Gegijzeld als voorproevers

Foto’s Jaipur, dag 3

Ik weiger te betalen

Als we aan de foto’s en het verslag bezig zijn komt er iemand op de deur kloppen… We vermoeden dat het de verantwoordelijke is van de Zostel, want ik weigerde vanmiddag te betalen. We hadden hier eerst voor drie dagen gereserveerd, maar omdat we een homestay kregen aangeboden, annuleerden we één nacht. Dit werd bevestigd door Booking.com. In plaats van de oorspronkelijke € 66,- maakten ze een factuur voor € 110,-.

Na het kloppen, trek ik de deur iets heviger open dan normaal. Het is een afgevaardigde van het feestcomité die ons komt uitnodigen om mee wat potten te gaan pakken met alle Zostel-gasten.

Jeugdherbergen versus hotel

Gezien ons tekort aan slaap van de voorbije nacht laten we weten dat we er vermoedelijk niet zullen geraken. Dit is natuurlijk het leuke aan jeugdherbergen en hostels. Iedereen, los van je leeftijd, wordt hier gelijk behandeld. Toeristen kiezen niet alleen voor een hostel omdat ze goedkoper zijn (dit telt trouwens alleen voor dormitories), ook en vooral omdat je hier iedereen kan aanspreken zonder dat je er iets moet achter zoeken. Alle nieuwe contacten die we hadden zijn dan ook mensen die we in hostels ontmoetten. Iedereen wisselt hier leuke weetjes en verhalen uit en de staf van hostels zijn bovendien veel behulpzamer. Dat je er af en toe zelf je bord moet afwassen nemen we er graag bij.

De volgende morgen worden we trouwens op het matje geroepen bij de verantwoordelijke van de Zostel, die zich uitgebreid excuseert voor het misverstand. Uiteindelijk betalen we slechts € 44,-. We zijn opnieuw vrienden ;-).

Hawa Mahal

Paleis der Winden
Paleis der Winden

Een van de hoogtepunten van de Roze stad Jaipur is natuurlijk het Paleis der Winden, op een boogscheut van het hostel. We reden er al enkele keren met de auto voorbij en vandaag bij opkomende zon is dit een ander fenomeen. Je kan het misschien een beetje vergelijken met ons ‘Manneke Pis’ in Brussel. Iedereen verwacht dat het veel groter is. We kruipen eerst aan de overkant van de straat op de rooftop van een restaurant om een paar foto’s van het geheel te nemen. Daarna moeten we via een kleine omweg het paleis binnen. De kleurrijke glazen, waarvan we vermoeden dat dit Belgisch glas is, dompelen het paleis in een spelletje met de zon in een prachtig kleurenpalet.

Paleis der Winden
Paleis der Winden

Onbetrouwbaar water

We doorsnuffelen het hele paleis en beslissen, nu we toch in de paleismodus zijn, om in de voormiddag het City Palace ook nog onder de loep te nemen. Een ticket kost hier ongeveer € 7,- per persoon, toch als je de koninklijke vertrekken wil zien moet je bijna € 40,- ophoesten. De inhaligheid van die gasten die een kroon dragen in plaats van een hoed grenst aan het ongelofelijke. Enfin, wij nemen genoegen met de zeven-euro-toer. Het grootste zilveren object, dat trouwens in het Guinness boek staat, kunnen wij hier bewonderen onder de vorm van twee prachtige vazen, die de Maharadja meenam naar een feestje waar hij uitgenodigd was in Engeland ter gelegenheid van de kroning van Eduard-ik-weet-niet-de hoeveelste. Hij vulde ze met water van de Ganges omdat hij het water in Engeland niet betrouwde.

City Palace
City Palace, Olifantenpoort

Meten is weten

Net als in Delhi hebben ze hier ook een Jantar Mantar, observatorium waar ze  met diverse astronomische meetinstrumenten de tijd en de stand van sterren en planeten kunnen bepalen.

Gevecht voor tuktukvlees

In de namiddag willen we nog naar het Albert Hall gaan, genoemd naar King Edward VII ge weet wel den Albert Edward ;-). We beslissen om een tuktuk te nemen. Zodra we buiten komen, komt er bijna een in mijn nek gesprongen om mij in zijn tuktuk te proppen. Wij kiezen voor een tuktuk die zich niet opdringt. Beginnen die gasten toch wel ruzie te maken. Als klap op de vuurpijl komt er nog een derde bij die ons bijna verplicht om met hem mee te rijden. Ze komen allemaal tot aan mijn navel en het spek dat ik ’s morgens kan opeten is zwaarder dan die drie fluppes samen. Ik besluit ze allemaal in hun vet te laten garen en wijs ze kordaat af.  Een beetje verder nemen we een andere tuktuk, denken we, toch dit blijkt uiteindelijk de tuktuk te zijn die we initieel dachten te nemen. Hoe die gast ineens daar terecht komt is ons een raadsel… Enfin, we geraken uiteindelijk op onze bestemming.

Kweddels

Albert Hall is als gebouw interessanter dan de collectie die ze tentoon stellen, bovendien kunnen we alleen foto’s van de buitenkant laten zien want binnen mogen we niet fotograferen… Het is te zeggen met ons fotoapparaat, met de gsm mag het wel…. kweddels ;-).

Albert Hall
Albert Hall

De rest van de namiddag laten we ons wat verloren lopen in de bazaar. We krijgen gezelschap van een hoop kinderen die op familie uitstap zijn, en deze keer zonder dat ze geld vragen. Iedereen wil naast mij of Hilde lopen. De ouders roepen ze uiteindelijk tot de orde als ze zien dat hun kroost te opdringerig wordt. Tussen haakjes het fotogeweld, en daarmee bedoel ik het aantal foto’s dat er per dag van ons genomen wordt, grenst aan het ongelofelijke. Wij denken dat we ondertussen zowat celeb’s zijn in Azië.

Danske placeren

We horen ergens muzikanten en gejuich. Dit klinkt als muziek in mijn oren en ik trek Hilde mee het kleine straatje in. We zien dat ze voorbereidingen voor een trouwfeest aan het nemen zijn. Er wordt gedanst en een groepje muzikanten zorgt voor opzwepende muziek. Ze doen teken dat we mogen dichter komen en genieten van deze traditie waar we niet veel van snappen. Ieder op zijn beurt danst een stukje met de bruid (denken we) en geeft dan geld aan iemand waarvan we dan weer denken dat dit een oudere broer is die zijn zus zal weggeven. Ik wil net mijn fototoestel aan Hilde geven om mee een danske te placeren als het dansgeweld ophoudt.

Voorhuwelijksfeest
Voorhuwelijksfeest

Voorproevers of eendenlever

De vader van de bruidegom nodigt ons uit om vanavond mee te komen dansen. Als voorproefje worden we verder de straat ingetrokken en moeten we mee naar een bovenverdieping waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het feest. Wij worden in een stoel geduwd en zien hoe tientallen koks in bloot bovenlijf en blote voeten bezig zijn met de voorbereiding van de gerechten voor vanavond waar er weerom duizend genodigden zijn. Wij krijgen de eer om die gerechten voor te proeven. Ik voel mij een eend die ze voederen voor zijn lever. Het ene gerechtje danst nog in onze mond als ze al staan aan te schuiven met het volgende.

Gegijzeld

De halve familie heeft zich ondertussen rond ons verzameld en we moeten ons weerom kordaat opstellen om te vertrekken. Ze laten ons alleen gaan als we beloven om vanavond aanwezig te zijn als hun eregasten. Ik beloof niets en vertel dat ik vanavond nog veel schrijfwerk heb. We hebben al een feest meegemaakt en aangezien we hier in het trouwseizoen zitten kan je hier gemakkelijk drie trouwfeesten per dag meenemen, en inderdaad als we terug in de Zostel aankomen komt er weer iemand op onze deur kloppen om naar nog een andere trouwfeest te gaan. Wij hebben morgen een zware verplaatsing en doen het vanavond rustig aan.


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Deel onze weg

Een gedachte over “Gegijzeld als voorproevers”

  1. Namaste Hilde en Erik, genieten is het van jullie foto’s en verhalen ,TOPPIE ??, jullie zijn ondertussen al celeb’s in India ?, zie al uit naar vervolg…dat wordt serieus afkicken voor mij ?, grts xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *