De hunchback van de Duomo

Foto’s

Gisteren onze wekker om 3 u ingesteld. Maar mijn inwendig klokje laat mij om tien voor al weten dat de wekker gaat aflopen. Handig meestal wel, maar af en toe durft dat wekkertje al eens in overdrive gaan en dan is het einde of het begin van de dag soms zoek.

We vertrekken in Katelijne in de gietende regen en ook in Charleroi weten de waterafvoerkanalen geen blijf met het overtollige hemelvocht. Het opstijgen is nogal tumultueus, maar het grootste deel van de vlucht verloopt voorbeeldig. Zodra we boven de Alpen vliegen zien we hoe de alpentoppen zich al in hun beste wit kleedje hebben gestoken. In Bergamo krijgen we zowaar een staalblauwe hemel, maar hoog in de lucht zien we in de verte nog enkele mistvelden het gevecht met de zon aangaan. Uiteindelijk zal Laura het gevecht winnen en genieten we van een vrolijk zonnetje. De zon kan het echter niet van de noorderwind winnen en laat betijen bij een temperatuur van 10° C.

In onze (nieuwe) Capitoolgids zijn we blijkbaar nog opgezadeld met een oude versie van een metrokaartje van Milaan, met als gevolg dat we niet zien dat de fonkelnieuwe metrolijn tot bijna aan ons hotel loopt. We maken er dus een oriëntatiewandeling van, maar verspelen toch al bijna twee uur energie alvorens we in ons hotel aankomen. Gelukkig mogen we vroeger op onze kamer en kunnen we onze bagage al netjes in onze kamer achterlaten. In het hotel bietsen we een plannetje van de nieuwe metrolijnen en kunnen voor amper € 6,- p/p 4 dagen van het Milanese metronetwerk genieten.

Duomo
Duomo

We beginnen onze journey op, hoe kan het ook anders, het Duomo plein met zijn prachtige kathedraal. We nemen een ticket van € 11,- waarbij zowel het museum, de kathedraal en het uitzicht op het dak inbegrepen zijn. Addertje… we doen de klim niet met de lift maar we worden voor die prijs verzocht om de trappen te misbruiken. Nu goed, het zijn er niet zoveel als onze Sint-Romboutstoren maar toch genoeg om mijn omgevingstemperatuur met enkele graden de hoogte in te jagen.

Het zicht bovenop het dak is alvast de klim meer dan waard. Wij spelen als het ware mee in de hunchback van de Notre Dame… en voor alle duidelijkheid niet als protagonist ;-). We klimmen tussen de torentjes, dak op dak af en we flirten met de beeldhouwwerken die de tand des tijds goed hebben overleefd. De permanente renovatie zal er wel voor iets tussen zitten.

Vitorio Emanule II galerij
Vitorio Emanule II galerij

Na een bezoekje aan het tegenoverliggend museum laten we de prachtige Duomo voor wat hij is en lopen via de indrukwekkende Vitorio Emanule II galerij richting Scala (dat we als toetje voor maandag bewaren) en kuieren in gezelschap van het winterzonnetje naar Castello Sforzesco. Deze prachtige vesting biedt onderdak aan verschillende tentoonstellingen en musea, ik denk dat we hier de komende dagen nog terug te vinden zijn.

Als het klokje vijf tikt en ons kilometertellertje volledig van de wijs is, laten we het Italiaanse vocht rijkelijk vloeien. Niet dat ik echt liefhebber ben van de Italiaanse wijnen maar als je ze hier consumeert, krijgen ze een sterreke meer. De Italianen zullen toch niet durven trischen met hun exportwijnen? 😉

Als we in ons hotel (appartement) raad vragen aan de balie voor een leuk Italiaans restaurant, lopen we per toeval door Chinatown en besluiten om onze eerste Italiaanse maaltijd in een authentiek Chinees restaurant te nuttigen. In de ban van het boek van Lulu Wang en de stokjes die we krijgen, waan ik me meer in China dan in Milaan.

Na twintig uur op de voet hapert mijn pen en legt ze er voor vandaag het bijltje bij neer. We hopen dat we een rustige nacht tegemoet gaan.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *