gesproken. Als je naar onze fotoverzameling gaat kijken via http://israel.liekenspeeters.be, krijg je meer informatie per foto door op de drie puntjes te klikken.

We wandelen nog een heel stuk verder naast de afgrond, die volgens ons veel te weinig beveiligd is. Als de duisternis invalt ruimen we plaats voor de Ibexen die de afgrond als hun speelterrein hebben.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Saoedi-Arabië vanuit de hoogte

Foto’s

Een menukaart lees je hier zoals je Hebreeuws leest, van achter naar voor. Je moet de menukaart dus beginnen lezen volgens onze leesgewoonte helemaal achteraan als je je niet onmiddellijk in de desserts wil storten.

We sluiten vandaag af in een steakhouse, waar het goed toeven is. Voor vijfentwintig sjekel per persoon krijg je meer dan vijfentwintig schoteltjes, falafel, humus, allerlei gerechtjes, echt niet normaal. Je kan er gewoon een saté  bij nemen, maar wij gaan vandaag voor het eerst tijdens onze vakantie uitgebreid. Het is niet mijn gewoonte om eten te beschrijven in mijn blog, maar omdat dit toch wel van een heel bijzondere orde was moest ik dit toch even kwijt.

Waarom we besloten om ons vandaag zo te verwennen is omdat een perfecte dag ook op die manier moet afgesloten worden. Ook onze laatavond chat met de kleindochters was de kers op de taart, maar eer we zover waren hebben we heel wat kilometertjes afgelegd.

De nacht was niet al te best maar om dit slaaptekort goed te maken proberen we onze dag zo goed mogelijk te vullen om vanmiddag niet in de verleiding te komen een middagdutje te doen. We starten in het Timna park, zo’n dertig kilometer buiten Eilat. Een combinatie van ongeziene panorama’s, een interessante geschiedenis gecombineerd met leuke wandelingen. Deze site kwam tot bloei in de tijd van Solomon, een Egyptische farao. Hier werd toen voor het eerst koper gewonnen.

Timna park
Timna park

Plaatsen met namen zoals: Solomon’s pillars, de sfinckx, en the great arch liggen in het onmetelijke park verspreid en we moeten van de ene plaats naar de andere met de wagen. De wandeling die we aan de arch voor de voeten gesmeten krijgen nadert een 3+  kletterij, we moeten gelukkig via ladders en haken in de berg zo’n tweehonderd meter klimmen. Nauwe doorgangen waar ik tegenwoordig gelukkig wel door kan, doen onze adrenaline behoorlijk zijn werk doen.

Als toemaat kunnen we nog enkele oude kopermijnen (meer dan 3000 jaar oud) bezoeken, dat maakt deze ervaring weer buitengewoon. We mogen elk een flesje vullen met de verschillende soorten zand die deze streek rijk is.

We vergeten ons middagmaal en rijden door, ergens vlakbij de grens van Egypte, want je kan hier een berg beklimmen waar je niet drie, maar vier landen kan zien. De berg ‘Har Tzlakhot’ biedt deze mogelijkheid maar je moet dan wel anderhalf uur steil naar boven. In de Fieldschool kan je gedetailleerde kaarten kopen. We parkeren onze auto en zoeken tevergeefs naar een levende ziel die ons kan verder helpen. Een jong koppel Israëliërs is blijkbaar ook op zoek. Als blijkt dat we eigenlijk naar hetzelfde op zoek zijn stellen we mekaar voor en beslissen om samen naar boven te gaan.

We vinden geen gedetailleerde kaart maar gelukkig brengt onze smartphone soelaas. Stav en Oren, twee sportievelingen, leren ons de gekleurde codes kennen van de trails. Net zoals onze lange afstandspaden in wit-rood hebben zij wit-blauw-oranje kleuren. Een lange afstandspad dat loopt van Libanon tot in Eilat. Groen-wit of blauw wit zijn lokale wandelingen die elkaar overlappen.

Twee, of liever vier gelijkgestemde zielen, met dezelfde interesse maar een andere achtergrond geeft een zeer interessante mix. We wandelen samen naar boven en wisselen onderweg onze reiservaringen uit. Een pittige klim naar de Har Tzfakhot wordt door het leuke gezelschap een makkie.

Egypte
Egypte

Boven krijgen we dan het uitzicht waarvoor we ons deze moeite getroosten. Niet alleen zien we de grens van Jordanië en Egypte en uiteraard Israël maar worden we ook nog getrakteerd op zicht op Saoedi-Arabië. Eventjes hoop ik ook de grens van Eritrea te kunnen zien maar zelfs bij honderd procent helder weer kan geen enkel mens zo ver kijken.

Saoedi-Arabië vanuit de hoogte
Saoedi-Arabië vanuit de hoogte

Stav vertelt nog een leuk weetje: Jordanië had zo’n tachtig jaar geleden eigenlijk geen kuststrook maar de koning van Saoedi-Arabië heeft toentertijd de koning van Jordanië een stuk kuststrook van elf kilometer cadeau gedaan. En zo ligt Aqaba nu aan de prachtige baai van Eilat of Aqaba.

Als we terug aan de voet van de berg zijn wisselen we mailadressen uit en nemen afscheid van deze twee geweldige mensen.

We besluiten om nog een duik te nemen in de Rode Zee en al het stof van ons af te spoelen. Je kan toch moeilijk aan een van de mooiste kusten te wereld zijn en er geen gebruik van hebben gemaakt. Het snorkelen en de koralenjacht laten we voor wat het is, ook al blijkt dit ook hier een van de mooiste ter wereld te zijn. We trekken onze nietige zwemoutfit aan en nemen een duik in het ijskoude water van de Rode Zee.

Als we later op de avond naar het restaurant lopen, ziet Hilde in de winkel ernaast dat ze Australische hoeden hebben zoals ik de mijne twee jaar geleden in het Zomerpaleis van Keizerin Xici in China door de storm vergeten was. Voor een schijntje kan ik mijn vleesklak weer toedekken met mijn favoriet hoedje.

Eilat: I may not have gone where I intended to go, but I think I have ended up where I needed to be.

Douglas Adams

Als de gierigheid de wijsheid bedriegt

Foto’s

Vandaag zou er normaal geen blogbericht volgen, maar omdat ze in Nederland blijkbaar niet zijn klaar geraakt met de proefversie van ons boek, hebben we iets meer tijd dan gedacht.

Vanmorgen vroeg zijn we in Arad vertrokken naar Eilat. Dè vakantiebestemming bij uitstek voor zonnekloppers. We zitten aan de golf van Eilat of voor de Jordaniërs aan de golf van Aqaba. Zowat het drielandenpunt want aan de andere kant ligt Egypte. Voor ons reden genoeg om eens poolshoogte te nemen aan de Egyptische grens. Na Syrië, Libanon en Jordanië, zien we de vierde grensovergang: de Egyptische. Niets bijzonders, maar grenspalen doen bij ons de adrenaline stijgen.

Egyptische grens
Egyptische grens

Ons nieuw onderkomen is er eentje om in te kaderen… Het is te zeggen, na ons leuk Arad-verblijf is dit wel met vlag en wimpel een dieptepunt. We zitten echt op een schuppensteel. Laat ons zeggen dat je hier gerust mag stellen dat we in de aap gelogeerd zijn. De lakens zijn al beslapen en urinekringen vragen om wat extra aandacht. Ik vlieg naar de gastvrouw die er geen probleem van maakt om nieuwe lakens te komen leggen. Ik overweeg om onze reservatie te cancelen maar dit blijkt voor dit onderkomen niet zonder kosten (volledige som) te gaan. Ik kan gelukkig van de drie nachten die we hier reserveerden eentje afpitsen zodat we toch maar twee nachten moeten blijven.

Eilat zelf is als je wil Blankenberge in ’t kwadraat. Normaal zouden we ons opsluiten om aan ons boek te werken, maar aangezien dit niet klaar is zullen we er toch het beste moeten van maken. We spenderen de rest van de middag aan verkenning van Eilat en zoeken naar een uitstap voor morgen. Een uitstap naar Caïro in Egypte en Petra in Jordanië zijn ‘stevige’ kandidaten maar zo is ook de som die we hiervoor moeten ophoesten. Terug naar af, maar een sympathieke oude heer in de toerist information helpt ons de dag van morgen mee invullen. Volgens hem kunnen we hier gemakkelijk vijf dagen vullen, maar ik zal toch content zijn als we al twee nachten verder zijn.

Haven van Eilat
Haven van Eilat

We proberen ons ondertussen te concentreren op ons volgende verblijf in Mitzpe Ramon, als ons oog valt op een jeeptoer in de woestijn van de Negev. Voor twee dagen vragen ze drieduizend euro per persoon. We vermoeden dat hier een wereldtrip in VIP-arrangement is inbegrepen en laten dit met plezier aan ons voorbij gaan.

’s Avonds kunnen we onze poten onder de tafel van een Ierse pub steken en we genieten niet alleen van de Ierse gastvrijheid en hun gastronomische geneugten, maar vandaag is er bovendien een optreden van wat plaatselijke zangtalenten, die ons laten proeven van Israëlische muziek. Leuk om te zien hoe zowel jong als oud opgaan in hun nationale liedjesfestijn en meezingen of hun leven er van afhangt.

Als de duisternis al lang is ingevallen zit er niets anders op dan op stok te gaan in ons kippenhok. Ook dit is reizen, maar in de toekomst laat ik de reserveringen toch maar aan Hilde over. De gierigheid heeft mijn wijsheid weer maar eens bedrogen.

’s Avonds brengt de gastvrouw een cake voor sabbat langs.  Het onderkomen is dan misschien iets minder, de attentie, de gastvrijheid en de vriendelijkheid maken alles goed.

Massale massamoord in Masada

Foto’s

Masada is een niet te missen site in Israël. Zijn fenomenale ligging en zijn geschiedenis is buitengewoon boeiend. Je kan er op verschillende manieren naartoe. Ofwel neem je de route naar de Dode Zee en neem je daar de kabelbaan of je kan vanaf daar ook een uur klimmen via het slangenpad. Of je neemt de baan vanuit Arad die exclusief naar Masada gaat, van hieruit is het slechts twintig minuten rijden en bovendien hoef je maar een klim van twintig minuten naar de Byzantijnse Westpoort te maken. Aangezien ons basiskamp in Arad is, ligt het nogal voor de hand dat wij voor de laatste route gaan.

Op weg van Arad naar Masada
Op weg van Arad naar Masada

Onderweg zien we een kudde dromedarissen die een bende toeristen vervoeren. We hebben even overwogen om ook een kamelentocht in de woestijn te maken, maar dit tafereel doet ons van gedachten veranderen. We deden dit al eens in de woestijn in Marokko en dat was zo’n fijne ervaring, dat we die willen koesteren. Deze dromedarissen laten we aan anderen over.

Na een stevige klim bereiken we Masada. Herodes maakte er een indrukwekkend fort van. Zijn manie voor baden komt ten volle tot uiting. Ook  vinden we op verschillende plaatsen resten terug van duiventillen. Interessant voor bemesting van de onvruchtbare grond daarboven en bovendien lekker als ze niet meer van dienst waren.

In het fort spelen we even Franciscus van Assisi.
In het fort spelen we even Franciscus van Assisi.

Nadat Herodes zijn kop kwam te leggen hielden Joodse rebellen de Romeinen, in het jaar des Heeren… ongeveer 73, een tijdje aan de praat. Van zodra de Romeinen eindelijk een oplossing hadden gevonden om het fort in te nemen, pleegden de joden massaal zelfmoord.

Israëlische soldaten komen hier nog altijd hun eed afleggen onder het moto: “Masada zal nooit meer vallen.” Dit zal blijven nazinderen.

In de late namiddag laten we onze huid nog wat weken in het zoute water van de Dode Zee. We nemen er iets meer tijd voor dan gisteren.

We krijgen vandaag melding dat ons boek ‘Een reis rond de wereld in 80 verhalen – deel I’ morgen klaar zal zijn voor een laatste revisie. We trekken ons dus vermoedelijk enkele dagen terug om ons pareltje aan een laatste controle te onderwerpen.