Tagarchief: Beieren

Arbeit macht Frei

Foto’s Dachau en Neue Pinakothek

Hoe maak je iemand monddood

Warschau, Buchenwald, Auschwitz, Birkenau, Killing Fields in Phnom Phen … het speelterrein voor gestoorde leiders. Vandaag ruilen we ons aardig winterhuisje in voor nog een speeltuin van een krankzinnige: ‘het ijzige Dachau’, een van de zoveelste onbegrijpelijke misstappen in de geschiedenis. Dachau, eerst het onderkomen van politieke opponenten die hier monddood werden gemaakt en daarna gezelschap kregen van homo’s, getuigen van Jehova, Roma zigeuners, Russen, Polen en natuurlijk uiteindelijk Joden. Ook hier werden meer dan 40.000 onschuldige burgers vergast of geëxecuteerd… 200.000 zaten hier gevangen.

Dachau - Arbeit Macht Frei
Dachau – toegangspoort

Kippenvel

We nemen vanmorgen de trein in Kempten naar München waar we overstappen op de S-baan en in Dachau nog een bus nemen naar de gedenkplaats. Als we in Dachau toekomen met de S-baan (iets tussen een tram en een trein) staat mijn haar bij het lezen van de naam al recht op mijn armen. De naam alleen al roept heel wat negatieve connotaties op. Als de bus ons tot voor de deur van het concentratiekamp brengt en de deur opengaat slaat de ijzige kou ons in het gezicht. Het weer speelt even mee om ons wat de temperaturen betreft al een beetje te laten inleven in de onmenselijke condities waarin duizenden mensen ontbering en kou hebben geleden.

Dachau - Verbrandingsovens
Dachau – Verbrandingsovens

Honger stillen

Het is twaalf uur en onze magen grommen, toch zodra we de poort van het Jourhouse binnengaan waar net zoals in Auschwitz-Birkenau ‘Arbeit macht  frei’ op de ijzeren toegangspoort staat vereeuwigd, zwijgen onze magen en er wordt tot laat in de middag niet meer over eten gesproken, laat staan gedacht.

Het beschrijven van het gevoel dat je hier krijgt als je door het kamp wandelt is onmogelijk. De sneeuwbui die af en toe de allure heeft van een storm en die aanvoelt als een koele lentebries bij het zien van de verbrandingsovens en het passeren van plaatsen waar duizenden mensen crepeerden en behandeld werden als wilde honden.

Dachau
Dachau, memorial

Het museum, gevestigd in het voormalige hoofdgebouw, is er eentje waar je jezelf in verliest en je permanent plaatsvervangende schaamte voelt voor zoveel onrecht dat hier door medemensen is aangedaan.

Peperdure zonnebloemen

Het is al na drie uur als we met de bus, de S- en U-baan in de wijk Universität aankomen waar we afspraak hebben met een leuker facet uit de geschiedenis. De kunstgeschiedenis, die zich bij monde van de Neue Pinakothek aan ons voorstelt. De Oude Pinakothek overrompelden we twee jaar geleden met onze zucht naar kunst, dus nu is het de beurt aan de ‘Neue’, die ook heel wat historische kunstwerken huisvest: met niet in het minst de Zonnebloemen van Vincent Van Gogh en werken van Gauguin, Cézanne, Monet, Manet, Klimt en vele Duitse artiesten.

München - Neue Pinakothek - Vincent Van Gogh's Zonnebloemen
De Zonnebloemen van Vincent Van Gogh, Neue Pinakothek, München

Slederijden met een kruiwagen

We wissen de misstap in de geschiedenis eerder op de dag weg met al het moois in de Pinakothek, waar we ons volledig verliezen en pas na zeven uur de terugrit aanvatten naar Kempten waar we de laatste vierentwintig kilometer met ons eigen busje overbruggen. Onderweg op de trein zien we dat de sneeuw ondertussen serieus is aangedikt en de temperaturen een aantal graden naar beneden getuimeld zijn. De deuren van ons buske zijn zowaar dichtgevroren en het kost ons heel wat moeite om in onze bus te geraken en dat was dan nog het eenvoudigste van onze laatste etappe richting Burgberg. De banen liggen er behoorlijk ondergesneeuwd bij en wij missen natuurlijk wat ervaring in het sneeuw rijden waardoor de terugrit iets langer duurt dan voorzien.

Als we een stuk na negen uur eindelijk ongeschonden de oprit van ons appartement oprijden kan ik het mij niet nalaten een schuivertje te maken en een kruiwagen een stuk mee onder de wielen te trekken.

De sneeuw ligt hier ondertussen een tiental centimeters dik en op de parking ligt er nog wat meer opeen gewaaide sneeuw… ‘ t Zal tof worden om hier weg te geraken. Dat zijn zorgen voor later.



Booking.com

 

 

Aan een zijden draadje

Foto’s Karlsruhe

Foto’s Zugspitze

Vijftienduizend euro

Een weekje rust, wat lezen, genieten van de sneeuw, niet bloggen…. tot nu toe allemaal gelogen. Werken aan de vertaling van onze boeken valt ook in het water door de kostprijs van de revisie… 15.000 euro als we hem van scratch laten vertalen. De vijf exemplaren die we al in voorverkoop konden verkopen zullen we maar afblazen want dit lijkt niet echt een winstgevend handeltje. ?

Rust Karl rust

We zijn vrijdag al een dagje vroeger vertrokken en nemen een tussenstop in Karlsruhe. De naam was alvast veelbelovend, een stad waar Karl rust (ruhe) vond en er niet meer weg wou. Eigenlijk best een leuke stad met aardig wat bezienswaardigheden en enkele leuke musea, waarvoor we zeker eens moeten terugkomen.

Schloss
Schloss

We klokken af op ongeveer 480 kilometer, en tegen twee uur zijn we uitgepakt en ingecheckt in onze verblijfplaats voor één nacht. We gaan nog eventjes langs bij de receptie omdat het flesje water dat op de kamer staat maar half is: “geen probleem, ik breng straks wel een ander.” We krijgen nog een stadsplan en hiermee gewapend lopen we het centrum van Karlsruhe ondersteboven. Het hoogtepunt is de residentie van de hertogen van Baden, hier in de volksmond eenvoudigweg: Schloss.

Op het domein staat een gigantische ijspiste met nog wat achtergebleven kraampjes die vermoedelijk een paar weken terug deel uitmaakten van een kerstmarkt. Tegen de avond vinden we ergens een restaurant waar de porties heel groot zijn en de rekening relatief klein. Hilde verslikt zich figuurlijk in een hammetje dat volgens mij afkomstig is van een voorhistorisch varken, mijn bord is veel te klein voor de schnitzel die ze erop gedrapeerd hebben. We moeten een groot deel terug naar de keuken sturen. Zullen we in Duitsland in het vervolg toch maar kinderporties vragen?

Wasser by the bubbels

Als we ’s avonds op ons kamer komen zie ik dat ons flesje nog niet is gewisseld, met die veel te grote weisbieren zou het wel eens kunnen dat ik ‘s nachts toch naar water snak, ik dus terug naar de receptie. Als ze mij ziet binnenkomen roept ze mijn kamernummer, verontschuldigt zich en ze belooft er onmiddellijk werk van te maken. Vijf minuten later wordt er op onze deur geklopt en er staat een frivole diep gedecolleteerde jonge dame voor mijn deur met twee glazen en een fles bubbels… Ik denk eerst dat ze zich van kamer vergist. Ze kijkt zeer verleidelijk alsof ze binnen wil komen en de fles samen wil opdrinken… ?. Als ik verwonderd kijk, zegt ze: “Eine Flasche, um die Vergessenheit meines Chefs auszugleichen.” Ik neem de fles in ontvangst en ze verdwijnt… zonder water te hebben gebracht. Moet ik nu vannacht mijn droge mond blussen met bubbels? Nog voor ik van de verbazing bekomen ben, wordt er opnieuw op de deur geklopt. Deze maal heeft ze twee flessen water in plaats van één fles bij. Ze maakt een revérance en verdwijnt.

’s Morgens genieten we van een veel te copieus ontbijt, maken nog een grote wandeling in de stad die stilaan ontwaakt en tegen de tijd dat ze helemaal wakker is en het licht de duisternis helemaal heeft verdrongen, kruipen wij in ons buske en haspelen de laatste driehonderd kilometers af naar Burgberg.

In Burgberg worden we hartelijk ontvangen door de heer des huizes, we installeren ons in het optrekje voor de komende week en doen de rest van de dag wat boodschappen en laten ons de plaatselijke lekkernijen welgevallen.

Kabellift naar de Zugspitze
Kabellift naar de Zugspitze

3213 meter zonder ondersteuning

Op zondag maken we ons in alle vroegte klaar en trekken naar de honderd kilometer verder gelegen Zugspitze. Met zijn 2962 meter de hoogste berg van Duitsland. De oude kabelbaan is in december 2017 vervangen door een nieuwe. Met deze lift worden zomaar drie wereldrecords gebroken. De hoogste liftpaal, grootste hoogteverschil en grootste afstand tussen twee liftbanen (3213 m). 4,5 kilometer en 2000 hoogtemeters overbruggen. Ik word een beetje mottig bij de gedachte maar reizen is vaak toch een beetje angsten overwinnen. Volgens mij wordt aan de kassa ook een wereldrecord verbroken. 90 euro voor ons beiden om 10 minuten lang aan een zijden (nu ja iets dikker) draadje te hangen. De 52 miljoen die dit project gekost heeft moet er blijkbaar zo snel mogelijk uit. Enfin, als we vallen doen we dat niet alleen. 120 mensen kunnen in dat bakske. Ik twijfel nog even, maar de lucht is staalblauw en zal voor de nodige panorama’s zorgen.

Zicht op de Alpen
Zicht op de Alpen

Spiesstokken

Negentig euro armer stappen we in een al goed gevuld bakske. Een paar jonge gasten zijn in hun element en ik bekijk hen met de nodige strengheid… zodat ze het niet in hun hoofd halen om ons kokertje te laten wiebelen, want dan worden hun skistokken als spies gebruikt ?.

Eens je de beslissing hebt genomen en in dat bakje hangt, valt er iets fatalistisch over mij. Ik zet mij over mijn angst en geniet van iedere centimeter dat we de hoogte in worden getrokken en het landschap met de seconde spectaculairder wordt. Normaal overwin je een berg op mensenkracht, maar hoe ze dit speeltje ineen hebben kunnen vijzen is bijna bovenmenselijk.

Zugspitze
Zugspitze

Het zicht op de top is onbeschrijfelijk. We zien in de verte enkele toppen liggen die we in onze jonge jaren nog hebben beklommen: de Hochvogel, de Wetterspitze…

Gletsjer skiën

We hebben voor de 90 euro die we betaalden ook nog recht op de kabelbaan naar de gletsjer wat een van de hoogste skigebieden van Europa is. Ook dit bakje zit weerom goed gevuld en blijkbaar went alles, want ik laat mij gedwee meevoeren.

Gletsjer Zuchspize
Gletsjer Zuchspize

De minus 16 graden op de top maken op deze gletsjer plaats voor een aangename winterzon, en we genieten zowaar buiten op een terras van een welverdiende pint. Dit is zowat 52 graden verschil met vorige maand in Mumbai.

Na dit oponthoud moeten we natuurlijk terug naar de top waar we nog een goulash soepje consumeren om daarna de terugtocht met de spectaculaire kabelbaan aan te vatten.

Alle kleuren van de regenboog

De terugrit loopt langs Heiterwang en zijn Heiterwangersee, waar we ooit met ons klein caravanneke een zomer doorbrachten. Als ik onderweg even stop om een foto te nemen, stapt Hilde uit op een stuk ijs. Ze schuift onderuit en maakt een spectaculaire val. Haar camera is haar heilig en die houdt ze boven haar hoofd. In haar val verbouwt ze de auto en trekt het handvat er gewoon af. Ze komt er gelukkig vanaf met een gekrenkte eer, een blauwe knie en een achterste dat zal kleuren als een regenboog.

Heiterwanger Zee
Heiterwangersee

De nostalgische momentjes zijn niet van de lucht vandaag en met opgeladen batterijen en een blauwe kont, vangen we de terugweg aan naar Burgberg, waar we nog een tussenstop maken op het op duizend meter hoog gelegen ‘Alpenblick’ waar we al onze nostalgische momentjes wegspoelen.



Booking.com





Spannende sneeuwpret.

De sneeuw is nog de ganse nacht met pakken uit de lucht blijven vallen. Ook vanmorgen blijft het maar sneeuwen. Tot nu vonden we dit natuurlijk best ok. Maar nu ik de sneeuw met behulp van de boer die me met een lift op zijn tractor  de hoogte in hijst om het dak van de auto vrij te maken, ontgaat mij eventjes de idylle van dit witte poeder.

Werken geblazen
Werken geblazen

Als de auto geladen is en we afscheid nemen van ons gezellig appartementje en de leuke familie, voel ik mij toch wat minder zeker. Ik heb nog eens bijna 24 uur nodig gehad om dezelfde afstand te overbruggen. De eigenaar verzekert mij dat ik binnen een uurtje van de sneeuwellende zal verlost zijn en dat in Duitsland de autostrades goed worden geruimd.

Het eerste uur is alvast een gesel. Het is zondagmorgen en de sneeuwploegen zijn duidelijk nog niet wakker. De sneeuwval neemt bij momenten de allures van een storm aan. De temperaturen hangen diep onder het vriespunt en deze cocktail maakt dat de massa sneeuw die valt aan mijn ruitenwissers bevriest. Met een sneeuwklonter aan mijn ruitenwisser krijg ik onmogelijk mijn ruiten proper. We moeten langs de kant om zowel de zijruiten als de voorruit proper te maken en het ijs van de ruitenwissers te verwijderen.

Beierse snelweg
Beierse snelweg

Op de parking ligt de sneeuw opgehoopt en al schaatsend laveren we de auto door de geparkeerde auto’s.  Met stuurmanskunst maar vooral dankzij onze sneeuwbanden geraken we terug veilig op de autostrades, die de pakken sneeuw maar ternauwernood kunnen slikken.

We moeten deze procedure nog 2 maal herhalen om de ruiten proper te krijgen.  Na een slakkengangetje en 4 uur verder geraken we toch veilig uit de sneeuwzone.

>>Bekijk hier het filmpje snelweg Beieren

De rest van de rit liggen de banen er goed bij en geraken we rond vijf uur veilig thuis.

Niettegenstaande de vele calorieën die we hier verbrandden kreunt mijn weegschaal bij ons terugzien. De diëtiste zal weten wat doen.

We blikken alvast terug op een geweldige zevendaagse en willen in de eerste plaats onze kids nog eens bedanken voor dit leuke verjaardagscadeau.

Hilde mag haar verjaardagscadeau pas in de maand maart uitpakken. Dan zoeken we ons heil in iets warmere oorden en vliegen met onze favoriete luchtvaartmaatschappij naar Valencia.

Hieronder alvast de gegevens  van ons verblijf in Burgberg, het is een absolute aanrader:

Ferienwohnung an der Sägemühle
An der Sägemühle 2
87545 Burgberg – Telefon: +49 8321 6761660
E-Mail: info@urlaub-an-der-saegemuehle.de –
http://www.urlaub-an-der-saegemuehle.de

 

Nur für geübte

Foto’s

Ne mens moet toch wat doen om zijn blog aantrekkelijk te maken. Wandelen in de sneeuw hebben we nu wat gehad, vooral omdat wandelen in dit pak sneeuw niet echt een optie meer is. De straten en voetpaden worden hier wel vrijgehouden. De strooi en sneeuwruimers rijden hier de ganse dag af en aan. Hoeveel centimeters sneeuw er ondertussen ligt ontgaat ons een beetje.

Bank na één nacht sneeuw
Bank na één nacht sneeuw

Op de nabijgelegen Zugspitze ligt al meer dan twee meter sneeuw, en dat was het rapport van gisterenavond, sindsdien is het hier met bakken uit de lucht blijven vallen.

Langlaufen geblazen
Langlaufen geblazen

Maar onze activiteit voor vandaag… wat doet ne mens zoal in sneeuwgebied …juist skiën. Wij gaan dan wel voor de mietjesvariant… langlaufen op de klassieke manier (wat dat ook moge betekenen…). Nu ja voor mietjes, als je gaat skiën laat ge uw gewicht gewoon het werk doen, met langlaufen moet je wel degelijk een inspanning leveren… en hoe?

We wandelen naar het drie kilometer verder gelegen skiverhuurcentrum in Sonthofen waar er ook een piste vertrekt of zoals ze bij de langlaufers zeggen: een loipe. Het ongeluk wil dat er een groep van 30 gillende tieners voor ons hun langlaufen komen passen. De eigenaar komt me vertellen dat hij hoopt dat hij voldoende schoenen heeft.  Ik bekijk hem eens en vraag me af hoeveel ladies van 17 jaar met nen 47 rondlopen? Hij bedoelde natuurlijk schoenen voor Hilde, maar ook haar schoenmaat is geen maat voor deze kinderen.  Ondertussen komt hij fluisterend vragen wat mijn gewicht is, want schijnbaar is de nieuwe technologie op gewicht en niet meer op lengte gebaseerd. Ik ben al best tevreden dat hij niet vraagt om mijn gewicht nog eens te herhalen. Ik zie hem wel bedenkelijk kijken. Ze gaan toch geen twee skies op mekaar binden, vraag ik mij af? Ik zie hem overleggen met een collega en ben al gelukkig dat hij met een paar afkomt en mij niet wandelen stuurt.

Mijn oren tuiten als de kwetterbende de winkel verlaat. Wij laten onze jas en onze botinnen in de winkel achter en schrijden niet zonder enige stress naar de piste. In ons zog zien we al die tienertjes volgen.  Ze zijn duidelijk meer gewoon dan wij,  ze klikken hun schoenen in de ski en vliegen ons voorbij.  Nu toegegeven, vroeger gingen we regelmatig al eens langlaufen in d’ Ardennen en verleren doe je het niet echt, maar twintig jaar niet op de skies nopen mij tot enige voorzichtigheid. Mijn laatste ervaring was er eentje in Bach die ik niet licht zal vergeten. Ik heb toen een paar maanden met een kinesist gespeeld om mijn rug terug in orde te krijgen.

Specialist langlaufen
Specialist langlaufen

We doen het op ons tempo en Hilde heeft nog iets meer voeling met de latten. Ze moet regelmatig inhouden om den bompa niet in de vernieling te rijden. Ze kan zich ook de ganse weg staande houden, terwijl ik een paar keer met mijn gezicht zeer kort bij de sneeuw hang. Na het vallen moet je natuurlijk terug rechtstaan… Nu overgewicht en souplesse zijn niet echt de beste vriendjes. Ik worstel om tenminste één lat van mijn voet te krijgen en na heel wat acrobatie en behendigheid 😉 lukt het mij uiteindelijk. Vallen is één, opstaan is twee en terug latten aan mijn schoenen klikken is ….inderdaad drie. Enfin, was nog eens een leuke ervaring maar na één ronde houden we het wel voor bezien.

Show voor de foto
Show voor de foto

We krijgen nog een drankje aangeboden en nadat ik hem heb wijsgemaakt dat ik drie loipes (van ongeveer 4 kilometer) gemaakt heb, blijft hij tegen mij zeggen dat de sneeuw nog te nieuw is en dat het nog veel sneller had gekund 😉 …man man drie loipes, hij moest eens weten.

Enfin, na dit langlaufavontuur trekken we ons terug en genieten in een nieuw sauna avontuur, bij bliksemse temperaturen.  We slagen er deze keer zelfs in om twee sessies van 15 minuten uit te stomen. Ik ben alleen een beetje bezorgd voor mijn tikker omdat Scandinavië het grootste aantal hartproblemen heeft ter wereld en die lepelen alle dagen hun portie sauna binnen. Ik weet niet of er een verband is?

Wat er ook van zij het begint mij meer en meer te bevallen. Niet dat ik mezelf constant lig te betasten, maar mijn lichaam voelt toch maar best lekker aan na dit saunageweld.

Voor ons kampvuur etentje gaan we toch maar voor lichte Italiaanse kost. Ik geniet wel degelijk van de Duitse keuken maar “tsoe viel ist tsoe viel” zou de Jean-Marie zeggen. De eigenaar van het etablissement is fier dat we van de week bij hem al een paar keer zijn langs geweest en trakteert ons op een grappa.

Ondertussen groeit bij ons de idee om hier in de zomer wat bergtochten te komen consumeren, maar er staan dit jaar nog een paar andere tapasreizen op het programma. Dus we zien wel hoever ons budget/verlof reikt.

 

 

Kaisersmarren

Foto’s

Kaisersmarren
Kaisersmarren

Eerst en vooral een rechtzetting. Een van onze eerste dagen spraken we van een kaisersman als dessert, dat laatste klopte maar de schrijfwijze was niet correct, het moest dus kaisersmarren zijn.  Ik moest dit vandaag toch eens uitproberen en het is dus een soort van dikke pannenkoek in stukjes gesneden met daarbij appelmoes en veenbessen. Tot zover ons culinair praatje voor vandaag.

Ik las dat er vandaag 42 ml regen zou gevallen zijn in Sint-Katelijne-Waver. Wel hier is het equivalent van de ml water in centimeters sneeuw gevallen… and still counting.  Waar dit gaat eindigen weten we niet. We houden alvast ons hart vast, want de weersvoorspellingen geven nog het ganse weekend hevige sneeuwbuien.

Sneeuwstorm in Alpenblick
Sneeuwstorm in Alpenblick

Wij laten het niet aan ons hart komen en we vertrekken vanmorgen om nog eens naar boven naar Alpenblick te gaan om daar hoogte te nemen van de sneeuwval daar. Maar deze keer doen we het wel te voet. Onderweg naar boven vliegt er ons een sneeuwruimer voorbij maar zodra hij uit het zicht is, bedekt hevige sneeuwval zijn vrijgemaakte strook. Dit is vechten tegen de bierkaai. Zodra we boven komen op ongeveer 1050 meter zien we dat de sneeuw hier nog lelijker heeft huisgehouden dan in het dal.

Naar Burgberg via ruïne
Naar Burgberg via ruïne

Als we terug naar beneden gaan, zien we dat we via een zijweg in het bos via een ruïne terug naar Burgberg kunnen. Is dit wel verstandig vraag ik bij mezelf… maar de nieuwsgierigheid is groter dan het gezond verstand. We zien dat er in de loop van de ochtend ons vermoedelijk al iemand is voor geweest. De sporen zijn volledig dicht gesneeuwd maar toch nog duidelijk te herkennen. Dit stelt ons een beetje gerust. I.p.v. te dalen moeten we terug een stuk bergop, hier is er geen sneeuwruimer gepasseerd dus het is ellendig ploeteren in bijna een halve meter sneeuw.

Na een half uur zijn de sporen die we volgen als bij toverslag verdwenen.  Teruggaan is voor losers dus we vertrouwen een beetje op onze intuïtie en proberen zo goed en zo kwaad mogelijk de weg te zoeken. De sneeuw valt zo zwaar dat de zichtbaarheid bijna tot nul is herleid. Onbegonnen werk. Als de hellingen bovendien zo stijl worden dat we geschranst naar beneden moeten stappen, ontgaat mij alle plezier. Ik moet jullie niet vertellen dat de zweetsluizen  ondanks de koude, naar behoren hun werk doen.

Onderuit ;-)
Onderuit 😉

Als we alle hoop bijna hebben opgegeven zien we terug de voetsporen die we in het begin volgden.  En inderdaad blijkt een dame met haar hond ergens een shortcut te hebben genomen.  De hond blijkt mij niet gunstig gezind, maar het teruggevonden spoor kan mij niet meer van mijn stuk brengen.

Vlak voor we in Burgberg toekomen lopen we nog langs de ruïne, maar deze hadden we beter bezocht vanuit Burgberg zelf.

Burgberg ruïne
Burgberg ruïne

Ons herwonnen zelfvertrouwen maakt dat we nog een ommetje van een paar kilometer naar Sonthofen maken waar we onszelf verwennen in een gezellige pub met een maaltijdsoep. Als we in de late middag terug in ons stulpje aankomen hangt onze tong op de grond. Bijna 15 kilometer in deze weersomstandigheden was misschien net iets te veel van het goeie, maar geloof ons, na een douche heb je het gevoel dat je de hele wereld aankan.

 

Let it snow, let it snow, let it snow.

Foto’s

Wie schudt er weer zijn beddeke uit en laat de pluimkes vliegen? Vanmorgen worden we wakker en het landschap zit  onder een wit dekentje, Rond twee uur vannacht is het sneeuwen in alle hevigheid begonnen.  Vanmorgen rond acht uur lag er al een dikke vijf centimeter en de sneeuwgoden smijten daar in de loop van de dag nog eens tien centimeter bij.

Bijna 15 cm sneeuw
Bijna 15 cm sneeuw

Het is plotsklaps een stuk gezelliger, de kerstman is hier bijna overal vertrokken samen met zijn lichtjes, maar de sneeuw zorgt er voor dat ik terug het gevoel krijg dat er cadeautjes op mij liggen te wachten 😉 (als ’t maar geen rekeningen zijn ;-))

Vanmorgen maken we terug een sneeuwwandeling en de 6 kilometer belasten onze spieren alsof we drie maal zoveel op onze boterham krijgen. Hilde probeert ieder vlokje op de gevoelige plaat vast te leggen en trekt erop los dat het een lieve lust is. Natuurlijk met zo’n prachtig model in haar gezelschap dat af en toe als contrast voor het witte landschap dient is het ook niet moeilijk om leuke foto’s af te leveren 😉

Let it snow
Let it snow

Het blijft de ganse dag onophoudelijk sneeuwen en de rest van de week geven ze van hetzelfde laken een broek. Als  we hier nog maar weg geraken;-) Zouden we als Vlaamse ambtenaar ook extra verlof krijgen zoals de collega’s die een paar jaar geleden door de IJslandse vulkaan: Eyjafjallajökull niet konden terugvliegen van hun vakantiebestemming? Wordt vervolgd 😉

De rest van de dag chillen we wat en besluiten we in de late namiddag om de sauna te vereren met onze blote krent.  Onze gastvrouw zet een strijkje wereldse muziek op, steekt wat kaarsjes aan, zet een potje thee en draait het kacheltje op een dikke tachtig graden. Voor we de folterkamer ingaan gooit ze nog een pollepelke sterk gekruid water op de stenen. Ingrediënten genoeg om al het vocht, vrijelijk mijn kathedraal van een lichaam te verlaten.

Hier klikken voor foto’s van Sauna

Gezien de gevoeligheid van bovenstaande foto’s is klikken op bovenstaande link alleen toegestaan voor meerderjarigen.

Wonder boven wonder panikeren we deze keer niet en  terwijl ik blinkend van het zweet geniet, kap ik na tien minuten nog een pollepelke of twee extra kruidenwater op de stenen. Dit was misschien een ietsje te moedig. De hitte slaat op mijn strot, en terwijl mijn lichaam al zijn reserve vocht uitspuwt wordt de sauna herschapen in een… nu ja sauna. Twee pijnlijke minuten later verlaat ik hijgend de folterkamer. Als ik als een glibberige paling de koude douche inkruip ontgaat mij eventjes het plezier van deze foltering. Als mijn poriën zich terug sluiten en mijn velletje aanvoelt als een babypoepje en de thee mij terug tot mijn zinnen brengt, maakt een gelukzalig gevoel zich van mij meester. Zijn dit de eerste tekenen van een nieuwe verslaving?

Alvast niet in openbare sauna’s waar lookeberen rondlopen die zich waarschijnlijk vergapen aan mijn prachtige lichaam;-) Hilde laat het zich alvast ook welgevallen. Voor zaterdag hebben we al een nieuw saunamomentje op het saunarooster geprikt;-)

Om onze sauna overwinning te vieren trakteren we onszelf op een XXL dineetje. Dit is de naam van het restaurant met de gelijknamige food. XXL foodhouse. In Duitsland kennen ze er wat van.  Een hamburgertje van 1500 gr (30 cm diameter) staat op het eerste blad van de menu te pronken. Wij gaan voor het iets minder. Het doet een beetje denken aan Il Kardinale in Mechelen waar je ook allerlei hamburgers kan eten.  Hier zijn de porties echter naar Duitse normen gemaakt en noch Hilde noch ik krijgen onze portie op. Met de overvloedige wijn bij ons gerecht hebben we echter minder moeite.

We zullen er nog maar een paar dagen van genieten, want vanaf volgende week is mijn beste vriendinnetje een diëtiste, die mij – zonder mij ooit te zien – vermoedelijk zeer graag ziet, want ze wil alle weken op bezoek komen.  Bovendien gaat onze jaarlijkse drooglegging ook vanaf maandag in, 8 weken geen alcohol. Mijn eerste contact zal met een Guinness zijn op ons optreden met Elzefolks voor Saint-Patrick. Schol.

 

 

 

München in a nutshell

Foto’s

De regen valt met bakken uit de hemel, de weersvoorspellingen voor de omgeving zijn ronduit slecht. In München ziet het er minder slecht uit… De tijd dat je donderwolk kan zeggen hebben we onze spullen gepakt en zijn we met ons buske op weg naar Kempten waar we voor niet minder dan € 25,- (voor twee personen retour) naar de hoofdstad van Beieren kunnen treinen.

Sneeuwritje naar München
Sneeuwritje naar München

De treinrit flitst door feeërieke sneeuwlandschappen (gelukkig doen we dit niet met de auto). Op minder dan anderhalf uur staan we in de DB (Duitse Bahnhof) van München. Lichte regenval vergezelt ons het eerste half uur en vergoelijkt het gesleur van onze paraplu. De rest van de dag worden we hier echter vergast op een  winterzonnetje dat verstoppertje speelt met de wolken, maar onze paraplu tot een wandelstok promoveert.

Gisterenavond hadden we nochtans besloten om van München een aparte  citytrip te maken omdat je hier makkelijk drie dagen kan rondtoeren, maar bloed kruipt waar het niet gaan kan zeker. We proberen dus om deze prachtige stad in één dag te gieten. Geen gemakkelijke opgave maar  geoefende citykillers als we zijn zuigen we het kaf uit het koren en kaderen we deze prachtige stad in ons geheugen met hoogtepunten die ons het meeste bevallen.

Stadszicht vanop Rathaus
Stadszicht vanop Rathaus

We starten met een lift van negen hoge verdiepingen in het nieuwe rathaus voor € 2,5  p/p en genieten van een compleet zicht op de stad en kunnen ons hierdoor de rest van de dag oriënteren in deze verrukkelijke stad. Ook hier flirten verschillende pleintjes om de titel ‘bekoorlijkste plein’ van de stad.: Mariënplatz, de verplichte Viktualienmarkt, Max Joseph… und so weiter und so weiter 😉

Een aantal must-see-kerken passeren de revue en nopen mij mijn klak op te bergen en blootshoofds deze godshuizen tegemoet te treden. De imposante Frauenkirche, de buitengewone barokke Asamkirche en last but not least de Teatinerkirche die ondanks ze in de steigers staat toch wel indrukwekkend is.

Wat verder treffen we het indrukwekkende Residenz en zijn aanpalende hofgarten die roepen om gestreeld te worden. Maar ons toetje is toch weerom de Alte Pinakothek met zijn Vlaamse primitieven , Italiaanse Renaissance en natuurlijk Duitse schilderkunst met Albrecht Dürer en Leonardo Da Vinci als hoogtepunt.

Leonardo da Vinci
Leonardo da Vinci

Meer en meer vergapen we ons aan deze musea. Het verbaast onszelf hoe veel tijd we tegenwoordig in musea doorbrengen. Tijd, maar vooral rijping zeker;-) laat ons van deze kunsttak genieten. Het moet niet altijd theater of muziek zijn 😉

Als we terug sporen naar Kempten moeten we deze keer via een ontiegelijk klein dorpje een overstap maken naar Kempten. Dankzij enkele behulpzame Oosterburen kunnen we de Duitse bahnhof ontrafelen. Als we moeten overstappen zie ik door mijn vermoeidheid een glazen paneel niet en bewijs de degelijkheid van Duits glas. Gelukkig kom ik er met de schrik en een lachsalvo van Hilde van af.

Ondertussen is de sneeuw gesmolten voor de zon maar heeft de regen en de negatieve temperaturen de banen in ware schaatsbanen omgetoverd. Hiervoor een speciale dank aan de Stavros (Steven Daems ) die ons buske van degelijke winterbanden voorzag.

Driehonderd meter voorbij ons verblijf huist er een Italiaan die ons avondmaal omtovert tot een ware apotheose van de dag.

 

Alpenblick

Foto’s

Gisterenavond, toch nog enige opschudding voor een smartphoneadept als ik.  Mijn smartphone wilde geen verbinding maken met de router die we hier kregen. Al de andere toestellen wel. Nadat ik het toestel volledig resette gaf hij nog geen teken van leven. Ik vreesde dus het ergste. En ja, ik weet het op vakantie heb je al die technologie niet nodig, nu ik wel. Voor alle zekerheid heb ik dus de modem ook maar gereset…resultaat helemaal niets meer.

Hofbachrundweg
Hofbachrundweg

Ik geef eerlijk toe dat dit waarschijnlijk mede hierdoor niet mijn beste nacht was. Bovendien is het donsdeken een doekje voor het bloeden;-),  m.a.w. een maatje te klein, als ik op mijn rug lig is het precies of ik een keukenhanddoekje op mijn buik(je) liggen heb.

Maar desondanks de slechte nacht heb ik vanmorgen alles kunnen herstellen. De nacht brengt vaak raad. Modem opnieuw ingesteld (gelukkig gebruiken ze hier dezelfde gateway als in België). Hiermee zag ik ook dat het probleem dus eigenlijk de veiligheid van de modem was, niet sterk genoeg ingesteld. Nadat ik er een WAP-2-beveiliging op installeerde reageerde mijn smartphone terug en was hij opnieuw alive and kicking.  Maar natuurlijk had ik mijn smartphone wel terug gezet naar fabrieksinstellingen ;-(. Gelukkig heb ik ondertussen ook dit  euvel kunnen herstellen. Enfin eind goed al goed. Tot zover dus dit technisch intermezzo.

Sneeuwpret op de Hofbachrundweg
Sneeuwpret op de Hofbachrundweg

Na een bezoekje aan het toeristencentrum waar we ons de nodige kaarten aanschaffen, kunnen we onze technische problemen wegwandelen in de prachtige Allgäuer-Alpen.  We stijgen eerst nog een 300-tal steile meters  met ons buske waar we op de parking van een afgelegen hotel met de veelbelovende naam Alpenblick parkeren. Het is vandaag spijtig genoeg sluitingsdag en vanaf morgen geven ze op deze hoogte pakken sneeuw, dus zullen we er volgens de eigenaar niet meer geraken.

De wandeling (Hofbachrundweg) was dan misschien niet de langste die we ooit gemaakt hebben, maar het stijgingspercentage en de sneeuw die hier en daar bevroren is maakten er toch nog een avontuurlijk tochtje van.

Sonthofen
Sonthofen

Het is al late namiddag als we het nabijgelegen stadje Sonthofen onveilig maken. Aangezien in Burgberg alles op maandag gesloten is zoeken we in dit cosy stadje een Bayerisches restaurant waar onze borden getooid worden met stukken vlees waar we thuis met zijn vieren van eten. Als we de rekening vragen komt de vrolijke oberin vragen of we nog ‘ein Kaisersman’ willen….Euh. Ze lacht. Dessert? Dat weten we dus ook alweer.

Dit berichtje maak ik bij een vrolijk tirolermuziekje, als hier maar niet te veel jodellijnen in zitten 😉

 

Bim bam Beieren…

Foto’s

Vanmorgen in alle vroegte vertrokken. De gevolgen van het nieuwjaarsfeestje van de familie Peeters zindert nog na in mijn lichaam.  Om half twee thuis en om halfzes wekkertje. Vier uurtjes slapen verdrijft natuurlijk niet al het goddelijke vocht uit mijn lichaam. Hilde is dus piloot van dienst. Trouwens als ik Hilde liet doen waren we nog vannacht vertrokken, maar dat zag ik helemaal niet zitten.

De eerste helft van de 800 kilometer snoes ik door de kilometers door. De banen liggen er verlaten bij en Hilde kan cruisen tot een stuk voorbij Stuttgart, daarna komen de zondagstoeristen mee de banen onveilig maken en wordt het naar het einde van onze rit steeds maar drukker.

Tegen de middag na een stevige boterham en wat koffie begint mijn lichaam terug te herleven. De houten kop van Zjef Van Uytsel galmt door de luidspreker en vergezelt mij de rest van de reis bij wijze van tribute aan Zjef tot in Burgberg.

An der Sägemühle
An der Sägemühle

We arriveren rond 14u30 op onze bestemming en worden zeer gemütlich onthaald. Ons verblijf is een cadeautje van de kinderen voor mijn verjaardag en ik moet zeggen ze hebben er niet op gezien. Dit is een volwaardig appartement met grote living, volledige keuken en zelfs een sauna in de kelder. Of we daar gebruik gaan van maken is een andere zaak. Maar misschien moeten we het nog maar eens een kans geven.

Bij het uitladen blijkt dat ik thuis een zak met materiaal heb laten staan. Gelukkig zonder veel erg, maar Hilde haar pantoffels en schoenen zullen de vakantie op het terras in Katelijne doorbrengen. Ook mijn scheerapparaat zal niet kunnen genieten van de berglucht. Dit voorvalletje kost mij een paar schoenen voor Hilde en een ruige baard voor mij tegen volgende week.

We maken nog een avondwandeling, en zoeken een restoke met Beierse specialiteiten. Volgens de ober is de Sauerbraten een variant van de zuurkool en inderdaad als niet de kool maar wel het gebraad gepekeld is in de melkzuren, geniet ik toch maar met mate van onze eerste Beierse schotel.

We zijn allebei stik kapot en vechten tegen de slaap. Als we nu (half acht) in onzen beddenbak kruipen, vrees ik dat om twee uur mijn slaap cartouche is verschoten.

Morgen is onze eerste stop alvast het nabijgelegen toeristenbureau om de nodige wandelkaarten aan te schaffen.

Zicht op de alpen vanuit Burgberg
Zicht op de alpen vanuit Burgberg