Gevecht met de woestijn

Foto’s

Om iets na vijf uur schiet ik wakker. Ik heb gisterenavond op een bord gelezen dat de zonsopgang in de krater rond kwart voor zes mooi te volgen is. Voor zoiets heb ik geen wekker nodig. Ik maak Hilde wakker en ik verwacht een massa volk aan de rand van de krater, maar twee dames niet te na gesproken staan we hier alleen. Een rode gloed kondigt zijn komst aan en beetje bij beetje zie je de gloed helderder worden.

Zonsopgang boven Makhtech Ramon
Zonsopgang boven Makhtesh Ramon

Als de gloed bijna verandert in het eerste streepje zon, horen we het gehuil van wolven in de krater dat onmiddellijk door wat honden in de buurt beantwoord wordt. Alsof de wolven hun meute tot de orde roepen en signaleren dat de dag zijn intrede doet. Een beklijvend moment dat door merg en been ging, onvergetelijk. Als het eerste streepje zon verschijnt, vervaagt het geluid van de wolven en valt er een mooi licht over de vallei. We genieten nog een hele tijd na en tegen zeven uur staat het ontbijt op ons te wachten.

Zonsopgang boven Makhtech Ramon
Zonsopgang boven Makhtesh Ramon

Wij zijn altijd al grote liefhebbers geweest van Irish of Scottisch breakfast, maar die zijn van de troon gestoten door het Israëlisch ontbijt. Dit is van een heel andere orde en een stuk gezonder.

Na het ontbijt zetten we koers naar Sde Boker en bezoeken de kibboets van Ben Gurion. De allereerste eerste minister van Israël die al een legende was toen hij leefde, maar na zijn dood als voorbeeld gesteld wordt voor alle jongeren in Israël. Hij staat trouwens vaak afgebeeld terwijl hij op zijn hoofd staat, maar dat was een therapie die zijn dokter voorschreef voor zijn rugproblemen en zijn vergetelheid. Alle dagen driemaal op zijn hoofd gaan staan en zeven kilometer wandelen. Ik ben tijdens dit verlof al gestart met het wandelen, met op mijn hoofd staan wacht ik tot ik terug in België ben. Tot zolang zal mijn vergetelheid niet genezen zijn.

Soldaten in opleiding komen hier allemaal naar hun grote voorbeeld. En aan soldaten hebben ze geen tekort. Overal waar wij komen lopen er grote troepen soldaten over de straat, meestal (zoals ik al in een vorig verslag vertelde) zwaar bewapend, en bovendien met een nonchalance of het betreft een aktetas die ze vast hebben.

In het gebruikelijke winkeltje dat na iedere bezienswaardigheid te vinden is, raken we aan de klap met een jonge gast die een Antwerpse moeder heeft, maar geboren is in Israël. Zijn moeder spreekt Nederlands met hem.

Als hij zich verontschuldigt voor zijn  gebrekkig Nederlands, vraag ik hem hoe moeilijk het is om Hebreeuws te leren, vooral het schrijven van rechts naar links lijkt mij nogal een opdracht. Hij vertelt dat Hebreeuws een oude taal is en het schrijven van rechts naar links nog een overblijfsel is van toen teksten nog met beitel en hamer werden gekapt in steen. Als je met een hamer van links naar rechts zou kappen – zoals wij schrijven -, zie je eigenlijk niet wat je aan het kappen bent. Okay, that makes sense.

Alvorens we terug naar ons hotel keren, rijden we via een oude factory, waar er een aantal artiesten zich genesteld hebben en er een leuke boel van maken. Gisterenavond waren we hier trouwens al om iets te komen eten in een gezellig restaurant. Er is nog veel werk aan de winkel om het hier echt gezellig te maken, maar je voelt dat dit binnen een aantal jaren een onbetaalbare trendy buurt zal zijn. De winkeltjes en galerijen zijn vlakbij de woestijn gelegen en je ziet dat er een constant gevecht wordt geleverd om het te winnen van de woestijn. Als er een week geen zand wordt geruimd, zie je de huizen door het zand niet meer.

Bewaren

Deel onze weg

3 gedachten over “Gevecht met de woestijn”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *