Eaglehawks Neck

Foto’s

Vanmorgen krijgen we een gevecht tussen de wolken en de zon, de wolken spannen samen, geven geen kik en huilen van blijdschap, onze ruitenwissers moeten ter hulp schieten. De zon prikt onvermoeibaar terug en tegen de middag, de tijd dat wij onze bestemming bereiken geven de wolken zich gewonnen en krijgt de zon vrij spel.

We bereiken Tasman Nationaal park rond 11 uur. Meestal mag je toch maar tegen 15 uur op je kamer, dus voor we ons onderkomen voor de nacht gaan zoeken verkennen we de omgeving.

Tassellated Pavement

Tasmans Arch

Devils Kitchen

Devils Kitchen, Officers Quarters, Dogs line, Tasmans Blowhole, Tasmans Arch, Tassellated Pavement…voor we het beseffen is het al twee uur. We kiezen het eerste het beste hotel omdat we niet te veel tijd willen verspelen. Een Best Western hotel, geweldig goed gelegen, biedt ons onderdak voor de nacht. Voor AUD 70,- krijgen we een budgetroom waar we meer dan tevreden mee zijn.

We installeren ons en vertrekken daarna nog naar Port Arthur, we gaan dit morgen nog verder onderzoeken, want hier ligt het hart van de geschiedenis van ‘Van Diemens’ land’.

Onderweg komen we een soort van conservation park tegen van de Tasmanian Devil. Het met uitsterven bedreigde diertje is bijna onmogelijk te spotten in de wildernis. Wij willen er absoluut een glimp van opvangen en vereren de duivels met een Vlaams bezoekje. We hebben er AUD 32,- voor over om deze met uitsterven bedreigde marsupial te bewonderen. Samen met zijn vriend de Quoll, zijn zij de enige carnivoren onder de buideldieren.

Daarna wagen ons nog op de 12 kilometer lange off road naar ‘Remarkable Cave’. Daar zijn zeker dolfijnen te zien. We komen tegen zessen na een nogal hobbelige weg op onze bestemming aan. Er volgt nog een kleine wandeling – dachten we – naar ons uiteindelijk doel ‘Cape Hauy’. Blijkt nog een retour van vier uur te zijn. We zijn wel een beetje gek, maar… dit gaat er een beetje over. We zouden dus maar rond tien uur terug zijn, en een wandeling in het donker over gevaarlijke klippen trekt ons niet onmiddellijk aan. We genieten dus maar van de ‘Remarkbale Cave’ en vatten de terugweg over de offroad aan. Onderweg is er nog een Wallaby die zich met de onderkant van onze wielen wil meten. Gelukkig hebben wij een slakkengangetje en is hij snel genoeg 😉

Ook worden we onderweg nog verrast door een Koekaburra. Een nogal eigenaardige, maar prachtige vogel.

Na ons douchke zijn we nog net op tijd om het avondmaal te nuttigen in een van de restaurants die volgens mij de beste view heeft van alle restaurants waar we ooit gegeten hebben, een prachtig uitzicht op de baai.

En nog straffer want wat gebeurt er…. als de kelner met het eten aandraaft is er plotseling beroering en geroep in het restaurant… ik denk eerst dat er iemand dood valt, maar dan zien we iedereen voor het venster samentroepen. Vlak voor onze neus op een vijftig-tal meter (kan ook 100 zijn) zien we een walvis met kalf zwemmen. Het is natuurlijk niet het beeld dat we vorige maand van Jasmine en Herwin doorgeblogd kregen van walvissen vlak onder hun neus, maar dit overtreft onze verwachtingen. Ik kan mij trouwens de emoties van onze vrienden nu pas goed voorstellen.

Mijn eten kan mij momenteel gestolen worden. Ne mens zou er zijn water van laten lopen. Wij zijn fervente zondagnamiddag-wildlive-tv-watchers, maar als je dit in levende lijve te zien krijgt … We waren daarstraks een beetje teleurgesteld omdat het bootje voor de dolfijnwatching morgenvroeg volzet was …. Ik zal flipper nog wel eens in Brugge gaan bewonderen. Maar een WALVIS…

We weten niet wat we emotioneel nog allemaal aankunnen maar dit begint stilaan op een droom te gelijken.

Morgen verkassen we alweer naar Hobart … ‘Oh hoofdplaats van Tasmanië, wat hebt gij voor ons allemaal in petto?‘

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *