Heilige boontjes

Foto’s

De vorige dagen gaf ik altijd een heilig weetje, vandaag zal de tekst een en al heilig weetje zijn want onze tocht was een pelgrimstocht via allerlei heilige plaatsen. Ik vertel er onmiddellijk bij, zoals de meesten al weten, dat we ons geloof wat ontgroeid zijn. Vroeger was het bij ons thuis vooral moeder Liekens die tot op haar laatste dag de kerken platliep. Vader Liekens was eerder van het kettertype zoals ik. De vele godsdienstlessen, chiro en zelfs het jeugdhuis, waar ik zoveel gekust heb, was in een sfeer met veel christelijke achtergrond.

Het meeste van die geschiedenis kennen we nog wel en als we dan de kans krijgen om die plaatsen te bezoeken, waar ze ons tot ons achttien jaar mee rond de oren hebben geslagen, kunnen we dat toch niet laten liggen. Ik wil deze tekst dan ook opdragen aan ons moeder die deze tocht eigenlijk in mijn plaats had moeten maken.

Tientallen bussen vliegen ons voorbij de Olijfberg op maar wij beslissen om deze pelgrimstocht te voet te maken. De heilige berg waar Jezus ten hemel werd opgenomen. Hemelvaart, tot nu dagske verlof, krijgt plots een andere betekenis. Hier sprak hij de gevleugelde woorden: “Wie zonder zonden is werpe de eerste steen.”

Na een stevige klim starten we in de kerk van het Pater Noster. Hier verrichtte hij enkele mirakels en onderwees Jezus het ‘Onze Vader’. Er hangen grote tegelpanelen met het ‘Onze Vader’ op in meer dan zestig talen. Dat we toevallig een pauze nemen tegenover de Vlaamse versie is louter toeval.

Een beetje verder vinden we nog een voetafdruk van Jezus in de moskee van de Hemelvaart. Enfin, die moskee is gebouwd boven de grot waar Jezus ten hemel is gevaren. Me dunkt had die kerel serieuze voeten, zo’n grote voetafdruk. Via een graf van vier profeten die geleefd hebben rond de 1ste eeuw VC, hebben we een prachtig zich op de gouden koepel van de Russisch-Orthodoxe Maria Magdalena kerk, die een eyecatcher is in heel Jeruzalem. De ingang is niet te vinden.

We struikelen verder naar beneden over de koppen van de duizenden diepgelovigen die van het ene spirituele orgasme in het andere duiken. We laten ons meevoeren door zoveel devotie en duiken mee de Basiliek van de Doodsangst in waar Jezus bad op de avond van zijn gevangenneming. We kruisen ook nog het graf van Anna en Joachim de ouders van Maria, en dus den bompa en bomma van Jezus. Ook het graf van Maria vind je hier in de grot van Getsemane terug. Het was trouwens hier dat Judas Jezus heeft verraden.

Om deze heilige voormiddag af te sluiten wandelen we nog over de Via Dolorosa of de weg der smarten. We vertrekken bij het klooster van de Geseling waar Jezus werd veroordeeld en gemarteld en lopen met meer oog voor de kraampjes dan voor de historische staties onderweg naar het punt waar hij werd gekruisigd en waar voor de gelovigen het heiligdom der heiligdommen is: het graf van Christus. We besluiten om ook maar mee aan te schuiven. Als je mee de controles trotseert voor de Klaagmuur en je bijna een uur in de brandende zon voor de Tempelberg met zijn El-Aqsamoskee staat aan te schuiven, zou ons moeder zich in haar graf omdraaien moest ik dit links laten liggen. We mogen per vier binnen en de twee vrouwen in ons gezelschap likken het graf bijna helemaal schoon. Hier komen geheid propere onderbroeken aan te pas. Hilde en ik stonden erbij en keken ernaar. Stiekem raken we toch allebei bij het buitengaan eventjes het graf aan… baat het niet het zal ook wel niet schaden zeker.

Op onze wandeling passeren we nog een Byzantijnse kapel opgedragen aan Helena, de moeder van keizer Constantijn. De patriarch of hoe noem je zoiets… maakt een babbeltje met ons en nodigt ons uit om door zijn achterkeuken via een kleine doorgang, waar ik net door geraak, naar de kelders te gaan waar er nog een cisterne is. Aan de ingang staat dat je om van de galm en echo’s te genieten je favoriete hymne ten beste moet geven. Ik trek mijn stroot open en zie aan de rimpels die op het water verschijnen dat het tijd is om terug naar boven te gaan. In het naar buiten gaan maakt de Egyptisch-Byzantijnse patriarch er ons attent op dat tien sjekel voor zo’n belevenis toch niet te veel gevraagd is. Als ik die in zijn mandje leg zie ik hem ook nog naar Hilde kijken. “Hola pola… die heeft niet gezongen hé.”

In de late namiddag gaan we op zoek naar een bankautomaat die met Europese kaarten werkt. In de Arabische wijk geen enkele. We moeten een heel eind buiten de stad om er eentje te vinden die onze kaarten wel goedgezind zijn. Oef, want ’t zal nodig zijn voor onze plannen van morgen.

Deel onze weg

Een gedachte over “Heilige boontjes”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *