Duizend bommen en granaten

Foto’s

We nemen vanmorgen afscheid van ons stulpje in Haifa, proppen alles in ons autootje en rijden nog wat noordelijker naar de hoogste stad van ’t land, gelegen op 860 meter: Safed (Tzafet of Zefad). Dit is naast Jeruzalem, Tiberias en Hebron de vierde heilige stad voor de joden. Hebron is trouwens voor het ogenblik nogal een wespennest en dus te vermijden.

Het is druk op de baan, het is zondag en dit is hier gewoon werkendag. Alleen op sabbat (zaterdag) wordt niet gewerkt en zijn de banen zo goed als leeg. Het is erg bochtig en vlak voor Safed  probeert de gps ons langs een grindweg naar boven te sturen. We zien gelukkig op tijd dat dit niet zo’n goed idee is.

Safed
Safed

Als we na wat klimwerk veilig in Safed aankomen is het al 11 uur en dus tijd om in een wijnproeverij lokale wijnen aan een diepgaand onderzoek te onderwerpen. Tien euro voor drie wijnen is nogal prijzig maar ik waag het er toch maar op. Ik moet al goed zien of ze iets in mijn glas heeft gekapt. Maar het beetje dat er in is, is van uitzonderlijke kwaliteit. Als blijkt dat de wijnen meer dan zestig euro de fles kosten, begrijp ik natuurlijk haar krenterigheid. We houden het bij deze proevertjes.

Na een gesprekje met de sympathieke bazin blijkt dat ik tegen regel één van mijn geloof heb gezondigd. Het is geen 11 uur, maar 10 uur en vóór den elven drink ik normaal nooit. Hier houden ze dus ook wintertijd en zomertijd aan. Van de Hebreeuwse aankondigingen hiervan op de zenders verstaan we geen jota, vandaar onze onwetendheid. We kunnen vandaag een uur langer genieten.

Verder staan in deze stad die sinds 1948 bijna exclusief aan joden is voorbehouden, een handvol synagogen. De geschiedenis die hierachter schuil gaat is interessanter dan de gebouwen en hun interieur die ons een beetje rommelig aandoen. De smalle straatjes met de leuke huizen en de straat met de kunstgalerijen kunnen ons wel bekoren. Net zoals in het Italiaanse Umbrië heeft Safed door zijn ligging een speciaal licht, met gevolg dat hier heel wat kunstenaar hun heil zoeken. We vinden onze gading tussen de schilderijen en ook het juiste hartgevoel om er een te kopen maar onze portemonnee wil spijtig genoeg niet mee.

We trotseren de middagzon en klimmen nog naar de citadel die een heel stuk boven de oude stad uittorent en waar er nog heel wat wonden van het conflict van 1948 te zien zijn.

Als we terug naar beneden gaan, stoppen we nog even bij het indrukwekkende kerkhof dat zich over een heel deel van de westelijke helling uitspreidt. Nieuwe graven die over de vallei uitkijken en oude graven die op de helling opgaan in het groen dat hen stilaan overwoekert.

Safed kerkhof
Safed kerkhof

Als de zon zijn hoogste punt al een stuk voorbij is zakken we verder af, of moet ik zeggen klimmen we verder op naar de Golan hoogte. Een stuk prachtige natuur, weleens ‘de vinger’ van Israël genoemd, gelegen tussen Syrië en Libanon. De streek lijkt verlaten en wij zoeken voor de drie komende nachten ons heil in een kibboets vlakbij de Syrische grens. Het Ortal waar de nog actieve kibboets is gelegen en volledig van de buitenwereld is afgegrendeld, heeft zelfs zijn eigen verdedigingslegertje. Het hele terrein is afgezet met hoge prikkeldraad en de toegangspoort is alsof je Ford Knox binnenkomt.

Ik krijg precies al spijt dat we hier voor drie nachten hebben gereserveerd, gelukkig hoeven we – zoals vroeger nogal eens de gewoonte was – niet mee te helpen. Onze kamer valt best mee en is vermoedelijk een oude woning van een familie die hier vroeger van de kibboets deel uitmaakte.

Morgenvroeg mogen we mee aan het ontbijt deelnemen in een refter die er uitziet als een eetzaal  van een middelgrote kazerne.

Het is al een stuk na 16.00 uur als we zijn uitgepakt en we alle formaliteiten hebben afgehandeld. De duisternis valt nog een stuk vroeger in en we moeten nog iets vinden om te eten. We vertrekken met onze auto en rijden richting Merom Golan waar er een restaurant zou zijn. Dit is zo’n tien kilometer van onze kibboets en we krijgen van de verantwoordelijke een sleutel mee om de poort open te doen als we wat later moesten terugkomen.

We besluiten om op aanraden van de gastvrouw eerst nog via Mount Bental een ommetje te maken omdat volgens haar hier een prachtig uitzicht is. Als we boven op die berg aankomen vinden we echter iets anders…

Syrische grens
Syrische grens

Er staat een wagen van de UN. Twee zwaarbewapende soldaten met kijkers waarmee je vanzelf een krant op de maan kan lezen, komen van de berg afgelopen. Het is wat onwezenlijk. Als we wat verder klimmen, staan we in loopgraven en kijken uit op de Syrische grens. Om het nog allemaal wat onwezenlijker te maken horen we in de verte vuurgevechten. Een paar honderd meter verder sterven mensen terwijl wij hier genieten van een zonsondergang. Hoe hartverscheurend kunnen de dingen zijn. We zochten een viewpoint maar staan hier middenin een oorlogsscene. Volgens ingewijden is het voor het ogenblik rustig omdat de Syriërs die hier vroeger graag wat keet schopten met de Israëlieten het nu veel te druk hebben met hun eigen volk uit te moorden.

Syrische grens
Syrische grens

Het paradoxale aan heel dit onwezenlijke tafereel is dat er tussen de heuvel waar wij staan en de heuvels waar er gevochten wordt welige wijnranken groeien.  Ook staat er goed afgeschermd van de Syrische geweerlopen een kantine waar je kan koffie drinken en een taartje eten…

De koffie hebben we gedronken maar mijn maag is danig samengekrompen dat ik zelfs als dat  taartje gratis moest zijn, het met de beste wil van de wereld niet zou binnen krijgen.

Onwezenlijke zonsondergang
Onwezenlijke zonsondergang

Met de zon die achter de bergen is verdwenen valt de duisternis razendsnel in. Leeuwen lopen hier al een tijdje niet meer rond, maar schorpioenen en de zwarte weduwe frequenteren nog vaak de bergen van Galilea in de Golan.

We dalen de berg in volledige duisternis af en vinden in Merom Golan, in een andere kibboets, een ongelofelijk gezellig restaurant. Bijna even onwezenlijk als de vuurgevechten van daarstraks. Op een paar honderd meter van al dat geweld jagen jonge mensen gewoon hun droom achterna. Als je de hekken en prikkeldraad kan wegdenken kan dit eender waar in de wereld zijn.

Quneitra, verwoeste Syrische stad
Quneitra, verwoeste Syrische stad

We krijgen een telefoonnummer mee van de vriendelijke ober om, als de poort moest gesloten zijn, even met hem te bellen. Gelukkig is de poort nog open en kunnen we onmiddellijk verder rijden. De poort van onze kibboets is al gesloten. Hilde is Chinese vrijwilliger van dienst en mag de nacht in om de poort te openen.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *