Hot Pot festival

Foto’s

Vandaag is weer onze laatste dag in Chengdu en we maken er maar weer een ‘tempeldagje’ van.  In de voormiddag nemen we Qinyang Gong of de ‘tempel van de groene geiten’ onder de loep. Deze valt vooral op door zijn zwarte achtergrondkleur en natuurlijk zijn twee geiten die glad gewreven zijn door de duizenden gelovigen die hem dagelijks onder handen nemen. Ik denk bij mezelf, laat ik er ook maar eens op wrijven,  baat het niet, het schaadt hopelijk ook niet. Mijn haar en verstand zijn nog altijd in dezelfde orde van grootte als gisteren, maar ik had misschien harder moeten wrijven.

Na deze wrijfgeiten-tempel, wandelen we verder naar de Wuhou Ci. Oorspronkelijk een gedenkplaats die al snel een toeristische attractie werd sedert de Tangdynastie (!), nu een soort van Mausoleum van Liu Bei die zich tijdens de Mingdynastie (zo’n 750 jaar later) liet opmerken.  Leuke plek met veel groen en mooie beelden.

Qingyang Gong Tempel van de groene geiten - Hilde kust draak

Na de laatste rustplaats van deze moedige Mingdynastieke-gabber staat de zon op haar hoogste punt en onze kilometerteller staat al weer roodgloeiend. We stoppen aan een restaurant waar veel locals zitten. Niet dat we hier al een restaurant zijn tegengekomen waar veel westerlingen zitten, om de eenvoudige reden dat hier niet veel westerlingen rondlopen.

Na een eenvoudige maar lekkere maaltijd voor nog geen € 10,- zijn onze batterijen weer opgeladen om de volgende confrontatie met nog maar eens een Boeddhistische tempel aan te gaan. Deze keer nemen we wel de metro uit angst dat ons kilometertellertje gaat ontploffen.

De paviljoenen van de Wenshuttempel zijn gelegen in een leuk park waar de locals naartoe komen om tot rust te komen. De tempel is gewijd aan de Bodhisattva van het verstand. Na de gebruikelijke confrontatie met mijn evenbeeld Bouddha, genieten we van het mooie parkje.

Wenshutempel of Manjushri

Beide tempels zijn blijkbaar een geschikte plaats voor de dames om het Tai Chi te beoefenen. We herkennen nog enkele bewegingen, maar kunnen ze toch niet meer nadoen. (Daar verschieten jullie van hé dat wij ooit Tai Chi hebben beoefend ;-)).

We gaan ’s avonds op onze elan verder en brengen nog een bezoekje aan het vlakbij ons hotel gelegen ‘Peoples park’ waar een bedrijvigheid heerst van jewelste. Het is zaterdag en iedereen geniet hier samen met zijn familie van zijn vrije dag. Er wordt gezongen dat het een lieve lust is. Drie karaokes op minder dan twintig meter van mekaar proberen mekaar te overstemmen met een kakafonie aan valse noten. De fiere partners van de zangers klappen in hun handen, terwijl de volgende zanger zich meester maakt van de microfoon zonder dat het vorige zangwonder op de appreciatie van het publiek kan rekenen.

Peoples park - kaarters

Er wordt met de kaarten gespeeld, kinderen stoeien in het water, er wordt met boten gevaren, thee gedronken. In dit park zijn een paar van de meest gerenommeerde theehuizen van China en wij als gepatenteerde koffieslurpers, willen ons voor de gelegenheid bekeren tot een theeritueel.

Het overvolle terras met zijn overbeladen tafels met theekopjes en resten van allerlei zaden , die hier met de kilo verorberd worden, nodigen niet echt uit maar we bijten door. Hier worden vermoedelijk meer zonnepitten en weet ik veel welk zaad naar binnen geperst alsof ze hopen dat dit zangzaad straks voor de nodige juiste noten op hun Karaokefeest zal zorgen.

Wij vinden een tafeltje dat min of meer aan onze normen voldoet en laten ons een Jasmijntheetje bezorgen, van ritueel is er niet veel sprake want het moet vooruit gaan. Nadat de thee een paar minuten getrokken heeft en wij onze buren stiekem begluren hoe zij hun thee nuttigen, apen we onze Chinese vrienden na en slurpen het theeke naar binnen. Alleen begrijpen wij niet hoe zij dit naar binnen krijgen, ofwel heeft er iemand in mijn thermos met water gepist ofwel is onze geparfumeerde thee niet te vergelijken met deze rommel… maar dit ligt alleen aan ons hoor. Intussen komen ze ons om de haverklap vragen om onze oren te reinigen (alsof  al dat zanggeweld nog niet voldoende onze orenschelpen entert). Ze hebben daarvoor vervaarlijk materiaal mee. Maar uit onze oren blijven ze uit :-). Hun stokskes zijn wellicht toch niet groot genoeg voor mijn oren (ik zal het zelf maar zeggen zeker Vanne…).

Peoples park Theeritueel

Als we wat later, al het dansgeweld in het park laten voor wat het is en op zoek gaan naar een restoke voor de avond, vinden we dit in een hotpot-restaurant niet ver van ons hotel. De garçon die het onthaal verzorgt neemt zijn taak ter harte en hij werpt zich op als onze persoonlijke verzorger.

De menukaart is weerom zonder prentjes en alleen maar in Chinese tekens. We worden vrij goed in het communiceren met Chinezen en met de hulp van onze vertaalapplicatie kunnen wij de nodige lekkernijen op tafel laten toveren. We bestellen wat varkenswangetjes, wat rundsvlees, wat groentjes. Zij toveren op hun beurt een pot met groentjes op tafel en steken onder de tafeltje een vuurtje aan zodat het soepje begint te koken en wij dan net zoals met fondue ons vlees tussen onze stokjes laten koken.

De hotpot is in dit geval een echte hotpot.  Ik ben ondertussen één en ander gewoon wat betreft pikant eten, maar dit is niet pikant dit is kokend lood. Hilde moet na twee stukjes vlees het hotpotfestival staken en eet alleen de droge rijst. Ik volhard in de boosheid, maar na een tijdje zie ik roder dan de honderden pepertjes in ons soepje. Mijn lippen branden alsof ik met mijn smikkel op een strijkijzer ben gevallen. Ik vrees dat ik de rest van de avond dit kokend lood in mijn lichaam zal kunnen volgen tot en met het afscheid morgenvroeg op toilet;-)

Menukaart

We stoppen dit vuurgevecht en stoppen in het eerste het beste winkeltje en blussen onze bek met elk twee ijsjes. Voor alle zekerheid vervolledig ik de bluswerken en kap enkele lokale bieren naar binnen die mij voor de gelegenheid smaken alsof het Duvel was.

Als kampvuuravond in Chengdu kan dit natuurlijk tellen al had ik best met wat minder vuur gelukkig geweest. Ons contact ’s avonds met ons Merel maakt alles goed. Ook onze Jenthe en ons Jana passeren de Viber/Skype-revue. Onze jongste schelm Janko kregen we niet aan de lijn, maar die zagen we gisteren toevallig in levende lijve een handdoekje over de camera’s gooien. Het was weer feest ten huize Liekenspeeters ;-))

Morgen nemen we voor de verandering het vliegtuig naar onze volgende bestemming. Lijiang kan zich maar beter schrap zetten, want we komen er aan…

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *