Reizen in de tijd langs oude bergstammen

Foto’s

Vrijdagochtend zijn we al om 7u30 klaar met ons ontbijt. Onze dagrugzak is gepakt voor 3 dagen jungle. De nacht is vanwege de opwinding voor deze tocht veel te kort geweest.

Om 9 uur maken we kennis met het Duitse koppel en onze gidsen, Phai en Mued, die ons tijdens deze drie dagen gaan vergezellen. Layla en Christian zijn twee jonge Duitsers uit Frankfurt. Je kan mensen natuurlijk nooit wegen op het eerste zicht, maar we voelen ons onmiddellijk op ons gemak bij deze mensen.  Omwille van de 2 Laotiaanse gidsen, spreken we af dat we Engels zullen spreken.  Phai is de hoofdgids, geboren als Khmu (de stam waar we de eerste nacht verblijven) en Mued, geboren Laotiaan, de assistent gids en kok. Let the journey begin.

trekking1

Ik voel mij precies een figuurtje uit Tolkin’s ‘In de ban van de ring’. Wij staan te trillen op onze benen van opwinding. Een busje haalt ons op om ons na een dik uur buiten Luang Prabang af te zetten. Er zitten ook nog twee sympathieke Chinese dames bij van Hongkong die zelfs een vijfdaagse wagen in dit onherbergzaam gebied. Moedige meiden denken we allemaal. Ze zijn er zelf ook niet echt gerust in.

Een kwartiertje nadat we deze moedige meisjes hebben afgezet is het onze beurt. Wij hebben een rugzakje bij met het hoogstnodige.  Ook krijgen we elk 3 liter water om de dag door te komen. De eerste honderd meters gaan licht bergop, we zijn geoefend en geen berg of heuvel kan ons op de knieën krijgen… denken we. Al vlug wordt heel duidelijk dat dit niet voor poesjes is. Laotianen leggen hun paden over het gebergte in een rechte lijn aan. Zigzag… nog nooit van gehoord. We moeten bijna 2u30 aan een stuk klimmen, bij deze tropische hitte recht een berg opklauteren…. Ik ben bang dat mijn motor gaat ontploffen.  Vooral we willen een goede indruk maken bij ons veel jonger gezelschap en we gaan eigenlijk een beetje (veel) in overdrive.

Ook nu weer loopt het zweet in beken van ons lichaam en we zijn dan ook dolgelukkig dat onze gidsen een paar bananenbladeren uitspreiden en ons middagmaal tevoorschijn toveren. Ongelofelijk hoe dit smaakt. Voor ons ongezien. Als Vilvoorde nog eens bij ons komt dineren, zal het op bananenbladeren zijn ;-).

trekking2

Na het eten wordt het iets dragelijker, we maken bijna 1500 hoogtemeters, maar het gaat geleidelijk aan. De eerste confrontatie met de Hmong is bijna aangrijpend. Je houdt het niet voor mogelijk, dit is een sprong van misschien wel 500 jaar in de tijd. Het is onwezenlijk.  Ik weet dat ik met enkele mensen een polemiek kan starten over in hoeverre het verantwoord is om stammen zoals de Hmong met ons bezoek te vereren. Ik ben er zelf eigenlijk niet uit, maar dit is wat ons betreft zeer confronterend.

trekking4_pomelo trekking3_tamarint

De ganse namiddag trekken we door de jungle. Iedereen heeft last van bloedzuigers, behalve ik. Maar tijdens een pauze voel ik precies iets kriebelen aan mijn enkel. Als ik mijn broek omhoog trek, zitten mijn enkels volledig onder het bloed.  Ook mijn andere enkel heeft er van, bij mij is het natuurlijk niet moeilijk met al die bloedverdunners die ik moet nemen. Die rotbeesten hoeven hun bek maar tegen mijn enkels te zetten en kunnen zich laten vollopen zonder dat ze er moeite moeten voor doen.

De laatste 5 kilometers leggen we bijna lopend af. De duisternis begint te vallen en zelfs onze ervaren gidsen willen niet in het donker door de jungle lopen. Nog net voor de duisternis en na een goeie 20 kilometer komen we aan in een Khmu-dorp. Een bergstam die bestuurd wordt door een soort van stamhoofd. We moeten per persoon 50 eurocent aan het hoofd van de gemeenschap geven om er te mogen blijven slapen.

trekking5_Slaapplaats

Nu ja slapen… Ik moet eerlijk toegeven dat ik stilletjes hoopte dat we een onderkomen zouden krijgen speciaal voor ons ingericht voor de gelegenheid… Niets is echter minder waard. We krijgen een hut – of eigenlijk schuur –  waar we met ons vieren worden ondergebracht. Onze gidsen nemen genoegen met een plaatsje onder een afdakje. Hadden we nu toch maar onze lakenzak meegenomen…

De gids vertelde ’s morgens dat we na de wandeling een verkwikkende douche kunnen nemen…, uit het kraantje op een open pleintje kwam maar een zeer dun straaltje. Dus het zal maar een kattewasje worden. Volgens de WHO heeft iedereen recht op drinkbaar water…. hier zijn ze er toch zeer zuinig mee zulle… Bovendien staat hiervan drinken gelijk aan buiktyfus.

We moeten eerst wat spinnen verjagen om ons onderkomen iets gezelliger te maken. Layla die duidelijk geen spinnenliefhebber is, is door het dolle heen als ik haar vertel dat een spin koudbloedig is. Het fabeltje dat ieder mens tijdens zijn leven 8 spinnen zou verorberen is natuurlijk volledig onwaar. Een spin zou het nooit in zijn hoofd halen om dicht bij een mens te komen. Het zou hetzelfde zijn dat wij onze hand op een brandend vuur leggen. De klamboe hang er wel maar het ding zit vol gaten dus het nut ervan ontgaat me wel een beetje. En het matrasje met de oude versleten lakens en deken dat al door iedereen en alleman is gebruikt, zijn niet erg aanlokkelijk.

Die avond tovert onze assistent-gids/kok een lekkere maaltijd uit zijn hoed. Ik durf wel geen kijkje te nemen in zijn keuken. Maar het is ongelofelijk lekker en het smaakt.

trekking6_zangers

Na het eten worden we vergezeld door een zwerm kinderen die natuurlijk blij zijn met wat opwinding in hun dorp. We delen onze Pomelo die we uit de jungle meebrachten. We hebben een onvergetelijke avond.  We slagen er zelfs in om de kinderen met de hulp van onze tolk/gids te laten zingen.

De tweede dag vertrekken we na een ontbijt van drie spiegeleieren en sticky rice. We lopen langs een klein gebouw met een bevallingskamer/operatiekwartier en in de aanpalende kamer drie bedden waar nog geen 10 cm tussen de bedden zit. Hoe ze hier ne zieke in zijn bed krijgen is mij een wonder. Een van onze metgezellen, Layla is kinderarts en bekijkt dit natuurlijk met iets meer interesse dan wij.

Een beetje verder zien we een gebouw dat dienst doet als schooltje. Hier komen de kinderen van de omliggende stammen naartoe. Ik verzeker jullie dat er veel bij zijn die voor dag en dauw moeten vertrekken om hier op tijd te geraken…en zonder schoolbus.

trekking7_dorpstafereel

Ook passeren we nog twee andere stammen waar we in het eerste dorp een pauze nemen met taferelen die ons bevattingsvermogen ver te boven gaan. In het tweede dorp eten we een noedelsoepje en sterken we aan met bananen. Het is een zeer gevarieerde tocht door stukken jungle, over bergkammen met wijde uitzichten, door hopvelden, rijstvelden… In één woord: prachtig!

Mued, onze kok/gids, leert ons verschillende vruchten uit de jungle kennen. Hier kom je nooit om van honger, maar je moet wel weten wat je mag eten.

We besluiten onze laatste nacht door te brengen bij een Laotiaanse familie. Een weduwe die net haar man is verloren en samenwoont met haar kleinzoon. Onze slaapkamer verschilt niet veel van ons vorig onderkomen, maar we klagen niet.

trekking9_waden

Hier wordt het woord douche vervangen door’ rivier’. We wassen ons in zwemtenue in de Nam Ou. De vrouwen moeten zich iets discreter met een sarong bedekken. Probeer je zo maar eens te wassen. De kinderen uit de buurt komen onze kunsten bekijken en als Hilde haar sarong per ongeluk van haar lichaam glijdt en ze haar bikini zien, vallen hun ogen bijna uit hun oogkasten. Blijkbaar nog nooit wit vlees gezien ;-).

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *