Mount Cangshan

Foto’s

http://adventures.garmin.com/en-US/by/erik-liekens/dali-china-mount-cangshan/#

Mount Cangshan, vierduizend vijfhonderd meter hoog. 1000 meter minder dan Snow Mountain in Lijiang maar toch al meer dan de moeite waard. We vertrekken in Dali op 1900 meter en stijgen naar 2650 meter. Een loeizware beklimming. Het duurt twee uren voor we boven aan de tempel Zhongi Si zijn. Een tempel met een bijbehorend klooster waar de monniken Tai Tchi Chuan beoefenen. Je kan er ook blijven slapen, maar vandaag is het een natuurdagje en laten we de monniken voor wat ze zijn.  Ook de tempel krijgt maar een matige belangstelling van ons, en na een kleine rustpauze zijn we terug op weg naar wat één van de mooiste scenery ’s is die we ooit zagen. We blijven de rest van de tocht zo’n tien kilometer op een zeer  mooi aangelegd pad dat bijna de hele wandeling op dezelfde hoogte blijft. Het pad ligt er beter bij dan de voetpaden hier in de buitenwijken van Dali. Je moet er met hun open riolen en putten in het voetpad goed uitkijken dat ge hier geen poten breekt.

De spectaculaire zichten wisselen mekaar in sneltempo af. Boven op het pad, en dat maakten we al meerdere malen mee, lopen er heel wat families die met de stoeltjeslift naar boven zijn gekomen, hierboven een kleine wandeling maken en na minder dan een uur weer krossen om bij de lift te zijn.

Per paard Dali Mount Cangshan

Een avontuurlijker aangelegde Chinees huurt beneden aan de voet van de berg een paard met drijver die hen zo naar boven en beneden brengt. Wij staan hierboven dus te lekken van het zweet omdat wij onze eigen paardenkracht gebruikten om hier te geraken. We hebben anders al zoveel beziens, nu ze ons voor hun ogen zien smelten, kan hun plezier niet op. Ze noemen de Westerlingen hier trouwens ook wel eens langneus (ik ken iemand die gezegend is met een geweldig exemplaar, benieuwd hoe ze hem hier zouden noemen… Maar ik noem geen namen, want het is te delicaat… ik wil alleen kwijt dat zijn voornaam begint met Va… ;-)))

Spectaculaire vergezichten Dali Mount Cangshan

Enfin het is loeizwaar maar het is de moeite waard. De laatste kilometers is er een mogelijkheid om …een kabellift te nemen. Wij overwegen om dit ook te voet te doen, maar op mijn gps staat al meer dan 23 kilometer. We opteren dus maar voor de kabellift. Zodra ik mijn ticket heb gekocht mogen we onmiddellijk in een gesloten bakje plaatsnemen. Ik twijfel nog of ik alsnog te voet zou gaan, maar de deuren gaan onherroepelijk dicht en we zitten met ons beiden gevangen in de kooi. Zodra het spul mee begint te draaien is er geen stoppen meer aan, we worden gekatapulteerd en hangen op duizelingwekkende hoogte te bengelen aan een klein kabeltje dat ons ipv naar beneden, eerst nog hoger en hoger een nieuwe bergtop overvoert.

Reizen is een beetje je angsten overwinnen, maar met dit vervoermiddel blijf ik het toch moeilijk hebben. Ook Hilde heeft andere favoriete vervoermiddelen. Enfin als ik wat rustiger word, genieten we van de ongelofelijke landschappen. Iedere keer als ons bakje een piloon passeert, is het toch een beetje schrikken.  Er is hier nog een tweede kabelbaan die je op 25 minuten naar een bergtop brengt en afzet aan een bergmeer. Wij vinden echter dat je een berg te voet moet bedwingen als je hem wil overwinnen, dus twee kabels op een dag … geef toe da’s toch een beetje te veel van het goede.

Kabelbaan Dali Mount Cangshan

Op het einde van onze kabelbaan rit waar ik onverschrokken uitstap ;-) nemen we een taxi voor € 4,- naar onze B&B. Het is al halfvijf als we gewassen en gestreken klaar zijn en wachten op onze volgende activiteit voor vanavond, een romantische Chinese musical. Ik werk ondertussen al mijn blog wat bij en na een lekker hapje begeven we ons rond halfacht naar den theater.

Een openluchttheater waar 6000 plaatsen zijn, met geweldige decorstukken, waar de majestueuze bergen in de achtergrond een hoofdrol spelen, waar de echte sterren een feeërieke sfeer scheppen waar iedere gepatenteerde theaterhater stil van zou worden, waar minstens 120 actrices en acteurs het beste van hun zelf geven, boten die varen, luchtacrobatie, projecties, en ik kan nog zo eventjes doorgaan. Er ontbrak maar én ding: publiek. Met ongeveer dertig mensen waarvan er in de loop van de voorstelling  zeker 20 verdwijnen. Een beetje pijnlijk, als die 120 mensen die het beste van hun zelf gaven moesten beloond worden met dit schaarse handgeklap.

Openluchttheater

Nog eventjes iets anders: de naam China betekent zoveel als Midden-land… het land in het midden van de aarde. Da’s natuurlijk zoals je het interpreteert. In onze gang hangt alvast een wereldkaart die dat nogal letterlijk neemt ;-)

Wereldkaart volgens Chinezen

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *