De trein der traagheid

Foto’s Treinreis naar  Khajuraho

  Jitendra

Na het ontbijt, waar we even worden opgeschrikt door een bende bavianen die achter elkaar jagen op het dak hetgeen op die ijzeren golfplaten een geluid van jewelste geeft, pakken we onze spullen in en maken ons klaar om te vertrekken. Jitendra, de man van het hostel, heeft voor ons een trein geregeld tot in Satna. Daar komen ze ons oppikken en rijden we de laatste 125 kilometer met de auto.

Tot onze grote verbazing geraken onze rugzakken moeiteloos samen met ons in de tuktuk die ons eerst naar het treinstation zal brengen. De tuktuk-rit kost ons 120 INR (Indiase Roepie) daarboven komt de prijs van onze trein: 1600 INR en het laatste stuk van de taxi zal ons 2500 INR kosten. In totaal geven we vandaag dus 4220 roepie uit voor onze verplaatsing naar het 500 kilometer verder gelegen Khajuraho, zowat € 56,- voor twee personen. We hadden ook nog de optie om dit met het vliegtuig of heel de weg met de taxi te overbruggen, maar dan hadden we een veelvoud betaald. De rechtstreekse trein naar Khajuraho is volzet.

We hebben een budget van € 100,- per dag voorzien, maar tot nu moeten we moeite doen om aan dertig euro te geraken, voor twee personen, slapen inbegrepen. Dus als ik dit bedrag van onze verplaatsingen meetel blijven we nog ruimschoots onder ons voorziene budget.

Afscheid van Varanasi

We nemen afscheid van Varanasi dat een diepe indruk heeft achtergelaten en voor de rest van ons dagen zal nazinderen. We hebben al veel steden gezien maar dit slaat toch wel alles. De intensiteit is van een andere orde zowel wat de kleuren, de geuren, de mensen, het eten, het verkeer betreft. Het gezelschap van buffels, honden, koeien, varkens en apen die samen met de miljoenen mensen de straat delen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

We moeten hier ook niet onnozel over doen, al die prachtige indrukken en belevenissen gaan hier spijtig genoeg gepaard met een miserie die hier van een andere orde is. Mensen die verminkt over de straat kruipen, bedelend hun kroes voor zich uit duwend. Moeders die met hun kinderen, gehavend en vuil om een aalmoes komen smeken. Kleine kinderen die zichtbaar op de dool zijn en het geld uit je zakken zouden komen halen. Het vuil dat overal rondslingert. Het wordt wel dagelijks opgeruimd, maar tegen de tijd dat het laatste hoopje is opgeruimd, ligt er al een nieuwe vuilnisbelt achter de rug van de ruimdienst.

De mensen zelf zijn echter ongelofelijk optimistisch, zij geloven dat het gaat veranderen en zal veranderen, en dan heb ik het nog niet over de echte schoonheid. De vrouwen zijn hier echt prachtig, die zwarte haren en getaande huid en grote ogen. Hilde bevestigt dit volmondig wat de mannen betreft.

Treinmiserie

De trein heeft anderhalf uur vertraging, maar we blijven er rustig onder. We moeten ons al vaak genoeg opwinden wat de Belgische treinmiserie betreft. Bovendien hebben wij absoluut geen klagen. Toeristen krijgen een aparte lounge waar ze in alle comfort kunnen wachten. En ook in deze comfortabele lounge hangen de sloten aan de buitenkant van de WC-deuren, een eigenaardigheidje dat ook in het hostel het geval was…

Treinmiserie
Treinmiserie

Terwijl we op het perron zitten te wachten komt een kuisploeg met de bezem langs, de eerste ploeg veegt alles op de treinsporen, een tweede ploeg veegt de treinsporen proper door het vuil in een goot te vegen waar het vuil wordt meegevoerd door de stroming van het water. We vermoeden dat het vuil op die manier in de Ganges geraakt en op die manier toch voor een proper treinstation zorgt.

Als de trein eindelijk vertrekt lijkt het wel de trein der traagheid, we hopen dat onze afspraak in Satna geduldig op ons zal wachten anders is het sneu met een grote S. De meeste mensen zijn ondergebracht in derde klasse rijtuigen en zitten met driedubbel zoveel mensen bijeen geperst als normaal mogelijk is. De betere klasse zitten in rijtuigen die iets meer comfort hebben maar die de acht euro niet kunnen ophoesten.

Trein naar Satna
Trein naar Satna

Ondertussen staan we bijna een uur stil in de middle of nowhere, we vrezen het ergste. Onze trein heef nu officieel al meer dan drie uur vertraging. We hopen dat er niemand van de trein is gevallen want er wordt hier gewoon met open deuren gereden. Naar het schijnt zijn er hier jaarlijks meer dan drieduizend vijfhonderd doden te betreuren met ongevallen op de trein. Onderweg schuiven de landschappen met idyllische taferelen voorbij, weggeplukt uit een roman van Stijn Streuvels. Of de mensen die het kaf van het koren aan het scheiden zijn op artisanale wijze het ook zo idyllisch vinden, is maar zeer de vraag. De huizen gaan langzaam over naar hutten. Inderdaad, we draaien de tijdsklok weer tientallen jaren terug.

Veel foto’s zullen er vandaag niet bij zijn maar voor morgen beloven we jullie beterschap. Als we voor morgen in Khajuraho aankomen. En zal onze taxidriver genoeg geduld hebben om op ons te wachten? Dat kom je morgen te weten.

 



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Deel onze weg

Een gedachte over “De trein der traagheid”

  1. Namaste Hilde en Erik, jullie hebben al prachtige dingen gezien, en ook miserie, en dat die mensen zo optimistisch blijven, Varansi heeft zo te zien wel een diepe indruk op jullie achter gelaten, mooie vrouwen en mannen ??,en kwa treinvertraging, das bij onze NMBS ook ?, Hilde had wel plaats genoeg ?, natuurlijk met deuren open rijden, das andere koek, zie al uit naar vervolg…grts Myriam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *