De sissende sampan

Foto’s

Het regent… wat zeg ik, we worden overvallen door een tropische regenbui. Het voelt aan als een warme douche.  Door en door nat beginnen we met de beklimming van de Phousi. Het geografisch spirituele middelpunt van de stad, een heilige heuvel. Niet veel te zien maar in normale omstandigheden heb je een goed uitzicht over de stad.  De regen gooit roet in het eten. We moeten op zeker ogenblik echt gaan schuilen omdat het water met bakken uit de lucht valt.

coverBoek

Wat Xieng Thong in Luang Prabang (Cover Rough Guide)

Op de betonnen rand van 20 cm, zo’n honderd meter boven de Mekong, zit er een monnik te studeren. We spreken hem aan en hij vertelt honderduit.  Hij studeert Japans en wijdt ons in in de wereld van de novicen en monniken. We hebben een leuk gesprek. Hij vertelt over de etnische groepen in Laos, het Theravadaboeddhisme en het Animisme (grootouderverering). Wij vertellen hem over de Belgische jongeman die naar een Monnikenklooster wil gaan en de toestemming niet krijgt van de rechter.  Hij kijkt heel bedenkelijk. Hij bekijkt onze reisgids en zoekt naar herkenbare woorden … als je Japans kan leren zal Nederlands wel niet zo moeilijk zijn zeker, denk ik.  Hij lijkt inderdaad een talenknobbel te zijn.

monk

De regen blijft aanhouden en uiteindelijk besluiten we na een onderhouden halfuurtje de tocht naar de top verder te zetten. Daar schuilen we nog eens een half uur, maar onverminderd blijft het gieten. We zetten het op een drafje naar beneden en zoeken ons heil in het voormalige presidentieel paleis waar het Nationaal museum onderdak vindt. Als de bewaker van al dat moois ons ziet komen aangelopen zet hij nog vlug een bordje met ‘Closed’.

Hij doet teken dat het voor een half uurtje de moeite niet meer is om het museum te bezoeken en doet teken naar onze kleren dat we niet met deze druipende vodden binnen mogen, we moeten maar in de namiddag terugkomen….gggrrrrr…

Wij zoeken dan maar een etablissement op waar we iets warms kunnen drinken en trekken droge kleren aan.

In de namiddag laten we ons overzetten in een ware ‘sissende sampan’ stijl en gaan iets drinken aan de overkant van de ‘Nam Khan rivier’ in ‘Dyen Sabai’ een leuke kroeg in jungle-stijl.  Gentlemen als ik ben laat ik Hilde eerst in het bootje klimmen ;-). Als ik zie dat de boot blijft drijven kruip ik er bij. Met een roeier vooraan en eentje achteraan op dit 10 meter lange gevaarte dat zo wankel is als een zatte Pool, waggelen we naar de overkant. Daar aangekomen komt maar pas de moeilijkheid: uit dit gevaarte kruipen. Zodra ik mij rechtzet om op de glibberige oever te kruipen begint het gevaarte te schommelen dat het een lieve lust is. Gelukkig geraken we beiden, een vuile broek niet te na gesproken, aan wal. We kruipen de glibberige heuvel op waar een paar geïmproviseerde leuningen met bamboestokken ons veilig naar boven brengt. Boven gekomen vergeten we snel ons avontuur en genieten van enkele happy hour cocktails op een onvergetelijke locatie.

sampang

Normaal wordt er na het regenseizoen een bamboebrug over dit stuk Nam Khan rivier (kleine aftakking van de Mekong) gelegd na het regenseizoen, maar na de regenervaring van vandaag is dit regenseizoen duidelijk nog niet ten einde.

We beslissen om niet meer de steile glibberige oevers te trotseren en besluiten om de oude brug terug naar de overkant te nemen…. Wat is dat joh… Een houten brug op 30 hoog met vermolmde planken, en dit 200 meter lang. Een monnik die ons kruist heeft plezier als hij mij nogal gecrispeerd over de brug ziet lopen. Ja lach maar denk ik bij mezelf. Jij weegt nog geen 30 kilo nat gewogen en ik… Ik voel het glibberige vermolmde hout vervaarlijk onder mijn voeten kraken. Ik roep naar Hilde dat ze toch maar best niet te dicht in mijn buurt loopt. Ik  denk dat we in de toekomst nog straffe verhalen over deze brug gaan lezen…

brug

Voor de volgende dagen geven ze terug iets beter weer en we besluiten om morgen nog een gok te wagen en een trekking in de bergen te plannen. We nemen een organisatie onder de arm ‘ Green Discovery’ die ons van een Hmong gids voorziet die ons naar de bergstammen zal begeleiden. We overnachten de eerste nacht bij de ‘Hmong’.  De tweede nacht brengen we door bij ‘Lahu-stam’. De derde dag komen we met een kano via een wildwaterrivier terug naar Luang Prabang. Van het bedrag dat we de organisatie betalen gaat de helft naar de bergvolkeren voor de verbetering van hun infrastructuur. Toch wel spannend.

We bekijken stilaan ook al de optie om na deze expeditie verder te reizen naar het zuiden richting Cambodja. Maar….

Net voor we vertrokken uit België stuurde mijn klein broertje ;-) mij een berichtje door van een vliegtuig dat op de route Luang Prabang – Pakse is verongelukt. Volgens de grappige reisbureaubeambte die ons gerust stelt was het een Frans vliegtuig dat ze nog maar vier maanden in dienst hadden. Hij slaat op zijn bil en begint te lachen als hij vertelt dat het nog niet afbetaald was.  Ook alle reisgidsen raden af om met Air Lao te vliegen… Zullen we toch maar de nachtbus nemen door het kronkelige gebergte? Wordt vervolgd.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *