Cu Chi Tunnels

Foto’s

Ooit Cu Chi Case van Jef Geeraerts gelezen? Eigenlijk een beetje verplichte literatuur als je hier naar toe komt.  Een fictief verhaal maar met een duidelijke verwijzing naar de geschiedenis van de Vietnam Oorlog.  Enerzijds de Amerikanen die zichzelf genoegzaam rollen in hun wandaden, anderzijds het Cu Chi leger of de VC (Vietcong).

De vraag is in wiens handen je het best niet kon vallen.

  • In de handen van de VC met hun Cu Chi tunnels. De ondoordringbare tunnels op maat van de slanke Vietnamezen met hun boobytraps of zoals ze het zelf noemen: tigertraps.
  • Of de Napalm, bombardementen het ontbladeringsmiddel Agent Orange van de Amerikanen.

Trouwens bedankt Yvan voor de mooie commentaar die je op mijn vorig verslag gaf … eerste stuk niet te na gesproken, want het waren uiteindelijk niet mijn oren die voor opstopping zorgde in de Cu Chi tunnels.

CuChi (38) CuChi (35)

Wel daar gaat vandaag de uitstap naar toe. Naar de Cu Chi tunnels. Eerst krijgen we een verplichte plaspauze na een uur bus, toevallig bij een organisatie van gehandicapten van landmijnen en  slachtoffers van de ontbladeringsmiddelen van de Amerikanen.

Hoe mooi deze materialen die ze verkopen ook zijn, en hoe graag we deze organisatie willen steunen, wij moeten nog een maand rondtrekken met een rugzak en die kan echt  geen extra kilo’s verdragen.

CuChi (62)

Onze gids is een echte praatvaar, soms op het irritante af maar uiteindelijk weet hij toch een heleboel van deze plek te vertellen. Soms met nogal bizarre details. Maar het is boeiend, zeer boeiend.

Je kan er ook met heuse zware wapens schieten. Hilde en ik die vandaag haar verjaardag en onze huwelijksverjaardag peacefull willen vieren, laten het kalashnikov feestje aan ons voorbij gaan. Het jong geweld in ons gezelschap neemt echter een AK 47 ter hand.

CuChi (54)

Het hoogtepunt een heuse kruiptocht door de tunnels (tunnels die wat extra zijn uitgegraven voor de westerse goed doorvoede toeristen) is het hoogtepunt van het bezoek. Iedere dertig meter is er wel een uitwijkmogelijkheid voorzien . Wij maken hier gretig gebruik van.

Ik heb niet echt claustrofobie en ondanks mijn vele kilo’s die de laatste maanden zijn verdampt, mochten voor mijn part de tunnels toch nog iets verder worden uitgegraven ;-) Het is in ieder geval een must-see. Ook de boobytraps die ze gedetailleerd laten zien geven een goed beeld van hoe inventief dat klein Vietcong leger was om dat 500.000 man sterke Amerikaanse leger af te remmen… 60.000 doden en driehonderdduizend gewonden…. Blijft niet veel meer over hé….

Over doden aan Vietnamese zijde heb ik geen cijfers maar vermoedelijk is dit nog veel en veel hoger.

Al dat zinloos geweld met miljoenen weerloze slachtoffers… onze stars and stripes-vrienden zijn er toch wel specialist in zulle.

Tegen 15 uur zijn we terug in HCMC en 30 minuten later vertrekt onze volgende bus al naar Can Tho in de Mekongdelta.

We zoeken een leuk restaurant om Hilde haar verjaardag te vieren, maar uiteindelijk stranden we op dit late uur in een streetfood restaurant. Hilde trakteert en het ganse dineetje met soep, hoofdgerechten, overspoeld met Tiger beer (plaatselijk Vietnamees bier) kost ons € 6,5.

Vanmiddag aten we zelfs voor minder dan € 1,- per persoon.  Onze overnachting komt op minder dan € 20,- voor ons beiden per nacht… Zo kan je natuurlijk nog een tijdje doorgaan.

IMG_6326

Morgenvroeg  om vijf uur uit de veren…. Waarom?  Dat moet je morgen maar lezen.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *