Chinees bad

Foto’s

Gisterenavond nog een extra modem gekregen van het hotel, want we kregen ons blogbericht van gisteren niet gepubliceerd. De halve staf stond hier op onze kamer, want tenslotte moet een Bilishi-familie verzorgd worden. (Belishi = België)

Vanmorgen zitten we al om 6u30 aan het ontbijt en gelukkig maar, want onze chauffeur hangt al om twintig na zeven aan onze telefoon. Het busje zit al vol dus, ik mag vooraan zitten, dus wij denken we zitten gebeitst voor vandaag. Na een klein ritje worden we er echter aan het busstation uitgekieperd.  We worden verzocht in een hotel naast het busstation te wachten. Een beetje vreemd, we zitten helemaal alleen in de een groot salon.  Alles zal toch wel goed doorgegeven zijn…

Na een klein half uurtje staat er een juffrouw te roepen Shilin, Shilin. Wat zoveel betekend als Stenen woud. Wij staan recht en ze vraagt om te betalen. Ik laat ons briefje zien dat we gisteren meegekregen hebben en ze begint verwoed te bellen. Na wat geChinees heen en weer, krijgen we toestemming om op de bus te stappen. Zelfs de gids spreekt geen Engels. Nu uiteindelijk blijken twee meisjes toch wel wat Engels te spreken. Veel moet het niet zijn, als ze ons maar weten te vertellen wanneer we terug op de bus moeten zijn.

We maken er een echt Chinees dagje van. We volgen de groep en stappen van het ene elektrische wagentje op het andere en vliegen van hier naar ginder, foto’s nemend van de ene bezienswaardigheid terwijl iedereen eigenlijk al naar de volgende bezienswaardigheid aan het uitkijken is.

Kunming Stenen woud - Shilin

Enfin, we leren nog een ander koppel kennen van Shanghai dat wel goed Engels spreekt en dat ons een beetje op sleeptouw neemt.

Het stenen woud was alvast al de moeite meer dan waard. Dit is weer één van die creaties van de natuur die het karstgebergte heeft herschapen in deze fenomenale grillige beelden die van de hand van een kunstenaar kunnen zijn.

Na deze natuurshot, krijgen we een lunch aangeboden waarvoor mijn hondjes zouden passen, maar honger is een goede motivator. Maar zelfs onze nieuwe Chinese familie trekt toch een beetje met de neusvleugels. Enfin, als hier maar geen imodium aan te pas komt, ben ik al best tevreden.

Hierna krijgen we dus het verplichte nummertje langs een winkelcentrum… en wat voor één. Hier staan meer bussen bij mekaar dan dat er in België rondrijden. Je kan hier over de koppen lopen en je kan niet iets opnoemen dat hier niet te koop is. Wij genieten van een wandeling en van een ijsje en laten deze Chinese gewoonte aan ons voorbij gaan. Hierna krijgen we de keuze ofwel een taxi nemen naar ons hotel ofwel nog een museum meepikken en een diner.

Gierig als we zijn op reis gaan we ‘all the way’ en gaan mee naar het museum. Ondertussen blijft de gids maar uitleg geven, twee uur op, twee uur af… in het Chinees! Ik overweeg om haar microfoon te saboteren.  Mijn oren tuiten van haar geschreeuw door het microotje. Na een tijdje valt mijn ‘euro’ dat ik oortjes bijheb en geniet de rest van de trip van JD ;-)

Het zogezegde museum blijkt weerom een verkoopcentrum, voor zilver deze keer. We komen binnen via een grote ruimte waar ze het over elkaar schuiven van de aardplaten simuleren en de hier zéér gevoelige aardbeving-regio nabootsen.

Daarna moeten we inderdaad weer langs de honderden verkopers die onze Chinese vrienden bijna opeten. Ons laten ze met rust om de eenvoudige reden dat ze geen Engels spreken. ’t Heeft dus soms zijn voordelen ;-)

Onze motor begint stilaan te sputteren. We twijfelen of we dat avondeten nog wel mee gaan nuttigen. Nu we zo ver zijn denken we, kan dit er nog wel bij. We stoppen aan één of ander nogal onguur restaurant en krijgen een lunch die het dubbele aantal sterren krijgt dan het restaurant vanmiddag, maar nooit de Michelinquotering zal krijgen van een Vlaamse frituur.

Kunming _ eten bij de Chinees

Enfin, het is leuk om met onze nieuwe vrienden samen, de ongekende (al goed) gerechtjes te proeven en op zijn Chinees de dag af te sluiten. Weer een onbetaalbare ervaring rijker en op die manier geraakt ons zakje humor weer gevuld. We hebben weer enkele buitenlandse contacten bij.  Als iedereen die we de laatste twee jaren hebben uitgenodigd effectief afkomt naar onze Casa, gaan we al onze broers en zusters moeten mobiliseren vrees ik ;-). En misschien is dit dé aanzet naar onze, al zo lang op handen zijnde B&B ;-)

We tellen ondertussen mee de uren af die onze Jenthe in het verre Afghanistan moet kloppen en hopen op een behouden thuiskomt.  Misschien leest hij dit… maar misschien ook niet. Het zou in ieder geval leuk zijn om hem op zijn verjaardag als hij thuiskomt (1 juli) met een leuke sms of Facebook berichtje te verwelkomen.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *