Ondoordringbaar

Foto’s Ulan-Ude dag 1
Polarsteps

De Taiga
We reizen door de ondoordringbare bossen… de taiga genoemd. Berkenbossen zover je kan zien. Af en toe afgewisseld met den en zilverspar, esdoorn en esp. Zoals ik gisteren al liet weten een kleurenpracht dankzij de herfst die zich in zijn mooiste kleurenpallet tooit. De prachtige vergezichten worden met de regelmaat van de klok verstoord door tegenliggend vrachtverkeer. De negentigduizend kilometer spoorlijn in Rusland wordt druk bereisd maar dit stuk in Siberië is zowat de drukste lijn ter wereld. Dat de treinen hier klokvast rijden zal voor menig pendelaar van Belgische treinen een doorn in het oog zijn… Nietwaar mister Cattoir.

Verveling
De kilometers en de uren vliegen hier voorbij, van verveling is geen seconde sprake. Sprakeloos vergapen we ons naar de taiga die voor eeuwig en altijd op ons netvlies staat gebrand.
Dertig procent van de bossen ter wereld bevindt zich hier in deze regio. Siberië dat meestal de associatie met kou oproept krijgt bij ons vanaf nu een heel andere invulling. Het grootste land ter wereld, twee keer zo groot als Amerika, heeft ongeveer 8 inwoners per vierkante kilometer of omgerekend 145 miljoen inwoners. Natuurlijk niets in vergelijking met China of India maar het kan tellen.
We malen de kilometers naar onze eerste stop af, meer dan 3200 kilometer en 66 uur trein brengen ons naar de hoofdstad van de republiek Boerjatië; Ulan-Ude (een autonome republiek binnen de Russische Federatie).

Het zeven meter hoge Lenin-hoofd domineert het Sovjet plein.
Het zeven meter hoge Lenin-hoofd domineert het Sovjet plein.

Mongolen
Ik krijg bij het zien van het station in Ulan-Ude niet onmiddellijk een hoera gevoel, maar zodra we het station achter ons laten, worden we getrakteerd op een vrij moderne stad. De straten met de houten huizen zorgen voor een leuke afwisseling en piloteren je terug in tijd.
Ons hotel gelegen vlakbij de Selega rivier en op loopafstand van het centrum is naar onze normen vrij luxueus. In Vladivostok mochten we zonder problemen een paar uur later uitchecken, hier vraagt de patron meer dan de dagprijs van een kamer voor een paar uurtjes meer. Ik probeer te negotiëren, maar mijn Russisch is nog niet op zijn best en hij is verrast als we zijn idioot voorstel afwimpelen en onze bagage gewoon in de bagageruimte morgen zullen achterlaten voor die tijd.
We verkennen de rest van de namiddag de leuke stad en laten ons verleiden in een Mongools restaurant waar we voor een prikje, na drie dagen treinvoedsel, ons buikje rond eten…en dat wil wat zeggen 😉

De typische houten huizen met de rijkelijk gedecoreerde ramen
De typische houten huizen met de rijkelijk gedecoreerde ramen

Zuipschuiten
De gemiddelde leeftijd hier in Rusland zou slechts 59 jaar zijn voor mannen… zowat mijn leeftijd, ik drink graag een pintje toch de volumes wodka die hier achterover worden geslagen, zijn niet van de markt. Regelmatig lopen we hier toch iemand tegen het lijf die op zoek is naar zijn parochie en die vermoedelijk nooit voor het ochtendgloren zal terugvinden.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *