Tagarchief: Duitsland

Vreemd schouwspel

Foto’s

We wisten dat we niet ver van een kerkhof lagen maar dat het venster van onze kamer uitgeeft op de graven was toch wel een beetje een verrassing. Zolang er daglicht is valt dat natuurlijk best mee, maar ’s avonds als het donker wordt en het kerkhof verlaten is! Het licht van de straatlantaarns schijnt door het bladerdak van de grillige bomen en zorgt voor een vreemd schouwspel die de graven tot leven brengt. Als de nevel lichtjes over het kerkhof zijn werk doet zijn alle ingrediënten aanwezig. Je hoeft niet veel fantasie te hebben om de fosforlichtjes en schimmen protagonist te maken van een ware horrorfilm vlak naast je bed.

Maar goed, de kamer en het hotel in het algemeen vallen best mee, geluidsdicht naar buiten, spookvrij, alleen het gehijg van onze buurman tovert het horror verhaal van hierboven om in een goedkoop S-verhaal.

Potzdamer Platz, Sonycenter
Potzdamer Platz, Sonycenter

We schudden vanmorgen onze spieren los in de Potzdamer Platz, een leuke buurt met als absoluut hoogtepunt het Sonycenter. Het nabijgelegen Kultuurforum valt wat tegen, de buurt is wat onderkomen door de vele bouwwerven. Zowel de Philharmonie als het gedenkteken van de Duitse weerstand staan in de stijgers en laten we links liggen. Met de driesterren Gemäldegalerie doen we hetzelfde, omdat dit spijtig genoeg niet is inbegrepen in onze Berlijn kaart, blijkbaar alleen de musea van het Museuminsel. We kiezen voor de musea die wel in onze kaart zijn inbegrepen.

We kuieren de rest van de voormiddag wat rond en genieten van Berlijn dat stilaan dichtslibt van de toeristen. Als we aan het Pergamonmuseum aankomen in het Museumsinsel worden we op een nieuwe koude douche getrakteerd, een rij van minstens twee uren wachttijd staat hier aan te schuiven. We kiezen voor de mindere God, met name het Alte Nationalmuseum waar alleen de zaal van de Franse schilders ons kan bekoren.

In de latere namiddag laten de kilometers en het geslenter zich voelen maar de klim van 278 trappen naar de Berlin Dom leiden ons letterlijk en figuurlijk naar nieuwe hoogtes en we krijgen voor de moeite enkele geweldige vergezichten over Berlijn cadeau.

Berlin Dom
Berlin Dom

Hierna doen we een nieuwe gooi naar het Pergamonmuseum en kunnen eindelijk na dertig minuten schuifelen genieten van dit museum met enkele bijzondere stukken uit de oudheid.

Na deze cultuurinjectie haasten we ons naar de Alexanderplatz waar we afspraak hebben met twee gelijkgestemde zielen. Aranka en Stijn, pigeons voyageurs uit Gent die het regenachtige België ook maar al te graag inruilen voor andere horizonten.

 

Spannende sneeuwpret.

De sneeuw is nog de ganse nacht met pakken uit de lucht blijven vallen. Ook vanmorgen blijft het maar sneeuwen. Tot nu vonden we dit natuurlijk best ok. Maar nu ik de sneeuw met behulp van de boer die me met een lift op zijn tractor  de hoogte in hijst om het dak van de auto vrij te maken, ontgaat mij eventjes de idylle van dit witte poeder.

Werken geblazen
Werken geblazen

Als de auto geladen is en we afscheid nemen van ons gezellig appartementje en de leuke familie, voel ik mij toch wat minder zeker. Ik heb nog eens bijna 24 uur nodig gehad om dezelfde afstand te overbruggen. De eigenaar verzekert mij dat ik binnen een uurtje van de sneeuwellende zal verlost zijn en dat in Duitsland de autostrades goed worden geruimd.

Het eerste uur is alvast een gesel. Het is zondagmorgen en de sneeuwploegen zijn duidelijk nog niet wakker. De sneeuwval neemt bij momenten de allures van een storm aan. De temperaturen hangen diep onder het vriespunt en deze cocktail maakt dat de massa sneeuw die valt aan mijn ruitenwissers bevriest. Met een sneeuwklonter aan mijn ruitenwisser krijg ik onmogelijk mijn ruiten proper. We moeten langs de kant om zowel de zijruiten als de voorruit proper te maken en het ijs van de ruitenwissers te verwijderen.

Beierse snelweg
Beierse snelweg

Op de parking ligt de sneeuw opgehoopt en al schaatsend laveren we de auto door de geparkeerde auto’s.  Met stuurmanskunst maar vooral dankzij onze sneeuwbanden geraken we terug veilig op de autostrades, die de pakken sneeuw maar ternauwernood kunnen slikken.

We moeten deze procedure nog 2 maal herhalen om de ruiten proper te krijgen.  Na een slakkengangetje en 4 uur verder geraken we toch veilig uit de sneeuwzone.

>>Bekijk hier het filmpje snelweg Beieren

De rest van de rit liggen de banen er goed bij en geraken we rond vijf uur veilig thuis.

Niettegenstaande de vele calorieën die we hier verbrandden kreunt mijn weegschaal bij ons terugzien. De diëtiste zal weten wat doen.

We blikken alvast terug op een geweldige zevendaagse en willen in de eerste plaats onze kids nog eens bedanken voor dit leuke verjaardagscadeau.

Hilde mag haar verjaardagscadeau pas in de maand maart uitpakken. Dan zoeken we ons heil in iets warmere oorden en vliegen met onze favoriete luchtvaartmaatschappij naar Valencia.

Hieronder alvast de gegevens  van ons verblijf in Burgberg, het is een absolute aanrader:

Ferienwohnung an der Sägemühle
An der Sägemühle 2
87545 Burgberg – Telefon: +49 8321 6761660
E-Mail: info@urlaub-an-der-saegemuehle.de –
http://www.urlaub-an-der-saegemuehle.de

 

Nur für geübte

Foto’s

Ne mens moet toch wat doen om zijn blog aantrekkelijk te maken. Wandelen in de sneeuw hebben we nu wat gehad, vooral omdat wandelen in dit pak sneeuw niet echt een optie meer is. De straten en voetpaden worden hier wel vrijgehouden. De strooi en sneeuwruimers rijden hier de ganse dag af en aan. Hoeveel centimeters sneeuw er ondertussen ligt ontgaat ons een beetje.

Bank na één nacht sneeuw
Bank na één nacht sneeuw

Op de nabijgelegen Zugspitze ligt al meer dan twee meter sneeuw, en dat was het rapport van gisterenavond, sindsdien is het hier met bakken uit de lucht blijven vallen.

Langlaufen geblazen
Langlaufen geblazen

Maar onze activiteit voor vandaag… wat doet ne mens zoal in sneeuwgebied …juist skiën. Wij gaan dan wel voor de mietjesvariant… langlaufen op de klassieke manier (wat dat ook moge betekenen…). Nu ja voor mietjes, als je gaat skiën laat ge uw gewicht gewoon het werk doen, met langlaufen moet je wel degelijk een inspanning leveren… en hoe?

We wandelen naar het drie kilometer verder gelegen skiverhuurcentrum in Sonthofen waar er ook een piste vertrekt of zoals ze bij de langlaufers zeggen: een loipe. Het ongeluk wil dat er een groep van 30 gillende tieners voor ons hun langlaufen komen passen. De eigenaar komt me vertellen dat hij hoopt dat hij voldoende schoenen heeft.  Ik bekijk hem eens en vraag me af hoeveel ladies van 17 jaar met nen 47 rondlopen? Hij bedoelde natuurlijk schoenen voor Hilde, maar ook haar schoenmaat is geen maat voor deze kinderen.  Ondertussen komt hij fluisterend vragen wat mijn gewicht is, want schijnbaar is de nieuwe technologie op gewicht en niet meer op lengte gebaseerd. Ik ben al best tevreden dat hij niet vraagt om mijn gewicht nog eens te herhalen. Ik zie hem wel bedenkelijk kijken. Ze gaan toch geen twee skies op mekaar binden, vraag ik mij af? Ik zie hem overleggen met een collega en ben al gelukkig dat hij met een paar afkomt en mij niet wandelen stuurt.

Mijn oren tuiten als de kwetterbende de winkel verlaat. Wij laten onze jas en onze botinnen in de winkel achter en schrijden niet zonder enige stress naar de piste. In ons zog zien we al die tienertjes volgen.  Ze zijn duidelijk meer gewoon dan wij,  ze klikken hun schoenen in de ski en vliegen ons voorbij.  Nu toegegeven, vroeger gingen we regelmatig al eens langlaufen in d’ Ardennen en verleren doe je het niet echt, maar twintig jaar niet op de skies nopen mij tot enige voorzichtigheid. Mijn laatste ervaring was er eentje in Bach die ik niet licht zal vergeten. Ik heb toen een paar maanden met een kinesist gespeeld om mijn rug terug in orde te krijgen.

Specialist langlaufen
Specialist langlaufen

We doen het op ons tempo en Hilde heeft nog iets meer voeling met de latten. Ze moet regelmatig inhouden om den bompa niet in de vernieling te rijden. Ze kan zich ook de ganse weg staande houden, terwijl ik een paar keer met mijn gezicht zeer kort bij de sneeuw hang. Na het vallen moet je natuurlijk terug rechtstaan… Nu overgewicht en souplesse zijn niet echt de beste vriendjes. Ik worstel om tenminste één lat van mijn voet te krijgen en na heel wat acrobatie en behendigheid 😉 lukt het mij uiteindelijk. Vallen is één, opstaan is twee en terug latten aan mijn schoenen klikken is ….inderdaad drie. Enfin, was nog eens een leuke ervaring maar na één ronde houden we het wel voor bezien.

Show voor de foto
Show voor de foto

We krijgen nog een drankje aangeboden en nadat ik hem heb wijsgemaakt dat ik drie loipes (van ongeveer 4 kilometer) gemaakt heb, blijft hij tegen mij zeggen dat de sneeuw nog te nieuw is en dat het nog veel sneller had gekund 😉 …man man drie loipes, hij moest eens weten.

Enfin, na dit langlaufavontuur trekken we ons terug en genieten in een nieuw sauna avontuur, bij bliksemse temperaturen.  We slagen er deze keer zelfs in om twee sessies van 15 minuten uit te stomen. Ik ben alleen een beetje bezorgd voor mijn tikker omdat Scandinavië het grootste aantal hartproblemen heeft ter wereld en die lepelen alle dagen hun portie sauna binnen. Ik weet niet of er een verband is?

Wat er ook van zij het begint mij meer en meer te bevallen. Niet dat ik mezelf constant lig te betasten, maar mijn lichaam voelt toch maar best lekker aan na dit saunageweld.

Voor ons kampvuur etentje gaan we toch maar voor lichte Italiaanse kost. Ik geniet wel degelijk van de Duitse keuken maar “tsoe viel ist tsoe viel” zou de Jean-Marie zeggen. De eigenaar van het etablissement is fier dat we van de week bij hem al een paar keer zijn langs geweest en trakteert ons op een grappa.

Ondertussen groeit bij ons de idee om hier in de zomer wat bergtochten te komen consumeren, maar er staan dit jaar nog een paar andere tapasreizen op het programma. Dus we zien wel hoever ons budget/verlof reikt.

 

 

Kaisersmarren

Foto’s

Kaisersmarren
Kaisersmarren

Eerst en vooral een rechtzetting. Een van onze eerste dagen spraken we van een kaisersman als dessert, dat laatste klopte maar de schrijfwijze was niet correct, het moest dus kaisersmarren zijn.  Ik moest dit vandaag toch eens uitproberen en het is dus een soort van dikke pannenkoek in stukjes gesneden met daarbij appelmoes en veenbessen. Tot zover ons culinair praatje voor vandaag.

Ik las dat er vandaag 42 ml regen zou gevallen zijn in Sint-Katelijne-Waver. Wel hier is het equivalent van de ml water in centimeters sneeuw gevallen… and still counting.  Waar dit gaat eindigen weten we niet. We houden alvast ons hart vast, want de weersvoorspellingen geven nog het ganse weekend hevige sneeuwbuien.

Sneeuwstorm in Alpenblick
Sneeuwstorm in Alpenblick

Wij laten het niet aan ons hart komen en we vertrekken vanmorgen om nog eens naar boven naar Alpenblick te gaan om daar hoogte te nemen van de sneeuwval daar. Maar deze keer doen we het wel te voet. Onderweg naar boven vliegt er ons een sneeuwruimer voorbij maar zodra hij uit het zicht is, bedekt hevige sneeuwval zijn vrijgemaakte strook. Dit is vechten tegen de bierkaai. Zodra we boven komen op ongeveer 1050 meter zien we dat de sneeuw hier nog lelijker heeft huisgehouden dan in het dal.

Naar Burgberg via ruïne
Naar Burgberg via ruïne

Als we terug naar beneden gaan, zien we dat we via een zijweg in het bos via een ruïne terug naar Burgberg kunnen. Is dit wel verstandig vraag ik bij mezelf… maar de nieuwsgierigheid is groter dan het gezond verstand. We zien dat er in de loop van de ochtend ons vermoedelijk al iemand is voor geweest. De sporen zijn volledig dicht gesneeuwd maar toch nog duidelijk te herkennen. Dit stelt ons een beetje gerust. I.p.v. te dalen moeten we terug een stuk bergop, hier is er geen sneeuwruimer gepasseerd dus het is ellendig ploeteren in bijna een halve meter sneeuw.

Na een half uur zijn de sporen die we volgen als bij toverslag verdwenen.  Teruggaan is voor losers dus we vertrouwen een beetje op onze intuïtie en proberen zo goed en zo kwaad mogelijk de weg te zoeken. De sneeuw valt zo zwaar dat de zichtbaarheid bijna tot nul is herleid. Onbegonnen werk. Als de hellingen bovendien zo stijl worden dat we geschranst naar beneden moeten stappen, ontgaat mij alle plezier. Ik moet jullie niet vertellen dat de zweetsluizen  ondanks de koude, naar behoren hun werk doen.

Onderuit ;-)
Onderuit 😉

Als we alle hoop bijna hebben opgegeven zien we terug de voetsporen die we in het begin volgden.  En inderdaad blijkt een dame met haar hond ergens een shortcut te hebben genomen.  De hond blijkt mij niet gunstig gezind, maar het teruggevonden spoor kan mij niet meer van mijn stuk brengen.

Vlak voor we in Burgberg toekomen lopen we nog langs de ruïne, maar deze hadden we beter bezocht vanuit Burgberg zelf.

Burgberg ruïne
Burgberg ruïne

Ons herwonnen zelfvertrouwen maakt dat we nog een ommetje van een paar kilometer naar Sonthofen maken waar we onszelf verwennen in een gezellige pub met een maaltijdsoep. Als we in de late middag terug in ons stulpje aankomen hangt onze tong op de grond. Bijna 15 kilometer in deze weersomstandigheden was misschien net iets te veel van het goeie, maar geloof ons, na een douche heb je het gevoel dat je de hele wereld aankan.

 

Let it snow, let it snow, let it snow.

Foto’s

Wie schudt er weer zijn beddeke uit en laat de pluimkes vliegen? Vanmorgen worden we wakker en het landschap zit  onder een wit dekentje, Rond twee uur vannacht is het sneeuwen in alle hevigheid begonnen.  Vanmorgen rond acht uur lag er al een dikke vijf centimeter en de sneeuwgoden smijten daar in de loop van de dag nog eens tien centimeter bij.

Bijna 15 cm sneeuw
Bijna 15 cm sneeuw

Het is plotsklaps een stuk gezelliger, de kerstman is hier bijna overal vertrokken samen met zijn lichtjes, maar de sneeuw zorgt er voor dat ik terug het gevoel krijg dat er cadeautjes op mij liggen te wachten 😉 (als ’t maar geen rekeningen zijn ;-))

Vanmorgen maken we terug een sneeuwwandeling en de 6 kilometer belasten onze spieren alsof we drie maal zoveel op onze boterham krijgen. Hilde probeert ieder vlokje op de gevoelige plaat vast te leggen en trekt erop los dat het een lieve lust is. Natuurlijk met zo’n prachtig model in haar gezelschap dat af en toe als contrast voor het witte landschap dient is het ook niet moeilijk om leuke foto’s af te leveren 😉

Let it snow
Let it snow

Het blijft de ganse dag onophoudelijk sneeuwen en de rest van de week geven ze van hetzelfde laken een broek. Als  we hier nog maar weg geraken;-) Zouden we als Vlaamse ambtenaar ook extra verlof krijgen zoals de collega’s die een paar jaar geleden door de IJslandse vulkaan: Eyjafjallajökull niet konden terugvliegen van hun vakantiebestemming? Wordt vervolgd 😉

De rest van de dag chillen we wat en besluiten we in de late namiddag om de sauna te vereren met onze blote krent.  Onze gastvrouw zet een strijkje wereldse muziek op, steekt wat kaarsjes aan, zet een potje thee en draait het kacheltje op een dikke tachtig graden. Voor we de folterkamer ingaan gooit ze nog een pollepelke sterk gekruid water op de stenen. Ingrediënten genoeg om al het vocht, vrijelijk mijn kathedraal van een lichaam te verlaten.

Hier klikken voor foto’s van Sauna

Gezien de gevoeligheid van bovenstaande foto’s is klikken op bovenstaande link alleen toegestaan voor meerderjarigen.

Wonder boven wonder panikeren we deze keer niet en  terwijl ik blinkend van het zweet geniet, kap ik na tien minuten nog een pollepelke of twee extra kruidenwater op de stenen. Dit was misschien een ietsje te moedig. De hitte slaat op mijn strot, en terwijl mijn lichaam al zijn reserve vocht uitspuwt wordt de sauna herschapen in een… nu ja sauna. Twee pijnlijke minuten later verlaat ik hijgend de folterkamer. Als ik als een glibberige paling de koude douche inkruip ontgaat mij eventjes het plezier van deze foltering. Als mijn poriën zich terug sluiten en mijn velletje aanvoelt als een babypoepje en de thee mij terug tot mijn zinnen brengt, maakt een gelukzalig gevoel zich van mij meester. Zijn dit de eerste tekenen van een nieuwe verslaving?

Alvast niet in openbare sauna’s waar lookeberen rondlopen die zich waarschijnlijk vergapen aan mijn prachtige lichaam;-) Hilde laat het zich alvast ook welgevallen. Voor zaterdag hebben we al een nieuw saunamomentje op het saunarooster geprikt;-)

Om onze sauna overwinning te vieren trakteren we onszelf op een XXL dineetje. Dit is de naam van het restaurant met de gelijknamige food. XXL foodhouse. In Duitsland kennen ze er wat van.  Een hamburgertje van 1500 gr (30 cm diameter) staat op het eerste blad van de menu te pronken. Wij gaan voor het iets minder. Het doet een beetje denken aan Il Kardinale in Mechelen waar je ook allerlei hamburgers kan eten.  Hier zijn de porties echter naar Duitse normen gemaakt en noch Hilde noch ik krijgen onze portie op. Met de overvloedige wijn bij ons gerecht hebben we echter minder moeite.

We zullen er nog maar een paar dagen van genieten, want vanaf volgende week is mijn beste vriendinnetje een diëtiste, die mij – zonder mij ooit te zien – vermoedelijk zeer graag ziet, want ze wil alle weken op bezoek komen.  Bovendien gaat onze jaarlijkse drooglegging ook vanaf maandag in, 8 weken geen alcohol. Mijn eerste contact zal met een Guinness zijn op ons optreden met Elzefolks voor Saint-Patrick. Schol.

 

 

 

Alpenblick

Foto’s

Gisterenavond, toch nog enige opschudding voor een smartphoneadept als ik.  Mijn smartphone wilde geen verbinding maken met de router die we hier kregen. Al de andere toestellen wel. Nadat ik het toestel volledig resette gaf hij nog geen teken van leven. Ik vreesde dus het ergste. En ja, ik weet het op vakantie heb je al die technologie niet nodig, nu ik wel. Voor alle zekerheid heb ik dus de modem ook maar gereset…resultaat helemaal niets meer.

Hofbachrundweg
Hofbachrundweg

Ik geef eerlijk toe dat dit waarschijnlijk mede hierdoor niet mijn beste nacht was. Bovendien is het donsdeken een doekje voor het bloeden;-),  m.a.w. een maatje te klein, als ik op mijn rug lig is het precies of ik een keukenhanddoekje op mijn buik(je) liggen heb.

Maar desondanks de slechte nacht heb ik vanmorgen alles kunnen herstellen. De nacht brengt vaak raad. Modem opnieuw ingesteld (gelukkig gebruiken ze hier dezelfde gateway als in België). Hiermee zag ik ook dat het probleem dus eigenlijk de veiligheid van de modem was, niet sterk genoeg ingesteld. Nadat ik er een WAP-2-beveiliging op installeerde reageerde mijn smartphone terug en was hij opnieuw alive and kicking.  Maar natuurlijk had ik mijn smartphone wel terug gezet naar fabrieksinstellingen ;-(. Gelukkig heb ik ondertussen ook dit  euvel kunnen herstellen. Enfin eind goed al goed. Tot zover dus dit technisch intermezzo.

Sneeuwpret op de Hofbachrundweg
Sneeuwpret op de Hofbachrundweg

Na een bezoekje aan het toeristencentrum waar we ons de nodige kaarten aanschaffen, kunnen we onze technische problemen wegwandelen in de prachtige Allgäuer-Alpen.  We stijgen eerst nog een 300-tal steile meters  met ons buske waar we op de parking van een afgelegen hotel met de veelbelovende naam Alpenblick parkeren. Het is vandaag spijtig genoeg sluitingsdag en vanaf morgen geven ze op deze hoogte pakken sneeuw, dus zullen we er volgens de eigenaar niet meer geraken.

De wandeling (Hofbachrundweg) was dan misschien niet de langste die we ooit gemaakt hebben, maar het stijgingspercentage en de sneeuw die hier en daar bevroren is maakten er toch nog een avontuurlijk tochtje van.

Sonthofen
Sonthofen

Het is al late namiddag als we het nabijgelegen stadje Sonthofen onveilig maken. Aangezien in Burgberg alles op maandag gesloten is zoeken we in dit cosy stadje een Bayerisches restaurant waar onze borden getooid worden met stukken vlees waar we thuis met zijn vieren van eten. Als we de rekening vragen komt de vrolijke oberin vragen of we nog ‘ein Kaisersman’ willen….Euh. Ze lacht. Dessert? Dat weten we dus ook alweer.

Dit berichtje maak ik bij een vrolijk tirolermuziekje, als hier maar niet te veel jodellijnen in zitten 😉

 

Bim bam Beieren…

Foto’s

Vanmorgen in alle vroegte vertrokken. De gevolgen van het nieuwjaarsfeestje van de familie Peeters zindert nog na in mijn lichaam.  Om half twee thuis en om halfzes wekkertje. Vier uurtjes slapen verdrijft natuurlijk niet al het goddelijke vocht uit mijn lichaam. Hilde is dus piloot van dienst. Trouwens als ik Hilde liet doen waren we nog vannacht vertrokken, maar dat zag ik helemaal niet zitten.

De eerste helft van de 800 kilometer snoes ik door de kilometers door. De banen liggen er verlaten bij en Hilde kan cruisen tot een stuk voorbij Stuttgart, daarna komen de zondagstoeristen mee de banen onveilig maken en wordt het naar het einde van onze rit steeds maar drukker.

Tegen de middag na een stevige boterham en wat koffie begint mijn lichaam terug te herleven. De houten kop van Zjef Van Uytsel galmt door de luidspreker en vergezelt mij de rest van de reis bij wijze van tribute aan Zjef tot in Burgberg.

An der Sägemühle
An der Sägemühle

We arriveren rond 14u30 op onze bestemming en worden zeer gemütlich onthaald. Ons verblijf is een cadeautje van de kinderen voor mijn verjaardag en ik moet zeggen ze hebben er niet op gezien. Dit is een volwaardig appartement met grote living, volledige keuken en zelfs een sauna in de kelder. Of we daar gebruik gaan van maken is een andere zaak. Maar misschien moeten we het nog maar eens een kans geven.

Bij het uitladen blijkt dat ik thuis een zak met materiaal heb laten staan. Gelukkig zonder veel erg, maar Hilde haar pantoffels en schoenen zullen de vakantie op het terras in Katelijne doorbrengen. Ook mijn scheerapparaat zal niet kunnen genieten van de berglucht. Dit voorvalletje kost mij een paar schoenen voor Hilde en een ruige baard voor mij tegen volgende week.

We maken nog een avondwandeling, en zoeken een restoke met Beierse specialiteiten. Volgens de ober is de Sauerbraten een variant van de zuurkool en inderdaad als niet de kool maar wel het gebraad gepekeld is in de melkzuren, geniet ik toch maar met mate van onze eerste Beierse schotel.

We zijn allebei stik kapot en vechten tegen de slaap. Als we nu (half acht) in onzen beddenbak kruipen, vrees ik dat om twee uur mijn slaap cartouche is verschoten.

Morgen is onze eerste stop alvast het nabijgelegen toeristenbureau om de nodige wandelkaarten aan te schaffen.

Zicht op de alpen vanuit Burgberg
Zicht op de alpen vanuit Burgberg

 

 

 

Ik heb mijn wagen volgeladen, vol met … kampeermateriaal.

Zonder aftellen vertrokken. Iedereen is nog in de waan dat wij met de fiets de Jutlandroute gaan overmeesteren… maar met ons hebt ge altijd plezier. Je weet wanneer we vertrekken, maar naar waar?… Waarom niet de Jutlandroute hoor ik je denken? Daar zal ik het antwoord schuldig op moeten blijven. Onze twisted minds worden altijd gevoed met nieuwe impulsen en die wezen weliswaar in dezelfde richting… naar het noorden, maar Denemarken alleen leek ons niet ver genoeg… Bovendien heeft onze investering in een VW Transporter nog niet voldoende opgebracht en vonden wij het tijd dat hij zijn reiscapaciteiten maar eens moest bewijzen.

Ook Canada (natuurlijk niet met ons busje dan) heeft lang in de weegschaal gelegen, ook Zuid-Amerika roept dat het een lieve lust is, China en Vietnam zijn vanaf nu steevast vaste kandidaten, maar ook Nepal en India zijn volop in de running, maar….

Vorig jaar hebben we op het laatste moment onze boekjes voor Scandinavië gaan wisselen voor reisgidsjes van China. Dit jaar zijn we gewoon die boekjes gaan terughalen. Inderdaad we zijn op weg naar het hoge noorden. Compromis is wel dat we over land Denemarken kruisen tot in Skagen, we moeten toch zien waar we naar toe dachten te fietsen ;-).

Vandaag zijn we rond de vieren vertrokken en hebben al een slordige 450 km achter de kiezen. We zitten momenteel op een leuke camping ergens in het Münstertall (Aschenbeck). Ergens tussen de Elbe en de Weser, daar waar de personificatie van deze rivier het prachtige toneelsstuk ‘Draussen vor der Tur’ (met mijn excuses voor de misschien niet zo correcte spelling) zich afspeelde.

Morgen cruisen we tot in Skagen, waar we twee nachtjes onze kilometerroes uitslapen en het hoge noorden van Denemarken gaan verkennen en hopelijk mee van het hoge drukgebied dat over België het mooie weer maakt, kunnen genieten.

Waar deze tocht ons naartoe brengt? Wie weet dat, joh. Ik zou zeggen blijven volgen, we nemen jullie mee op een fantastisch avontuur, geen berg is ons te hoog, geen zee is ons te diep, geen vat wijn is ons te duur…. euh nu ja … er zijn natuurlijk grenzen.

Aschenbeck Camping
Aschenbeck Camping

 

Skagen Jutlandroute

Het is weer een tijdje gelden dat we jullie nog lastig vielen met onze berichtjes. Tijdsgebrek weerhield ons ervan om met onze verhaaltjes het internet plat te leggen. Mijn interviews voor boekenjuf/boekenmeester 2015 slorpten zowel mijn energie als mijn inspiratie op. Maar nieuwe reisplannen voeden die inspiratie en energie om er weer tegenaan te gaan.

Vanaf 5 juni halen we onze stalen rossen van stal, en smeren we onze benen in voor een tocht van iets meer dan  dertienhonderd kilometer. Daar waar Skagerrak en Kattegat samenstromen, aan een van de grootste vissershavens van Denemarken, de plaats waar kunstenaars graag vertoeven, Skagen, het noordelijkste puntje van Jutland Denemarken.

Fietsen
Fietsen

We vertrekken rond 5 juni en zullen in achttien etappes de 1300 kilometer met onze Koga’s (trekking fietsen) overbruggen. Hier en daar zullen we een kleine pitstop houden en het weekend van 4 juli komt Jenthe ons met ons busje tegemoet om ons op te pikken. We twijfelden om via een andere weg terug naar huis te fietsen, maar we zullen al blij zijn als we Skagen halen. We hebben al heel wat ervaring met drie- vierhonderd kilometer maar 1300 is toch ineens van een andere orde.

Onze fietsen krijgen nog een onderhoudsbeurt, het kampeermateriaal wordt tegen die tijd nog eens onder handen genomen, maar het belangrijkste zijn onze spieren die we tegen die tijd terug uit hun winterslaap moeten krijgen. We zullen dus nog een aantal kleinere testritjes houden om ons gestel weer op niveau te krijgen. In bijlage vind je alvast een mooi overzicht van onze tocht. Het eerste stuk van de route gaat over Nederland, waar we via de Drunense duinen, Leerdam,  Utrecht en Zwolle naar Emmen rijden, het feitelijke begin van de Jutlandroute. Van daar gaat het dan richting Duitsland waar we Esterwegen aandoen. Buchenwald en Bergen-Belsen zijn bekendere concentratiekampen, maar voor vele ouderen zal Esterwegen niet minder gruwelijk zijn geweest. Na een kleine 300 kilometer onbekend en vergeten gebied in Duitsland, komen we Denemarken binnen via Padborg. Vanaf hier is het nog een slordige 600 kilometer tot op onze eindbestemming.

Reisroute SKW-Skagen.

LF-route naar Emmen.

GPS-track Emmen – Skagen.

De aftelling is dus officieel begonnen.