Delay due to poor weather conditions

Foto’s 

De taxichauffeur komt ons gisterenavond ophalen rond acht uur en brengt ons via alle slechte wegen die Yangshuo rijk is naar de luchthaven. Na een uurtje over en weer geschud, komt hij eindelijk op een tolweg waar hij eindelijk wat snelheid kan maken.

De laatste 40 kilometer worden we de hele tijd getrakteerd op bliksem en donder. Ik sta te popelen om het vliegtuig in te stappen ;-). Zodra we op de luchthaven komen, zien we alle aankondigingsborden… delay due to poor weather conditions… Ik probeer een andere manier te bedenken om de tweeduizend kilometer die ons van Shanghai scheidt, te overbruggen. Maar ik vrees dat dit de enige optie is. De luidsprekers kondigen de vertraging ook in het Engels aan maar we verstaan er geen bal van. We zijn hier de enige niet Chinezen en onze medereizigers zijn zich van het bestaan van Engels niet bewust. We worden angstig bekeken wanneer ik iets vraag, alsof ik verantwoordelijk ben voor het slechte weer.

Na een tijdje wordt toch duidelijk waar we moeten instappen en met veertig minuten vertraging komt ons vliegtuigje van de onbekende Chinese maatschappij ‘Spring Airlines’ het tarmac op getaxied.

Zodra we via de sluizen het vliegtuig mogen instappen blijkt dat wij op de tweede rij zitten in first class. Als er iets gebeurt zal het alvast in stijl gebeuren. Nog nooit hadden we zoveel beenruimte.  Ik heb nu wel korte beentjes, maar ik kan ze helemaal uitstrekken voor ik de zetel van de rij stoelen voor mij kan aanraken.

Zodra de Chinezen aan boord zijn, vallen alle Chinezen hun ogen dicht alsof ze allemaal verdoofd zijn. Ook Hilde begint te knikkebollen nog voor we zijn vertrokken. Ik vraag mij af of ik de enige ben die mij zorgen maak over het slechte weer. Als het vliegtuig op de startbaan staat en zijn motoren laat brullen dat horen en zien vergaan, is er geen houden meer aan. Het vliegtuig verheft zich al schokkend door het onhoudbare lifteffect de hoogte in. Het is alsof alle fotografen van heel de wereld bij mekaar zijn gekomen om onze start te fotograferen. De ene bliksem lost de andere af en zorgt voor een prachtig schouwspel waar ik blijkbaar de enige getuigen van ben. Ik maak Hilde wakker om haar deelgenoot van dit schouwspel te maken. Slaapdronken knikt ze voldaan en laat mij alleen met dit licht en klankspel.

We krijgen de mededeling dat de ganse vlucht onze gordel niet los mag wegens het slechte weer en de termiek onderweg. Ik heb geen problemen met vliegen, maar hier ben ik als de dood voor. Enfin, we geraken na een dikke twee uur veilig aan de grond in Shanghai en van zodra de piloot op zijn remmen staat voor het luchthavengebouw, worden de Chinezen als bij wonder wakker en kruipen als het ware over mekaar om als eerste buiten te komen.

Een taxi brengt ons tegen dezelfde snelheid als het ‘Springvliegtuig’ naar ons onderkomen in Shanghai. Het is halfdrie ’s morgens als de chauffeur met scheurende banden zich naar zijn volgende klant begeeft. We zijn blij dat we nog licht zien branden in ons hotel, maar onze vreugde is van korte duur.

“Jullie hebben pas vanaf morgen gereserveerd”, zegt een vermoeide bediende. Ik laat de mail van booking.com zien waarin er bevestigd wordt dat we op de laatste moment nog een aanpassing hebben gedaan. Ze is echter onze taal niet machtig en wimpelt ons af… hier staan we nu, oververmoeid. Hilde probeert ook nog eens met handen en voeten uit te leggen hoe  de vork in de steel zit maar niks gekort… alle kamers zijn bezet. Ik begin mij stilaan op te winden en dat is niet naar de zin van de nachtwaker die zijn matrak al eens ostentatief naar de andere kant van zijn broek trekt.

Mijn stoppen slagen door, ik klop met mijn vuist op haar bureautje en voel dat ik dit geen tweede keer moet doen, wil ik het meubel niet tot schroot herleiden. De bewaker nu helemaal wakker, verschiet van zoveel lawaai en schuift zijn matrak terug naar de andere kant van zijn broek, neemt een borstel en vuilblik en verdwijnt met zijn matrak tussen zijn benen de lift in, de angstige bediende alleen latend met twee oververmoeide reizigers. Op vraag van Hilde, laat het kind haar goed hart zien en belt enkele bevriende hotels op… tevergeefs.  Wij besluiten ons kamp op te slaan in het aanpalend foyer met de belofte dat als morgenvroeg de manager binnenkomt er storm zal overtrekken.

Hilde legt haar op de bank, ik installeer mij op de vloer onze rugzakken als moeder kloek achter mij verstoppend. Ik hoef niet te vertellen dat dit een van onze meest memorabele nachten is in China.

Omstreeks zes uur, komt ze vertellen dat de eerste gasten zijn uitgecheckt en dat de bewaker de kamer voor ons op orde heeft gebracht en dat we – tot zolang onze andere kamer niet in orde is – wij gratis van de bedden mogen gebruik maken. Zijn we toch niet wat streng geweest tegen deze bediende… maar ja, als ge moe zijt ;-)

Shanghai De Bund

Na een hazenslaapje proberen we iets te eten en trekken al geeuwend tegen tien uur ‘de Bund’ op, een leuke promenade langs de Huangpu. Je krijgt het gevoel dat Liverpool en Chicago nooit ver weg zijn.

Na de middag nemen we de Oostelijke en Westelijke Nankinstraat onder de loep met zijn Volksplein, maar de regen beslist dat het genoeg is geweest voor vandaag en dwingt ons enkel terrasjes op waar we ons verwennen met lekkere dingen.

Shanghai de oude stad

Als de nacht valt blijkt onze nieuwe kamer toch wel een voltreffer te zijn met zicht op de oude Chinese stad met op de achtergrond het nieuwe kloppende hart van Shanghai en zijn hoge torens.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *