Into the wild

Vanmorgen na een stevig Iers ontbijt toch maar de taxi genomen. We konden eventueel met de bus naar Marlay park rijden, maar dan zouden we veel te veel tijd verloren zijn. De lieve dame in de keuken wil ons ontbijt zelfs een kwartiertje vroeger opdienen, zodat we zeker op tijd kunnen vertrekken, want om 16u30 is het donker en we hebben wel een pillampje bij, maar dit wil je dromen om hier in het donker te moeten wandelen.

Maar goed, zodra we goed en wel vertrokken zijn, krijgen we al een stevig klimmetje voor de voeten geschoven en met onze rugzakken is dit niet van de poes. Laura is alvast van de partij, en zodra we onze eerste 400 klimmeters hebben verteerd, kunnen we bogen op ongelofelijke vergezichten. In de verte zien we Dublin liggen en de Ierse zee.

We hebben de ganse dag vrij goed weer maar ik ben gisteren vergeten om de batterijen van het fototoestel bij te laden,we moeten ons dus tevreden stellen met de foto’s van onze smartphones. Terwijl ik hier verslagje schrijf is Hilde in de weer om de foto’s met haar toestelletje online te zetten. Een beetje omslachtig, maar gewichtbesparend.
Onze foto’s vind je trouwens terug onder http://ierland.liekenspeeters.be, of hetgeen we kunnen publiceren hebben zonder laptop.

Tot zover onze fotoavonturen. De wandeling is een 9 op de schaal van 10, Ook het weer blijft -een kleine plensbui niet te na gesproken- schitterend. Onze picknick is er eentje om in te kaderen. Het pad is zeer toegankelijk en het steigingspercentage valt best mee, maar als we omstreeks 14u30 aan onze jeugdherberg toekomen zijn we beiden gelukkig dat we onze pootjes kunnen omhoog leggen.

We krijgen de luxekamer omdat er hier deze tijd van het jaar toch niet veel volk rondloopt. Wij natuurlijk content want dit heeft meer allures dan menig hotel met 4 sterren. We hebben al een aantal keren een ‘room with a view’ gehad, maar dit is er toch eentje om in te kaderen.

Dag 1 - Dublin - Knockree
Dag 1 – Dublin – Knockree

Het dichtsbijzijnde dorp is Enniskerry een 6 kilometer van ons hotel, maar aangezien we geen avondeten kunnen eten, gaan we voor een taxi, die ons naar dit cosy dorpje brengt. We doen ons tegoed aan het meersterren pub-eten en spoelen alles door met het zwarte vocht van Ierland.

Morgen staat nog een zware etappe op het menu, en de weersvoorspellingen die nogal uiteenlopen zouden wel eens een extra appeltje om te schillen kunnen zijn.

Wij hebben er alvast veel zin in, maar vanaf morgen lopen we verder met twee vijftigplussers…. als dit maar goed komt.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *