Kerstmis

Foto’s

Gisterenavond na een leuke babbel met onze gastvrouw, die heel openhartig over haar land praat, laten we ons naar het 16 km verder gelegen station van Dali brengen. Daar zijn we meer dan één uur te vroeg en installeren ons helemaal achteraan de wachtzaal en kijken deze mierennestdrukte toch telkens weer met verwondering aan. Opnieuw zijn we de enige westerlingen.

Wachten op de trein naar Kunming

Om half twaalf mogen we al op de trein, waar we in wagon zes zitten, opnieuw in het eerste coupé, bed 1 en 2. We delen ons coupé met een jong Chinees koppel die duidelijk niet gelukkig zijn met ons gezelschap. Zodra de trein vertrekt leggen we ons onmiddellijk te slapen, het is tenslotte ook al kwart voor twaalf.

Maar…het scheelde niet veel of ik had eigenhandig een Chineesje stilletjes van deze aardbol willen trappen. Eentje minder zou toch niet opvallen ;-) Ik denk dat het de eerste keer was dat hij met het treintje weg mocht. Aan ontbering zal het niet gelegen hebben, want hij had dezelfde lichaamsbouw als ik en dat is niet van ontbering. Of het nu was om te gaan roken of om zijn overtollig lichaamsvochten uit zijn lichaam te persen, ik vrees dat de frequentie waarmee hij de deur open en dicht doet, de deur het niet zal volhouden tot in Kunming. Bovendien doet hij het lichtje boven zijn bed zo dikwijls aan en uit dat ik het gevoel krijg dat hij kerstmis wil simuleren. Als hij omstreeks drie uur het grote licht aanknipt, laat ik mijn stem wat zakken en brom in ware kerstmanstijl… howhowhow… Het helpt maar hij knipt toch het lichtje boven zijn bed aan en begint paniekerig onder zijn bed te zoeken… Vermoedelijk is zijn gsm gevallen en tussen het bed gezakt. Enfin, om een zééér lang verhaal kort te maken, zo’n gezelschap is een ware nachtmerrie. Gelukkig komen we al omstreeks kwart voor zes aan in Kunming.

Alsof deze verschrikkelijke korte nacht nog niet voldoende was is het hard beginnen regenen. Niet het ideale scenario om met een rugzak op je rug en nog een ander klein rugzakje op je buik een taxi te vinden. Wij hebben ons adres op een papiertje laten schrijven en laten het aan de taxichauffeurs zien, maar ze wimpelen ons allemaal af. Doodmoe, een doornat papiertje met het hoteladres op en niemand die je wil helpen of op z’n minst wil zeggen waarom ze je niet willen helpen. Geloof me vrij, dit zijn geen momenten om ons te benijden. Na een tijdje is er toch een vrouwelijke taxichauffeur die het doorregende papiertje bekijkt en toont welke richting we moeten uitgaan.

Hilde vraagt nog eens Beijing Lu (Pekingstraat) en als ze knikt beslissen we maar te voet verder te gaan, dit heeft geen zin. We menen trouwens uit haar reactie te begrijpen dat het niet ver te voet is. Na een tijdje zien we inderdaad dat we op de juiste straat zitten en doemt het gigantische hotel met zijn 37 verdiepingen voor ons op. Tegen de tijd dat we de goed verstopte ingang terugvinden zijn we door en door nat. Het is ondertussen half zeven en de dame achter de balie maakt er ons attent op dat we pas tegen zeven uur op de kamer mogen. Ik protesteer en maak haar duidelijk dat we al de ganse nacht op de trein zitten en dat een half uur vroeger op onze kamer geen economische gevolgen zal hebben voor hun keten.

Room with a view

Na wat getwijfel krijgen we onze sleutel en rusten de rest van de voormiddag wat uit, lezen wat bij, enfin het is weer middag voor we het weten. We proberen voor morgen nog een uitstap te regelen naar het stenen woud, weerom een eigenaardig natuurverschijnsel. De zoektocht naar een organisatie die ons wil meenemen is een zeer vermoeiende bezigheid. Niemand wil vreemdelingen meenemen… We weten niet goed of we dit onder de noemer racisme moeten catalogeren. Tegen vijf uur zijn we beiden redelijk pist en vol frustratie. We nemen ons voor om ons niet te laten inpakken en we proberen in ons eigen hotel nogmaals en roepen er een soort van manager bij, eentje die eindelijk de taal van Shakespeare begrijpt en bovendien nog vlot spreekt ook.

We overdonderen haar en zeggen dat we speciaal een omweg van 3000 kilometer hebben gemaakt om naar dat ‘stenen woud’ te gaan en dat we kost wat kost (nu ja…) naar daar willen. Ze neemt ons mee naar een aangrenzend reisbureau (waar we al eerder waren, maar die geen vreemdelingen wou meenemen). Na wat aandringen van onze hotelmanager, worden we toch toegelaten tot de groep. Er is echter een uitsluitend Chinees sprekende gids, we passeren langs één of ander verkoopcentrum en de lunch is ook niet westers (alsof we hier nog geen Chinees gegeten hebben). De hotelmanager twijfelt zelfs een beetje aan de kwaliteit van het eten… Als dat maar goed afloopt.

Enfin dit zijn niet de ideale reisdagen, maar dit hoort er nu eenmaal bij. Maar hier in China is het vaak niet eenvoudig om te krijgen wat je wenst. Maar met wat doorzettingsvermogen en vooral eindeloos geduld en humor… al stak er vandaag van dat laatste niet veel meer in ons zakje ;-), lukt het meestal wel.

We vieren onze overwinning met een duik in het zwembad op de zevende verdieping en genieten van het zicht over de stad en de bergen op onze kamer op de 26ste verdieping van het WTC.

Na de publicatie van de kaart van het midden-land, kreeg ik via opmerkingen een leuke discussie tussen:

E10: “Onze wereldkaart is niet beter. En heb je eens een wereldkaart van Amerika gezien, wel je mag content zijn als er nog iets anders op staat. En wat betekent Beijing?”

TT: “Bei = noorden jing = hoofdstad Beijing = hoofdstad in het noorden

cfr Nan = zuiden Nanjing = hoofdstad in het zuiden (was vroeger hoofdstad)”

Interessant weetje, dankjewel hiervoor.

In dit hotel kunnen we gelukkig wel CNN volgen. We krijgen onthutsende verhalen over de bevolking op het platteland. Niet minder dan 72% van de kinderen hier gaan met honger naar school. De sociale zekerheid is een ramp. Voor mensen die nog ten dienste hebben gestaan van het land (of de partij) is er één of ander fonds om uit te putten. Maar de andere overgrote meerderheid zal zelf uit eigen zak zijn dokterskosten moeten betalen. Een bevallende moeder moet wachten tot het haar beurt is… Neem dan nog de handel in levende donoren en dan weet je wel dat er nog heel wat werk aan de winkel is.

Intussen valt de nacht over de stad en rond ik mijn verslag van de dag af. Met een Chinees/Tibetaans wijntje in de hand van Shangri-la (dat niet te zuipen is) genieten we nog wat van het spectaculaire zicht dat de verlichte stad Kunming ons biedt.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *