Drijven in de Negev Woestijn

Foto’s

Na een uitgebreid ontbijt nemen we afscheid van de kibboets. Het kan misschien raar klinken maar we gaan dit toch wel een beetje missen. De nabijheid van de grenzen van Syrië en Libanon produceren wat extra adrenaline maar zorgen er ongetwijfeld voor dat we dit niet vlug zullen vergeten.

Een goeie 300  kilometer zullen we vandaag moeten overbruggen naar onze volgende locatie: Arad een pioniersdorp in de Negev woestijn. Het eerste dorp dat midden in de woestijn werd gebouwd, op amper 26 kilometer van de Dode Zee.

Arad, midden in de Negev Woestijn
Arad, midden in de Negev Woestijn

We willen niet overnachten vlakbij de Dode Zee, omdat dit veel te toeristisch is en trouwens ook te duur. Een bezoek aan dit natuurwonder staat wel al een tijdje op onze bucketlist. De Dode Zee wordt jammer genoeg bedreigd. Het leegpompen van de Jordaan en zijn bijrivieren door zowel Israël, Palestina als Jordanië, zorgen ervoor dat het wateroppervlak jaarlijkse een meter zakt.

Eerst moeten we echter de kilometers naar Arad nog overbruggen. Het zou in principe veel korter kunnen mochten we met onze huurwagen door de Westbank mogen rijden, maar onze verhuurfirma laat een passage through Palestine niet toe. We moeten dus helemaal terug via Haifa en Tel Aviv en zo net boven Be’er Sheva richting Dode Zee tot in Arad.

Midden in de woestijn met zijn majestueuze bergen, ligt het sympathieke dorp, of zoals onze nieuwe gastheer ons vertelt: “Dat het leven in Arad zich afspeelt tussen vier roundebouts.”

We smijten onze rugzakken af in ons nieuw perfect onderkomen, plukken er eerst ons zwemgrief uit en duikelen zo’n 420 meter onder de zeespiegel naar Ein Bokek. Vele diepzeeduikers zijn nog nooit zover onder het niveau van de zee geweest.

Grote infrastructuurwerken aan de baan naast de Dode Zee zorgen ervoor dat de gezelligheid een flinke deuk krijgt. We komen hier toch niet om te keuvelen langs de boulevards maar om onze gestroomlijnde lichamen aan de wet van Archimedes te onderwerpen. Of hij ooit met zout in zijn proeven heeft rekening gehouden valt sterk te betwijfelen.

Enkele hotelketens hebben zich vlakbij de zee neergepoot. Hun gasten lopen tussen de luxueuze lobby’s en de Dode Zee heen en weer, getooid in een witte kamerjas. Wij staan hier met onze kleine rugzak te koekeloeren hoe we ons zo discreet mogelijk kunnen omkleden. Het doorschijnend sjaaltje van Hilde brengt een beetje soelaas en vermaakt vermoedelijk enkele gasten die in hun ligstoel, na hun tiende plons vandaag, het zoute water proberen om te zetten in een bruin tintje waar ze na thuiskomst mee kunnen uitpakken.

Drijven op de Dode Zee
Drijven op de Dode Zee

Het moet gezegd, deze Dode-Zee-duikervaring is er eentje die kan tellen. Ik probeer de eerste meters te overbruggen zonder speciale waterschoentjes, die al de andere badgasten bij hun badjas hebben gekregen. Enkele “oeh’s” en “ah’s” later kan ik me eindelijk in het zoute water laten zakken. Archimedes had het dus volledig fout. Mijn ondergedompelde lichaam ondergaat een veel hogere druk dan het gewicht van de verplaatste vloeistof. Het is een speciale gewaarwording. Gewoon zwemmen zit er niet in, je lichaam wordt door fysische krachten gedwongen om op zijn rug te glijden. Ik laat mij dan ook volledig gaan en geniet van de opwaartse kracht en zit op de eerste rij in het zoute water met zicht op Jordanië, waar vijf kilometer verder Jordaanse toeristen zich op onze blote lichamen liggen te vergapen.

Gelukkig kunnen we na deze geweldige ervaring, die de gek houdt met de fysicawetten, een douche nemen. Enkele kleine wondjes die te gretig het zout opnamen manifesteren zich, maar de warme douches verzachten alle onderdelen en maken van mijn ruwe-bolsterhuid terug een tere babyhuid.

De duisternis valt nog iets vroeger in dan elders en we moeten nog terug duizend meter klimmen door de stikdonkere Negev woestijn om in Arad te geraken. Geen tijd te verliezen dus.

Dromedaris drijven in de Negev
Dromedaris drijven in de Negev

Onderweg maken we toch nog een tussenstop waar een 4×4 track begint voor Massada, onze uitstap voor morgen. We zien hoe in de verte bedoeïenen hun dromedarissen de duisternis van de Negev woestijn in leiden en voor een duizend-en-één-nacht tafereel zorgen.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *