Fietsen op de heide met Aalscholvers?

Foto’s

Vanmorgen staat weer een helse tocht van 125 km op het programma. We plannen om een brommertje te huren en de hele tocht rond het meer te maken. Onze gastvrouw helpt ons aan het ontbijt met een tekstje in Chinese tekens zodat we een mobieltje met benzine kunnen huren. De meeste zijn elektrische brommertjes en hebben maar een actieradius van een dikke twintig km… vermoedelijk zelfs niet als wij daar beiden op kruipen.

Na het vijfde verhuurbedrijfje zakt de moed in onze schoenen. Nergens eentje met benzine te krijgen alleen elektrische sleuren. Onze gastvrouw voelt precies nattigheid en ze komt ons achterna gelopen om mee te onderhandelen… niks gekort geen brommertje… tenzij een elektrisch. We bestuderen de kaart nog eens goed en beslissen in plaats van het ganse meer rond te rijden, alleen de westelijke oerver te verkennen… per fiets.

Het plan is om met de fiets tot aan Ren Li Yi te fietsen waar de ‘tong van het meer’ te vinden is, dit is een kleine landtong van ongeveer één kilometer lang en amper dertig meter breed. In dat dorpje wordt er trouwens ook nog met aalscholvers op vis gevangen.

Wij huren dus een fietsje voor  ongeveer € 2,- per persoon voor de ganse dag… daar kun je niet voor sukkelen denk je dan. Hilde is nog geen 50 meter weg of haar versnellingsapparaat draait tussen haar wielen. Gelukkig zonder enige erg. Wij dus terug, de winkeldame is ondertussen gaan lopen. Wij wisselen met de hulp van de buurvrouw de fiets in voor een andere.

Het zijn twee mountainbikes die voor ons beiden drie maten te klein zijn. Geen probleem, we zetten het zadel op de hoogste stand, het stuur is geen beginnen aan, en wij weg. Na een paar kilometer wordt al snel duidelijk dat dit gaat pijn doen. Maar 18 km tot aan de aalscholvers, wij zijn geen watjes hé. Wij op ons duizendste gemakken via allerlei liefelijke dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan. Het meer langs de ene kant met daarachter het panorama van de oostelijke bergen. Langs de andere kant de bergen die we gisteren bedwongen hebben… Nu ja, bedwongen ;-)

Dali Fietstocht Erhai meer

Het is een prachtige rit en we verbijten alle twee de zadelpijn, de rugpijn en de slapende handen. Als we het met onze eigen trekking fietsen konden doen, gingen we voor de hele toer. Maar de pijn laat zich meer en meer gelden. Enfin tegen de middag zijn we zowat op onze bestemming en maken een leuke tussenstop op de landtong. Daarna zetten we koers naar het dorpje waar er nog aalschovers actief zouden zijn, waarmee de vissers gaan vissen op het meer. Het is middag en noch de vissers noch de aalscholvers geven thuis. We krijgen nog een tweede kans in Guilin, één van onze volgende bestemmingen om samen met die vogels een partij vissen op te duiken.

We zijn dus eigenlijk een beetje onverrichterzake terug moeten keren. Enfin, we hebben genoten van de landtong, de dorpjes met hun vriendelijke bevolking en de leuke prentjes aan het meer.

Dali  Fietstocht Erhai meer

Ik heb via Garmin Open Streetmaps de kaarten van China op mijn gps gezet en ik moet zeggen, dat werkt hier feilloos.  Ik moet dus nog iets rechtzetten van vorig jaar toen we in Lao Cao waren in Vietnam aan de Chinese grens. Mijn gps werkte toen niet en ik dacht dat dit de Chinezen waren die de gps-signalen blokkeerden. Niets is echter minder waar, het was gewoonweg mijn toestel dat stuk was. Ondertussen heb ik van Garmin een nieuw toestel gekregen (gelukkig was deze nog onder garantie).

Enfin, we doorkruisen het ganse dorpje en ik zie dat we ondertussen al 25 kilometer op de teller staan hebben. Dit wil dus zeggen dat we op het einde van de dag 50 kilometers zullen genuttigd hebben. Dit heet vandaag overconsumptie. We zijn stikkapot en we zien beiden op tegen de rit met de veel te kleine mountainbike. Bovendien is de terugweg licht bergop en waait er een klein briesje in ons nadeel.

De zon brandt en onze bidon is leeg. Dit wordt met vlag en wimpel één van onze zwaarste fietstochtjes. Om de kilometer moeten we bijtanken. Ik heb het gevoel dat we hier de processie van Echternach aan het fietsen zijn. Drie zware inspanningen op vier dagen is blijkbaar toch een beetje te veel van het goede. …

Weerom krijgen we hier niet alles gezien, want eigenlijk moeten we nog de drie prachtige Pagodes, symbool van Dali, laten linksliggen. Ach wie weet komen we hier ooit wel terug.

Vanavond komt daar nog een nachtelijke treinrit naar Kunming bovenop. We beslissen dus om het daar wat kalmer aan te doen en een hotelletje met een sterretje meer te nemen, dat we gelukkig via onze ouwe getrouwe booking-app weten te reserveren.

Bloggen op 2000 meter hoogte in Dali

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *