Het dak van de wereld

Foto’s Rishikesh, dag 1

Vol spanning

We hebben beiden een slechte nacht achter de rug… Doen we er wel goed aan om met een privéchauffeur de rest van India te doorkruisen? Zal hij een beetje meevallen en voldoende Engels spreken? Zal hij niet te veel zijn wil opdringen? Zal hij in de eerste plaats al verschijnen?

Als we na het ontbijt – ‘met koffie’, Daan DR 😉 – gaan afrekenen, staat ons mannetje al op ons te wachten. Hij valt best mee, ook zijn Engels is met wat goeie wil verstaanbaar.  Om kwart voor negen zijn we onderweg.

Shiva
Shiva

West Side Story in Delhi

Hij is alvast bezorgd of we daar achteraan comfortabel zitten, de passagierszetel is helemaal naar voor geschoven en op die manier hebben we een zee van ruimte. Als hij nog even gaat tanken zijn we getuige van een gevecht in Western stijl. Twee groepen staan met getrokken messen tegenover elkaar. De twee leiders staan lip tegen lip, de een wil niet wijken voor de andere. Een kleine misstap, een verkeerde beweging en het kan hier slecht aflopen voor alle partijen. Je voelt de adrenaline als het ware door hun aderen jagen. De achterhoede staat op wacht om bij het minste alarm te slaan. Wij staan tussen de twee groepen in. In totaal zijn ze met een twintigtal. We kijken met ongeloof toe vanop de eerste rij. Als het diepe gegrom van het alfamannetje door merg en been gaat, houdt de kleinste roedel het voor bekeken en druipen alle honden terug af naar hun eigen territorium. Deze roedelgevechten komen hier nogal eens voor. Af en toe elkaar aftastend om te bepalen wie de sterkste is.

Er lopen hier inderdaad heel wat straathonden rond, en dit in zowat iedere stad… tenzij dat onnozel kieken van Trump, met name Yvanka, hier een bezoekje wil brengen in Hyderabad. Daar worden dan voor de gelegenheid alle straathonden afgemaakt, alle backpackers toegang geweigerd en bovendien mogen de laagste kasten het huis niet uit. We hebben dit verhaal niet gecontroleerd, maar de Indiërs hebben er in ieder geval de mond minachtend van vol.

We hebben vandaag een helse rit voor de boeg: 235 kilometer. Waarvan we er de twee eerste uren nog geen vijftig van afleggen. Gelukkig is het vervolg van de weg af en toe wat beter en komen we tegen vier uur in de namiddag op onze bestemming. Wij kiezen voor Zostel en onze chauffeur is te gast ergens in een guesthouse. Hij doet dit al 20 jaar, onze bezorgdheid voor hem is dus ongegrond. We spreken af dat we elkaar dinsdagmorgen terug zien.

Het is hier heel wat rustiger en de nabijheid van de bergen maakt dat we ons meteen in ons nopjes voelen. We zijn in Rishikesh waar de Ganges uit de bergen komt gedonderd en waar de rafters hun hartje kunnen ophalen. Mijn Nam Ou avontuur in Laos is nog niet helemaal verteerd, sindsdien houd ik mij ver van al wat met wild water te maken heeft. De kamer in de Zostel is eenvoudig en proper. Wat wil een mens nog meer.

Met 11 in een tuktuk

De Zostelverantwoordelijke, Sashi, vraagt of we goesting hebben om een Hindoeceremonie mee te maken en achteraf een ‘tasting tour’ langs de streetfood kraampjes te avonturen. De ceremonie zagen we al in Varanasi, maar deze lokale aan een heldergroene Ganges is toch iets anders. Ook het feit dat we er nu mee tussen zitten geeft een ander sfeertje.

Ceremonie in Rishikesh
Ceremonie in Rishikesh

Zo’n tasting tour onder begeleiding is natuurlijk een stuk leerzamer, ten eerste weet je wat je in je koffer foefelt en bovendien is het aangenaam kennismaken met een plaatselijke gids. Zo proefden we Aloo Tikki, een soort van rösti met tientallen kruiden in combinatie met overheerlijke pikante sausjes. Ook de zoetige hapjes waarvan ik de naam al vergeten ben, zijn een uitdaging voor onze smaakpapillen. Ook hier in Rishikesh verloopt weer alles onder het motto: ‘don’t waste money in India’ en onder dat gesternte kruipen we met 11 in een tuktuk die voorzien is voor vier.

tasting tour
tasting tour

Himalaya

Bier is in Rishikesh officieel niet te krijgen, toch een deskundige blik van de plaatselijke zostelkeeper ziet met zijn geoefende oog dat deze kathedraal niet alleen op water kan overleven. Hij vraagt of we goesting hebben om hem vanavond te vergezellen naar de secret café. Een goeie verstaander heeft slechts een half woord nodig. Het is drie kilometer verder, maar het plaatselijk strong bier is deze omweg meer dan waard. Hij loopt op zijn blote voeten, wij houden netjes onze schoenen aan. We worden die avond nog verder vergast op filosofische inzichten en plaatselijke hapjes en keren na dit leuke onderhoud moe en met diepmenselijke inzichten terug naar ons kruipinneke. Ook voor morgen maken we weer een hoop leuke afspraken. En met de nabijheid van tijgers, olifanten, beren en luipaarden in het wild, zijn de vooruitzichten voor de komende dagen hoog gespannen.

En inderdaad Eddy VDB, af en toe moet een mens een helletocht maken om in de hemel terecht te komen, en hier in de Himalaya is die dichter bij dan ooit ;-).



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Deel onze weg

Een gedachte over “Het dak van de wereld”

  1. Namaste Hilde en Erik, prachtig foto’s weeral ?, en die verhalen…wat geniet ik hier van…op de eerste rij van een filmscenario, jullie privé chauffeur ?,Aloo Tikki smaakte toch zo te zien, hoop dat jullie veel van die wilde beestjes spot, zie uit naar vervolg van dicht bij de hemel, grts Myriam xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *