Nur für geübte

Foto’s

Ne mens moet toch wat doen om zijn blog aantrekkelijk te maken. Wandelen in de sneeuw hebben we nu wat gehad, vooral omdat wandelen in dit pak sneeuw niet echt een optie meer is. De straten en voetpaden worden hier wel vrijgehouden. De strooi en sneeuwruimers rijden hier de ganse dag af en aan. Hoeveel centimeters sneeuw er ondertussen ligt ontgaat ons een beetje.

Bank na één nacht sneeuw
Bank na één nacht sneeuw

Op de nabijgelegen Zugspitze ligt al meer dan twee meter sneeuw, en dat was het rapport van gisterenavond, sindsdien is het hier met bakken uit de lucht blijven vallen.

Langlaufen geblazen
Langlaufen geblazen

Maar onze activiteit voor vandaag… wat doet ne mens zoal in sneeuwgebied …juist skiën. Wij gaan dan wel voor de mietjesvariant… langlaufen op de klassieke manier (wat dat ook moge betekenen…). Nu ja voor mietjes, als je gaat skiën laat ge uw gewicht gewoon het werk doen, met langlaufen moet je wel degelijk een inspanning leveren… en hoe?

We wandelen naar het drie kilometer verder gelegen skiverhuurcentrum in Sonthofen waar er ook een piste vertrekt of zoals ze bij de langlaufers zeggen: een loipe. Het ongeluk wil dat er een groep van 30 gillende tieners voor ons hun langlaufen komen passen. De eigenaar komt me vertellen dat hij hoopt dat hij voldoende schoenen heeft.  Ik bekijk hem eens en vraag me af hoeveel ladies van 17 jaar met nen 47 rondlopen? Hij bedoelde natuurlijk schoenen voor Hilde, maar ook haar schoenmaat is geen maat voor deze kinderen.  Ondertussen komt hij fluisterend vragen wat mijn gewicht is, want schijnbaar is de nieuwe technologie op gewicht en niet meer op lengte gebaseerd. Ik ben al best tevreden dat hij niet vraagt om mijn gewicht nog eens te herhalen. Ik zie hem wel bedenkelijk kijken. Ze gaan toch geen twee skies op mekaar binden, vraag ik mij af? Ik zie hem overleggen met een collega en ben al gelukkig dat hij met een paar afkomt en mij niet wandelen stuurt.

Mijn oren tuiten als de kwetterbende de winkel verlaat. Wij laten onze jas en onze botinnen in de winkel achter en schrijden niet zonder enige stress naar de piste. In ons zog zien we al die tienertjes volgen.  Ze zijn duidelijk meer gewoon dan wij,  ze klikken hun schoenen in de ski en vliegen ons voorbij.  Nu toegegeven, vroeger gingen we regelmatig al eens langlaufen in d’ Ardennen en verleren doe je het niet echt, maar twintig jaar niet op de skies nopen mij tot enige voorzichtigheid. Mijn laatste ervaring was er eentje in Bach die ik niet licht zal vergeten. Ik heb toen een paar maanden met een kinesist gespeeld om mijn rug terug in orde te krijgen.

Specialist langlaufen
Specialist langlaufen

We doen het op ons tempo en Hilde heeft nog iets meer voeling met de latten. Ze moet regelmatig inhouden om den bompa niet in de vernieling te rijden. Ze kan zich ook de ganse weg staande houden, terwijl ik een paar keer met mijn gezicht zeer kort bij de sneeuw hang. Na het vallen moet je natuurlijk terug rechtstaan… Nu overgewicht en souplesse zijn niet echt de beste vriendjes. Ik worstel om tenminste één lat van mijn voet te krijgen en na heel wat acrobatie en behendigheid 😉 lukt het mij uiteindelijk. Vallen is één, opstaan is twee en terug latten aan mijn schoenen klikken is ….inderdaad drie. Enfin, was nog eens een leuke ervaring maar na één ronde houden we het wel voor bezien.

Show voor de foto
Show voor de foto

We krijgen nog een drankje aangeboden en nadat ik hem heb wijsgemaakt dat ik drie loipes (van ongeveer 4 kilometer) gemaakt heb, blijft hij tegen mij zeggen dat de sneeuw nog te nieuw is en dat het nog veel sneller had gekund 😉 …man man drie loipes, hij moest eens weten.

Enfin, na dit langlaufavontuur trekken we ons terug en genieten in een nieuw sauna avontuur, bij bliksemse temperaturen.  We slagen er deze keer zelfs in om twee sessies van 15 minuten uit te stomen. Ik ben alleen een beetje bezorgd voor mijn tikker omdat Scandinavië het grootste aantal hartproblemen heeft ter wereld en die lepelen alle dagen hun portie sauna binnen. Ik weet niet of er een verband is?

Wat er ook van zij het begint mij meer en meer te bevallen. Niet dat ik mezelf constant lig te betasten, maar mijn lichaam voelt toch maar best lekker aan na dit saunageweld.

Voor ons kampvuur etentje gaan we toch maar voor lichte Italiaanse kost. Ik geniet wel degelijk van de Duitse keuken maar “tsoe viel ist tsoe viel” zou de Jean-Marie zeggen. De eigenaar van het etablissement is fier dat we van de week bij hem al een paar keer zijn langs geweest en trakteert ons op een grappa.

Ondertussen groeit bij ons de idee om hier in de zomer wat bergtochten te komen consumeren, maar er staan dit jaar nog een paar andere tapasreizen op het programma. Dus we zien wel hoever ons budget/verlof reikt.

 

 

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *