Melbourne cup

Foto’s

Het valt niet vaak voor dat je je verjaardag 34 uur aan een stuk mag vieren, inderdaad we zitten terug 10 tijdzones van België verwijderd. Trouwens iedereen bedankt voor de wensen. Zowel voor die van Hilde vorige week, als die voor mij. Altijd leuk als je bijna 20.000 km van huis zit en je een hoop wensen krijgt.

Vandaag trekken we Melbourne door. Ik moet eerlijk zeggen met de nodige reserve omdat we onderweg een paar keer in jeugdherbergen niet al te best kritieken te horen kregen.

Wel wij zeggen beide volmondig bull shit. Dit is werkelijk ‘the place to be’. Hilde en ik zijn beide natuurmensen, maar ook de lokroep van de grote stad ontgaat ons nooit. Wel de lokroep van Melbourne zal ons nooit meer loslaten.

Vanmorgen trekken we naar de ‘Rod Laver Arena’ waar onze Belgische tennislegendes grote sier hebben gemaakt. Toch wel indrukwekkend hoor, het stadion waar Kim en Justine tennisgeschiedenis hebben geschreven.

Wij zijn absoluut geen tennisfanaten maar dit is toch wel een meer dan leuk uitstapje. We vergapen ons toch zeker 5 minuten op een 2000 dollar tornooi dat aan de gang is. 😉 groot verschil natuurlijk met de Grand Slam dat een 2mio tornooi is.

We krijgen een kijkje op centercourt waar er net een opbouw is voor een of ander concert. Ik voel eventjes met Kim en Justine mee als we de catacomben van centercourt mogen betreden.

We krijgen zelf een kijkje in de mensroom waar de grote sterren hun douchke nemen. De ruimte die de gewone sterveling-tennissers met de grote tennislegendes der aarde mogen delen blijkbaar.

In de verte hebben we een kijk op het indrukwekkende internationaal stadion van de Cricket, een sport die ons Europese stervelingen volledig ontgaat. De Australiërs laten hiervoor met plezier hun water lopen;-))

Na een interview in de mediaroom waar we ons volgend concert met de Fasons aankondigen;-)) ( Ja Luc zorg maar dat je die vliegangst overwint want ik ben hier een tour aan het versieren 😉 samen met onze manager)

nemen we in de namiddag Swanston Street en Southbank onder de loep. De stad is echt een plezier om in rond te lopen.

Maar dan…

Wij overwegen om morgen een uitstap mee te nemen op Phillip eiland, waar je de parade van de Pinguins kan meemaken.

We lezen in de Rough guide dat er een tribune met 4000 plaatsen is geïnstalleerd met een lichtshow… de moed zakt ons in de schoenen. AUD 125,- voor een show… toevallig lezen we ’s morgens dat diezelfde kolonie pinguins op de kusten van Melbourne zit, meer bepaald St. Kilda pier. We besluiten om daar eens een kijkje gaan te nemen en nemen de tram naar St Kilda beach…

We komen op de pier aan rond zeven uur. Zonsondergang is ongeveer voorzien rond acht uur. Er hangen hier en daar borden van Pinguïns (kleinste soort ter wereld) en Rakali ( soort van waterrat) .

Ook hier schieten weer woorden te kort, als we de eerste pinguïn zien die zich tussen de rotsen beginnen te roeren. Eén uur na zonsondergang, het is ondertussen al na negen uur, beginnen die beestjes zich echt te manifesteren. Ze zwemmen af en aan om de vrouwtjes pinguïns en hun jongeren (of eieren, het is tot april broedseizoen) van voedsel te voorzien. We bevinden ons in een zondagnamiddagdocumentaire waar we op minder dan een meter antagonist mogen spelen in een Pinguïn avontuur. Volledig doorkilt even voor tienen moeten we nog op zoek om iets te eten. Iets wat ik zelden of nooit vergeet 😉

Als we bijna op het einde van de pier zijn krijgen we nog een haai voor onze voeten gesmeten. Je zou bijna geloven dat we jullie iets op de mouw spelden maar een visser haalt hier per ongeluk een haai boven. Gelukkig smijt hij hem na aandringen van de omstaanders terug in zee.

Ik zal mijn drieënvijftigste verjaardag niet gauw vergeten.

Als toetje Melbourne by night

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *