Melbourne – in de cel

Foto’s

We worden hardhandig tegen de muur gezet, onze handbagage moeten we afgeven. Ik zie met lede ogen toe hoe Hilde afgesnauwd wordt, ik probeer de politieman tot rede te brengen. Hij wordt nog onbeschofter. We moeten onze handen in onze nek leggen. We moeten zelfs onze tong uitsteken en daarna moeten we hoesten om te zien of we niets meesmokkelen.

Met tranen in mijn ogen zie ik hoe Hilde in de vrouwencel wordt gesmeten. Ik word hardhandig in een cel samen bij 5 andere Australiërs opgesloten. Zodra de celdeur achter me toevalt kan ik mij nog net op een bankje neersmijten als het licht wordt gedoofd. Het is pikdonker, emoties maken zich van mij meester. Ik vraag mij af wat er met Hilde is gebeurd. Ik hoor vrouwen aan de andere kant gillen en schreeuwen. Ik hoor de opgefokte ademhaling van mijn buurman. De stank van zweet en urine maken mij misselijk. Ik voel dat ik moet overgeven…

Ik hoor de sleutel van de cipier in het slot draaien. G’ Day mate, al enig idee hoe het voelt om opgesloten te worden?

We bezoeken vandaag de Gaol van Melbourne en krijgen als extra een bezoekje aan de Watch Tower, een gevangenis die nog maar sinds 1994 gesloten is, en worden als attractie behandeld en opgesloten als echte gevangenen.

Het verhaaltje hierboven is natuurlijk wat geromantiseerd, maar ik beloof toch maar dat ik vanaf nu tussen de lijntjes zal lopen 😉 Het is toch wel een beangstigende ervaring om echt als een gangster te worden behandeld. Te meer als je net daarvoor de oude gevangenis van Melbourne hebt bezocht waar een aantal beruchte en bekende gevangenen waren opgesloten en opgehangen.

De dodenmaskers (gipsafdrukken die van de gehangenen werden genomen, kan je hier bezichtigen).

Vanmorgen bezochten we ook met het gratis trammetje de Docklands. Een indrukwekkend bouwproject aan de haven dat onderdak zal geven aan 20.000 mensen. Je voelt dat dit ‘the place to be’ wordt maar momenteel is het er nog een beetje rustig. Tja het is dan ook nog vrijdagmorgen en de mensen moeten werken zeker ;-). Daarvoor hebben we nog de overdekte markt van Melbourne bezocht. Gigantisch groot met 1.000 winkelstalletjes en als je weet dat hier een voormalig kerkhof heeft moeten wijken… Onze banaan smaakt niet zoals hij moet. Hilde vindt het jammer dat de overdekte markten in België verdwenen zijn. In elk land dat we bezoeken, vinden we zo’n overdekte markt. Vaak zijn er pareltjes bij ( Helsinki bvb.).

Ook de parlementswijk moet er aan geloven. Een wijk met nogal bombastische gebouwen, waaronder een paar overheidsinstanties zijn ingekwartierd 😉 of hoe noem je zo’n vrijwillige gevangenschap ;-)), hopelijk lezen mijn bazen niet mee.

Al die gebouwen zijn opgetrokken met het geld van de goudkoorts.

We zien een tiental trouwers, vrijdag is hier blijkbaar trouwdag. De een al wat exuberanter dan de andere. Trouwens, we merkten al dat vrijdagavond in Australië dé uitgangsavond bij uitstek is. Elke bar wordt omgetoverd in een lawaaierig oord, waar elke vierkante centimeter ingenomen wordt door een uitgelaten Australiër die zijn werkweek moet verteren.

‘s Avonds houden we kampvuuravond en nemen afscheid van Melbourne bij een Indiër. Hilde doet haar clubnaam eer aan en neemt geit (haar vriendinnenclubje uit Vilvoorde noemt de geitenbond ;-)). H: Sorry, geitjes. Maar ik moest toch weten hoe het smaakt ;-). Ik ben de woorden van mijn schoonbroer indachtig dat een bok in zijn eigen bakkes pist en houd het bij eend ;-).

Morgen vertrekken we met het vliegtuig naar Hobart, Tasmanië, het voormalig ‘Van Dieman’s land’ waar alle zware criminelen werden gedropt. Trouwens, oh zo mooi bezongen door de Dubliners in hun ‘Black velvet Band’.

Daar gaan we het gevecht aan met de Tasmaanse duivel en steken hiervoor de ‘Bass Street’ over en gaan naar het meest zuidelijke punt van Australië (en het verst verwijderd van België tijdens onze reis). Wordt vervolgd.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *