De onbevlekte ontvangenis

Vanaf vrijdagmiddag legt iedereen in Israël er het bijltje bij neer en voor zaterdagavond komt daar weinig verandering in. Treinen, bussen, tram… alles staat stil.

Het mausoleum van Bab een van de stichters van Bahaïsme is gelukkig wel open tussen 9 en 12 uur. We bezochten al de lager en hoger gelegen tuinen maar het mausoleum zelf schoot er telkens over. De tuinen rond het mausoleum worden onderhouden alsof de tuinier zijn leven er van af hangt. Het mausoleum waar we onze schoenen moeten uitdoen, is een prachtig gebouw waar je de mystiek als iets tastbaar kan voelen. Maar hoe boeiend deze godsdienst ook is, hoe tolerant deze meest verbreide godsdienst ter wereld ook moge zijn (wij hadden er anders nog nooit van gehoord) wij laten ook deze godsverering aan ons voorbij gaan.

Mausoleum van Baha'i
Mausoleum van Baha’i

Na deze klim moet onze drankvoorraad dringend aangevuld worden, en dan bedoel ik natuurlijk water. We vinden gelukkig een winkel open, waarvan ik denk dat het van een druzenfamilie is en die houden geen sabbat. Ik vermoed dat we op de Golanhoogte met de Druzen nog meer zullen geconfronteerd worden.

We offeren onze parkeerplaats  nog maar eens op en rijden diep Galilea in op zoek naar de stad waar Jezus opgroeide: Nazareth.

Ik denk in ieder geval dat hij zich een bult zou verschieten als hij hier nog eens moest terugkomen. Op de plaats waar zijn vader zijn atelier had, hebben ze nu ter nagedachtenis een serieuze kerk neergepoot, de Saint Joseph Church.

Nazareth - Atelier van Jozef
Nazareth – Atelier van Jozef

De Basiliek van de Annunicatie echter waar de engel Gabriël voor Maria verscheen dacht ik om veiligheidsreden eerst te vermijden. Het was tenslotte hier dat Gabriël Maria met de onbevlekte ontvangenis opzadelde en met zo’n dingen kunt ge niet voorzichtig genoeg zijn. Hilde is tenslotte al bonneke.

Onbevlekte ontvangenis
Onbevlekte ontvangenis

Verder valt er in Nazareth niet veel te beleven. We wandelen door de soek en ik laat mij verleiden om een citruspers te kopen, die je in België vijf maal zoveel betaalt. Hoe ik dit zes-kilo-zwaar-geval in België ga krijgen is mij nog niet helemaal duidelijk.

We overwegen om nog langs Ein-Hod te rijden, een dorp waar alleen kunstenaars mogen wonen, maar de omweg is te groot en de kans dat we er niet weggeraken is niet onbestaande. Janco zou dit dorp opgericht hebben. Eigenlijk hadden we dit moeten bezoeken op onze Janko zijn verjaardag.

Als we in de namiddag een aperitief willen pakken met een borrelhapje, heeft de baas ons verkeerd begrepen en brengt ons een volledige maaltijd. Als ik hem op zijn vergissing wijs, maakt hij daar helemaal geen probleem van, maar we worden wel uitgenodigd om dit op zijn kosten op te eten. Ik protesteer eerst nog eventjes maar mijn veer is snel gebroken. Als we later op de avond aan de kust nog een dessertje bestellen… we waren nu toch al aan het zondigen… krijgen we een dessert waar we met gemak met onze ganse familie kunnen van snoepen. Zo zullen mijn veertig kilo er snel terug bij zijn.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *