Categoriearchief: Valencia

Van Valencia naar Kreta

Vandaag moeten we ontiegelijk vroeg de veren uit. We moeten om 7 uur op de luchthaven zijn. Een dik half uur rekenen voor de verplaatsing, een uurtje om ons klaar te maken…. dit kan dus tellen. Bovendien is er de uursverandering waarvan we aanvankelijk niet weten of dit ook in Spanje meegespeeld wordt. Ja, dus nog een uurtje vroeger.

De stad is verlaten als we afscheid nemen van deze leuke plek. Met de generatie worden ze hier vriendelijker, vermoedelijk heeft het veel te maken met de generatie die nu ook het Engels beheerst en niet gefrustreerd geraakt, omdat ze niet met andere mensen kunnen converseren.

Valencia airport by sunrise
Valencia airport by sunrise

Valencia, wat zal ik er van zeggen: Je kan het best het kleine broertje van Madrid noemen, de toeristen worden door de lagekost luchtvaartmaatschappijen naar hier overgevlogen en daardoor komt er nog meer beweging in de stad, alhoewel dat het gros van de toeristen het zand opzoekt aan de Middellandse Zee en je dus niet het gevoel hebt dat je over de koppen loopt in het centrum, de winkelstraten niet te na gesproken.

Toen ik hier vier jaar geleden met de boys van Vilvoorde was, lagen de accenten iets anders, alhoewel we toen natuurlijk ook behoorlijk wat kilometers afmaalden om een en ander te zien. Maar de volumes die we toen hebben verzet hadden een andere orde van grootte.

Ik zal Valencia altijd herinneren als een pijnlijke stad. Vier jaar geleden door mijn nieuwe te nauwe stadswandelschoenen 😉  en nu met een ontsteking in mijn rug…

Maar dit is toch weer een aanrader als je ergens een weekendje in overschot hebt. Er zijn zo veel leuke dingen te zien dat je hier gerust 4 volle dagen, en wat mij betreft nog een stuk langer, kan ronddolen.

Er is al genoeg geschreven en gemaald over hetgeen er vorige week dinsdag op Zaventem is gebeurd, maar ik geef toe dat het toch wel wat impact gehad heeft. Ik weet  het wel, als, als… maar inderdaad als we 24 uur vroeger waren vertrokken, wat we overwogen hebben… Maar onze tijd is nog niet gekomen.

Dus we kunnen ons stilaan klaarmaken voor onze volgende trip. En dat zal nogal vonken geven… Mijn nichtje Caro en haar vriend Kenny (de dochter van mijn klein boertje Patrick en schoonzus An) trouwen in Kreta. Bijna de ganse familie is van de partij. Ik kan mij inbeelden dat de Grieken niet goed weten wat er aan de hand zal zijn. In ieder geval een blog om te volgen in juli.

Waar men komt langs Spaanse wegen…

Foto’s

Wij zetten de verwarming vandaag nog een graadje hoger en toppen op 28 graden. We maken de graden van vorige lente in Noorwegen ruimschoots goed. Terwijl jullie toen wentelden in 30 graden moesten wij ons schikken in gemiddeld 5°C. Dus ieder op zijn beurt is niks te veel.

Wij kregen nog een geweldige tip uit Vilvoorde (dankjewel Diane) om in La Albufera een privé tour te maken maar ons programma zat weer afgeladen vol dat een dagje meer geen luxe zou geweest zijn.  (voor de liefhebbers ornitologen als je in La Albufera komt, vraag naar Yanina Maggioto via info@visinatura.com of te 0635 784 031).

Mercado Central
Mercado Central

In de voormiddag nemen we de markten La Ruzafa en Mercado Central onder de loep. Hilde altijd op zoek naar nieuwe trends weet met haar impressies geen blijf. Ik volg gedwee en geniet van de marktdrukte. Dit is waarlijk een hygiënische verademing als je wat Zuid-Oost Aziatische markten in je geheugen hangen hebt. De hygiëne is hier van een hogere orde. Zelfs menig Vlaamse markt kan hier een puntje aan zuigen.

Na dit culinair allegaartje pikken we een klein museum mee. Het ‘Palacio del Marqués de dos Aguas’. Na dit cultureel hoogtepunt wisselen we de oude stad in voor de rust van ons appartement.

Botanische tuin
Botanische tuin

In de namiddag cruisen we naar de Botanische tuin. We genieten in stilte van deze oase in de stad. Na dit Botanisch bad likken we nog een streepje cultuur bij monde van Casa Museo Benlliure en genieten van deze Valenciaanse broers hun artistieke bevliegingen. We doen wat inspiratie op van hun buitenkeuken en laten ons de rest van de dag wegzakken in de geneugten van Bacchus.

We geraken aan de klap met een leuke madame uit Manchester en haar Italiaanse vriend en hoe kan het ook anders… weerom een adres bij waar we in Italië moeten passeren.

We vieren onze kampvuuravond in stijl, en genieten van een overdadig  tapasmenu. Bier kan ons deze reis niet bekoren want overal waar men komt langs Spaanse wegen, komt men verdomme Heineken en Amstel tegen. Als de Spanjolen zich over dit euvel kunnen zetten, is het hier het beste land in Europa om te leven ;-).

 

Bloot vlees op Goede Vrijdag

Foto’s

Zevenentwintig. Da’s de temperatuur waar we het vandaag mee moeten doen;-). We nemen een rustige start, want voor tien uur is hier alles doods. Bovendien is het vandaag Goede Vrijdag en als zeer gelovige katholieken hoort hier in Spanje bij zo’n gebeurtenis een grootse feestdag alsof het Nieuwjaar is.

Geen probleem, ware het niet dat niet alles op volle toeren draait.  De Mercado Central geeft alvast niet thuis. Ferm gesloten. Tja dat is natuurlijk al een dikke streep door de rekening. Soepel als we zijn gooien we ons programma volledig door mekaar. Het nabijgelegen  ‘Lonja de la Seda’ (historische zijdebeurs) gaat pas veel later open. We wandelen dus verder de oude stad in en wandelen door de oude wijk ‘de Barrio del Carmen’. Hilde kan haar hartje maar vooral haar camera hier ophalen. Het ene leuke straatje wisselt het volgende af alsof het een strijd is om ter schilderachtigst. De plaza’s liggen hier voor het rapen: Plaza Cruz, Plaza Carmen, Plaza del Árbol, Plaza de Angel,… en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.

Barrio del Carmen
Barrio del Carmen

Als we aan het Palacio de Bayla komen houdt een oude man ons tegen. Fier vertelt hij dat hij de bouw van dit paleis nog heeft meegemaakt als kleine jongen van vijftien jaar, zo’n slordige 75 jaar geleden. 90 jaar en zo fier als ne gieter als Hilde nog een extra foto neemt van het bijzonder fotogenieke paleis.

Na dit leuke intermezzo wandelen we terug naar ‘Lonja de la Seda’ (historische zijdebeurs). Een historisch pand dat op de werelderfgoed van UNESCO staat.

Lonja de la Seda (historische zijdebeurs)
Lonja de la Seda (historische zijdebeurs)

Na de middag nemen we de metro naar de Playa de la Malvarrosa aan de Middelandse zee. De restaurants en cafés zitten afgeladen vol met luidruchtige toeristen die zich te goed doen aan tapas en drank. Wat verder liggen de monokini’s te happen naar zon terwijl menig mannelijk oog niet weet waar eerst uit te puilen.

Na een wandeling op de pier waar de boxen van de strandcafé’s de meeuwen overstemmen, lopen we langs de haven terug naar de ‘Ciudad de las Artes y las Ciencias’ waar we gisteren ook al waren. Maar vandaag talmen we hier tot het donker is voor wat nachtopnames bij feeërieke verlichting.

Ciudad de las Artes y las Ciencias
Ciudad de las Artes y las Ciencias

De putten van Calatrava

Foto’s

Beiden slechte nacht achter de rug. Nochtans goed bed, maar ja…hoe komt dat. Enfin, we staan allebei wat verdwaasd op. Gelukkig hebben we gisteren al alle inkopen voor ons ontbijt gedaan. Ons appartement is in ieder geval een voltreffer. We liggen vlakbij de oude stad, dus dit biedt de mogelijkheid om over de middag gauw over en weer te komen. We passen ons aan aan de gewoontes van het volk waar we verblijven. Een siësta is hier nog altijd ingeburgerd. Trouwens tussen 14 en 16 kan je hier best in je blootje rondlopen zonder dat iemand je gezien heeft.

Ciudad de las Artes y las Ciencias
Ciudad de las Artes y las Ciencias

Maar voor we aan het siësta hoofdstuk beginnen verkennen we de stad in de stad: ‘Ciudad de las Artes y las Ciencias’ of kortweg CAC. We nemen de bus om mijn rug wat te sparen. Hilde weet met haar Canon(neke) genen blijf, en trekt er op los dat het een lieve lust is. Santiago Calatrava heeft zich hier volledig mogen uitleven, met als gevolg een financiële ramp en een bijna bankroet voor de stad. Nu het moet gezegd Calatrava, bij ons beter gekend als de architect van het station in Luik, heeft hier voor een meesterwerk gezorgd. Ook in Luik heeft hij de stad met een financiële kater opgesolferd, maar daar hebben ze gelukkig een onuitputtelijke geldschieter een beetje noordelijk van de Waalse grenzen.

Het doet ons toch denken aan ons geliefde Sydney. De Opera House zou zeker van zijn hand kunnen geweest zijn.

Na dit architecturaal hoogstandje versterken we de innerlijke mens aan de Paseo de la Alameda, verwennen onszelf met een Belgisch biertje en bussen terug naar ons appartement.

Na de middag als mijn rug terug wat rust heeft gehad, verkennen we de multiculturele wijk Ruzafa en de chique wijk L’ Eixample.  Hoe verschillend iets kan zijn. In Ruzafa vind je een gemoedelijke sfeer terug met leuke bars, restuarants en een markt à la Anderlecht slachthuis. In L’Eixample tref je de ‘beau monde’ aan. De Mercado de Colón, een overdekte hall in Jugendstill, kon ons anders wel bekoren.

Mercado de Colón
Mercado de Colón

De overdekte markt in Ruzufa was zijn deuren aan het sluiten. Hier zullen we nog eens moeten terugkomen.

’s Avonds verwennen we onszelf met een Paella Valenciana en genieten na bij een lekker drankje.

Besnuffeld in Charleroi

Foto’s

Vanmorgen om 5 uur krijg ik van een neef (Hans) een bericht dat hij al een tijdje moet aanschuiven aan het vertrek in Charleroi. Ik word er een beetje moedeloos van. Wij moeten nog een deel van onze bagage pakken. Dus vooraleer wij in Charleroi zijn… ik durf er niet aan denken.

Wij zetten ons verstand op nul… niet zo’n moeilijke opgave… en vertrekken naar Brussels-south. Er is eigenlijk betrekkelijk weinig verkeer op de baan.  Rond acht uur zijn wij op parking 3. Een bus die het vervoer tussen de parking en de luchthaven verzorgt, rijdt vlak voor onze neus weg. De volgende is normaal twintig minuten later… maar het verkeer zwelt aan en met als gevolg een verkeersinfarct naar de luchthaven. Alles wordt onderworpen aan zware controles. Op onze bus stappen zwaar bewapende agenten die van iedereen het ticket en paspoort moet zien.

Na meer dan een uur komen we eindelijk op de luchthaven aan waar iedereen zijn bagage door speciale explosieve honden moet laten doorzoeken. De lange wachtrijen die ik vanmorgen op internet zag, zijn gelukkig verdwenen. Meer nog we kunnen onmiddellijk inchecken en voor we het weten staan we voor de laatste security check.  Maar daar loopt het even mis.

Hop naar Valencia
Hop naar Valencia

Als ik de eerste keer door de scan loop gaat er een alarm af. Ik doe mijn windstopper uit en mijn horloge wat ik in eerste instantie vergeten was. Alles is daarna blijkbaar in orde, maar als ik alles terug wegsteek, blijkt mijn uurwerk weg te zijn. Ik spreek de controleur er op aan en de band wordt stilgelegd. Iedereen gaat op zoek naar mijn uurwerk.  Een Saxon-gevalletje dat niet heel veel geld gekost heeft maar ik laat toch de politie aanrukken. Ondertussen tikt de tijd voort en onze vlucht vertrekt over minder dan een uur. De wachtrijen zwellen ondertussen terug aan in ons zog. Wij houden voet bij stuk. Mijn bagage wordt opnieuw gescand om te controleren of ze toch niet in mijn bagage is terecht gekomen.

Wij geven niet af. Wij wachten wel op de politie. De tijd tikt meedogenloos weg. Wij blijven stoïcijns op de politie wachten om aangifte te doen. Na twintig minuten komt een van de controleurs met mijn uurwerk af: oeps … of hoe ze in Charleroi af en toe iets bijverdienen? We laten ze het voordeel van de twijfel.

Wij zitten in het vliegtuig op de laatste rij en worden het laatste deel van de vlucht af en toe danig op turbulentie getrakteerd dat zelfs lezen een opdracht wordt. Na een turbulente vlucht landen we in minder dan twee uur op Valencia.

We trakteren onszelf op een Valencia-kaart waarmee we zowel vervoer als inkom in verschillende attracties, musea verzekeren.

El Miguelete - Plaza de la Reina
El Miguelete – Plaza de la Reina

Wij checken in in onze leuke verblijfplaats voor de komende dagen en genieten de rest van de dag van een oriëntatiewandeling en verkennen enkele gastronomische attracties die nog een lichtje doen branden van februari 2012, toen ik hier was met enkele vrienden uit Vilvoorde. Valencia ademt een leuke sfeer uit, met een zeer hoog Madrid-gehalte… we zijn hier tenslotte ook in Spanje;-). Ook het weer zit snor en als nu ook mijn rug wat meewil, staan er hier leuke dagen te wachten. Maar dat laatste speelt meer en meer op. Een hardnekkige ontsteking zorgt ervoor dat ik hier op een boel pijnstillers draai.

Imagine all the people Living live in peace… (John Lennon)

Het is misschien een beetje ongepast om, op een moment dat heel de wereld in rouw is door hetgeen er vandaag in Zaventem en in de metro van Brussel is gebeurd, onze Valencia-trip wereldkundig te maken maar het leven gaat door. We mogen ook niet toegeven aan de angstpsychose die die lummels proberen te organiseren.

terreuraanslag in Brussel: Ego
terreuraanslag in Brussel: Ego

We hebben geluk gehad dat we niet vandaag moesten vertrekken. We hebben wel alles op de voet gevolgd want onze vlucht was voorzien voor morgen om 10u40 vanuit Zaventem. We kregen zonet een mail van Ryanair dat onze vlucht vanuit Charleroi zal vertrekken. Wanneer we in Valencia zullen aankomen is nog koffiedik kijken, maar dat is voor het ogenblik het minste van onze zorgen. Onze gedachten gaan in de eerste plaats uit naar de slachtoffers en hun familieleden van de aanslagen. Al verliezen we morgen de ganse dag… wij kunnen het gelukkig nog vertellen.

Ik had vandaag een extra dagje verlof, maar Hilde die vandaag in Brussel zat had heel wat moeite om thuis te geraken. Gelukkig kon ze met een collega meerijden.

Maar goed, onze midweek Valencia gaat door (hopelijk), een verjaardagsgeschenk van de kinderen voor Hilde. Ik natuurlijk gelukkig dat ik mee in de verpakking van het cadeautje zat ;-). We hebben terug een appartement genomen om van onze ontiegelijk vroege ontbijtsessies in alle rust te kunnen genieten en we niet afhankelijk zijn van de loetes van de hoteleigenaar waar ontbijt vaak de allures heeft van een lunch.