Categoriearchief: Milaan

Een reis rond de wereld in tachtig verhalen

Vanmorgen moeten we pakken, onze trolly en rugzak kunnen we achterlaten bij de balie van het hotel. Ryanair verwacht ons pas tegen 21 uur in Bergamo, tijd genoeg om er nog een dagje ten volle voor te gaan.

We nemen zonder al te veel emo afscheid van het appartement, dit is met vlag en wimpel het luidruchtigste hotel dat we ooit hadden. De muren zijn van karton en een kamer vlakbij de balie en een venster dat uitgeeft op het rokerskwartier… gelukkig heb ik niet veel slaap nodig maar te weinig is te weinig.

Casa Grande
Casa Grande

We kammen in de voormiddag San Nazaro en Largo Augusto uit. Goedkope cafés en een buurt met veel boekhandels, we zitten in de buurt van de universiteit. Maar voor we de universiteit in het Casa Grande bezoeken krijgen we eerst de zoveelste Basiliek voorgeschoteld, voor iemand die zijn verplicht katholicisme uit zijn kinderjaren is ontgroeid en alleen nog tijdens begrafenissen in kerken is terug te vinden, heb ik hier in Milaan menig godshuisjes bezocht. Nu, het moet gezegd de kathedralen, basilieken en kerken die hier in Italië dik bezaaid zijn, lonen echt de moeite. De kunstwerken en historische elementen die we hier terugvinden in al hun pracht en praal, laten zelfs een ketter als ik vaak in vervoering verkeren.

Vandaag passeren de San Nazaro Maggiore, de Santo Stefano Maggiore en de San Bernardino alla Ossa de revue. De laatste heeft een indrukwekkende kapel (de Bernardinokapel) die volledig is ingericht met schedels en knekels van mensen. Nogal luguber maar wel indrukwekkend om zien.

Kapel in San Bernardino alla Ossa
Kapel in San Bernardino alla Ossa

Het Casa Grande, waar vroeger een ziekenhuis gehuisvest was, is tegenwoordig een deel van de universiteit. Dit is zeker een bezoekje waard. Al was het voor de goedkope cafés waar je hier in de buurt terecht kan.

Na deze leerrijke wandeling begeven we ons terug richting Duomo, waar we nog een tijdelijke tentoonstelling van Rubens meepikken. De tentoonstelling draait rond zijn werk ‘De aanbidding van de herders’. In deze Kersttijd een nogal toepasselijk meesterwerk van onze Pieter Paul.

De aanbidding van de herders
De aanbidding van de herders

Na dit korte intermezzo versterken we de innerlijke mens om daarna als het Milaantoetje het Teatro alla Scala te bezichtigen. Voor € 7,- mag je niet veel verwachten, maar een blik in de theaterzaal kan dit toch wel vergoelijken. De uitgestalde bustes, boeken en schilderijen die we achteraf in het minimuseum te zien krijgen kunnen dat niet. Maar ons bezoek wordt helemaal een topper als ik een medewerker aanspreek die de affiches voor de komende optredens aan het ophangen is. Hij geeft ons stiekem de oude affiche met de vraag dit niet in de shop te zeggen, want daar moet je ze tegen fikse betaling kopen.  Zeg nu zelf, de waarde van mijn bib gaat met dit kleinood een stuk de hoogte in.

Scala
Scala

We koelen nog eventjes af in Parco Sempione waar een dolgedraaide drummer op zijn emmers en blikken de rust in dit park verstoort en ons doet vluchten naar een plaatselijke Irish pub. We klinken – neen voor deze ene keer niet met Guinness – maar met een glas Chianti op de toch weer interessante citytrip.

We kwamen hier moeilijk op gang, vermoedelijk omdat ons lieflijke Madrid nog na zinderde. Maar gaandeweg kon Milaan de vergelijking met Madrid doorstaan, maar op de eindbalans krijgen de Spanjolen toch een streepke voor.

Wat ons zeker zal bijblijven is de twee euro die we betaalden voor onze vlucht. Ook het eten is er niet duur, maar de wijnen en andere dranken compenseren dit ten volle.

Ik kon dit blogberichtje gisterenavond nog op de luchthaven van Milaan schrijven, maar het publiceren doen we vanuit Casa Hilderik.  Omstreeks middernacht zijn we gisterenavond thuisgekomen, maar nadat we nog klonken op onze prachtige reis, tikte het klokje twee uur. Diezelfde klok tikte vanmorgen om 7 uur opnieuw en dan sta je natuurlijk snel terug met je voeten op de grond.

Maar niet getreurd, volgende maand vallen we jullie weer lastig met ons volgend tapareisje en doen we onze opwachting in Burgberg, Beieren voor een weekje heuse sneeuwpret. Een geschenkje van de kinderen. De tapasreisjes bevallen ons wel, hoe meer dat ge daar van eet… hoe meer dat ge dat moogt.

We kregen ook nu weer vele berichtjes van mensen die onze reizen op de voet volgen en nemen hun verzoeken en tips ter harte. Zo krijgen we van vele vrienden en kennissen de aanbeveling om iets met onze blog te doen… een echt boek uitgeven. We slagen die aanmoedigingen niet in de wind en  zullen onze avonturen verzilveren in een bescheiden uitgave. Een titel hebben we al en fotomateriaal hebben we genoeg.

Iets om naar uit te kijken? Ik denk het wel. ‘Een reis rond de wereld in tachtig verhalen‘. Voor ons staat alvast een drukke periode van corrigeren en herschrijven voor de deur. Wanneer je dit kleinood mag verwachten… dat is een ander verhaal, we moeten er ondertussen ook voor zorgen dat we aan die tachtig verhalen geraken :-).

Een monumentale zondag

Foto’s

Milaan op vier dagen… geen sinecure. We hebben gisteren een strakke planning moeten maken. Een lijstje met drie kolommen. Zaterdag, zondag, maandag. Daarna moet je per bezienswaardigheid opzoeken wanneer de sluitingsdag is, en probeer je min of meer met de geografische ligging rekening te houden. Het is altijd een kluwen, vooral als je maar over vier dagen beschikt.  We willen ook niet hollen van het een naar het ander, maar we willen wel voldoende tijd uittrekken voor iedere bezienswaardigheid.

Cimetero Monumentale
Cimetero Monumentale

Vanmorgen beginnen we met wat voor vele mensen misschien iets macaber is. Maar ik ken mensen die daarop kicken ;-). Het Cimetero Monumentale, oftewel het stedelijk kerkhof. We hebben ondertussen al heel wat kerkhoven op ons actief staan… raar om dit zo te schrijven. Zelfs Père Lachaise verbleekt toch een beetje bij heteen we hier te zien krijgen. 25 ha grafstenen, maar hier is menig kunstenaar rijk geworden om de doden te plezieren. Ook in de dood zijn er die naast hun schoenen lopen, of heet dat dan naast hun kist liggen? 😉

Cimetero Monumentale
Cimetero Monumentale

Het is nog zeer vroeg en een beetje mist maakt het tafereeltje helemaal kompleet.  Het zou een scene uit een of andere horrorfilm kunnen zijn. De monumentale grafzerken rijzen tot hoog boven de kruinen van de bomen, alsof wij als nietige sterveling deemoedig het hoofd moeten buigen bij zoveel doodse grandeur. We gaan het spel met de bekende gestorvenen niet aan, welke beroemdheid waar ligt zal ons worst wezen. We laten de dode zielen en de eenzame kraai die ons met haar krasse uitspraken begeleidt voor wat ze zijn en zoeken de rest van de voormiddag ons heil in de levendige wijk Brera.

De wijk Brera, the place to be. Leuke resto’s en bars wisselen mekaar af in een strijd om de meeste toeristen te strikken. Het moet zowat een eeuwigheid geleden zijn dat we op zondagochtend de kerken hebben platgelopen, maar de Italiaanse godshuizen mogen er wel zijn. Er is heel wat aflaat verkocht en  vermoedelijk gelovige donders bespeeld om zoveel pracht verzameld te krijgen. In de wijk Brera alleen al geraken we niet uitgekeken op de kerken San Marco, Santa Maria del Carmine en de basiliek San Simpliciano. Na dit devoot tussendoortje eindigen we de voormiddag in de Pinoteca di Brera, een museum dat ons zeer kan bekoren. Het bekendste werk van Hayez ‘De kus’ is echter op reis maar we vinden tussen de Italliaanse en weerom Vlaamse schilders meer dan onze gading.

Modigliani
Modigliani

In de namiddag trammen we naar naar de Naviglio Grande via een tussenstop in de Sant’ Ambrogio, nog maar een van de vele basilieken die Milaan rijk is.

De Naviglio Grande een charmante bruisende wijk langs de kanalen van deze prachtige stad.  We maken een lange wandeling langs de leuke kanaaltjes en genieten van de feërieke sfeer van de kerstmarktkraampjes en lopen over de koppen van de duizenden, toeristen die dit allemaal claimen als hùn kerstmarkt. Als het begint te schemeren zoeken we ons heil, maar vooral drank in het meer dan leuke Cape Town Cafe op de Via Vigevano. Bij ieder drankje dat we bestellen krijgen we een hoop versnaperingen. Alsof dit nog niet genoeg is wordt er nog een buffetje uitgezet waar iedere gast in het café vrij mag van snoepen.  Het avondeten kunnen we hierna dus officieel schrappen.

Naviglio Grande
Naviglio Grande

 

 

Het laatste avondmaal

Foto’s

Het voordeel van bloggen is dat je regelmatig van vrienden gouden tips krijgt. Zo kregen we van Stef de  raad om tickets te reserveren voor het laatste avondmaal, maar evengoed van E10 ( Etienne) om ipv het moeilijk te reserveren Laatste avondmaal, een bezoekje te brengen aan een nogal speciaal kerkje San Maurizio. Ook kregen we van An Quintelier uit het van hieruit niet zo verre Sankt Morritz een adres van een restaurant in hartje Milaan. Ge ziet bloggen loont 😉

In de eerste plaats doen we het natuurlijk om ons eigen geheugen een stuk te verlengen, en het moet gezegd we grijpen sneller terug naar onze blogs om bepaalde informatie terug op te frissen dan naar enig ander media. Maar dat we soms tot meer dan 200 volgers per dag hebben maakt dat we onze avondlijke vingeroefeningen op het toetsenbord met plezier volbrengen.

Het laatste avondmaal
Het laatste avondmaal, Da Vinci

Maar terug naar vandaag, ik begin dus bij de tip om ‘Leonardo’s Laatste avondmaal in de Sankta Maria della Grazie’ te reserveren. Vorige week kon dit nog voor ongeveer € 108,-. Ook vanmorgen stond die optie nog open. Ons leek het nogal een duur uitstapje… meer dan honderd euro voor twee schilderijen.

Hilde is nogal vertrouwd met reclamecampagnes en marketingtechnieken en ze verdenkt het management van artificiële schaarste. Een beetje zoals de gladde paters van Orval, waar je een bak Orval zogezegd bijna onmogelijk kan reserveren. Uiteindelijk kan je dit hemelse vocht zonder moeite ginder ter plaatse en zonder reserveren gaan ophalen.

Wij nemen dus het risico en gaan ’s mogensvroeg naar de bende van Maria della Grazie… en wat blijkt. “Je hebt geluk er is net iemand die niet komt opdagen.”  Dus voor zes euro vijftig i.p.v. € 54 p/p kunnen we het laatste avondmaal gaan bewonderen. Het moet gezegd, zowat het meest beroemde kunstwerk ter wereld. Ooit als bij wonder intact gebleven na een bombardement van de geallieerden, en gered door zowat zeven restaureerwerken, is dit meesterwerk van de hand van Leonardo DaVinci een plaatsje op je bucketlist waard. De apostelen op het kunstwerk, geschilderd  op basis van verf met eieren, wiens reactie op Jesus’ aantijgingen dat hij zou verraden worden, is op ongelofelijk naturelle wijze weergegeven.

We zijn natuurlijk ook benieuwd naar de tip om een paar straten verder het nogal onbekende kerkje van San Maurizio  aan een nader onderzoek te onderwerpen. En wat blijkt, dit is een parreltje waar ik in de Capitoolgids niets van terugvind. Onbegrijpelijk. Dit is waarlijk een oogorgasme. De fresco’s van de hand van Bernardino Luini (trouwens nog les gevolgd bij Leonardo) zijn broer en zijn zonen, zijn buitengewoon knap. Hier vind je trouwens ook een versie van het laatste avondmaal.

San Maurizio
San Maurizio

We geraken op dreef en vereren het iets verder gelegen Pinoteca Ambrosiana op een bezoekje. Hier zingt het meesterwerk van Titiaans’ ‘Aanbidding der wijzen’ de hoogmis en zingen ‘Het portret van een musicus’ van Leonardo en werken van Caravaggio meer dan verdienstelijk mee in dit artistiek momentje.

Volledig artistiek leeggezogen trekken we ons eventjes terug op ons appartement en laten we onze batterijen opladen (niet die van Hilde haar fototoestel want die lader ligt nog thuis ;-)).

In de late namiddag laten we ons voeren op de tonen van Dolce Gabbana, Versace, Gucci, Valentino, Armani en Stella McCartney in wat zowat de natte droom van menig vrouwmens moet zijn. De prijzen in de vitrine laat deze natte droom al snel veranderen in natte ogen, want hier zal al een traantje geplengd zijn bij zoveel …euro’s.

De wijk van de modezaken
De wijk van de modezaken

Wij laten het geluid van zware Ferrari’s en de aanwezigheid van flamboyante opgedirkte schoonheden voor wat ze zijn en slaan met stille trom richting restaurant. Maar alvorens we onze voetjes onder tafel steken verwennen we onszelf nog in een klein museum ‘Poldi Pezzoli’ en branden we de Pietà van Botticelli voor eeuwig op onze netvliezen.

De hunchback van de Duomo

Foto’s

Gisteren onze wekker om 3 u ingesteld. Maar mijn inwendig klokje laat mij om tien voor al weten dat de wekker gaat aflopen. Handig meestal wel, maar af en toe durft dat wekkertje al eens in overdrive gaan en dan is het einde of het begin van de dag soms zoek.

We vertrekken in Katelijne in de gietende regen en ook in Charleroi weten de waterafvoerkanalen geen blijf met het overtollige hemelvocht. Het opstijgen is nogal tumultueus, maar het grootste deel van de vlucht verloopt voorbeeldig. Zodra we boven de Alpen vliegen zien we hoe de alpentoppen zich al in hun beste wit kleedje hebben gestoken. In Bergamo krijgen we zowaar een staalblauwe hemel, maar hoog in de lucht zien we in de verte nog enkele mistvelden het gevecht met de zon aangaan. Uiteindelijk zal Laura het gevecht winnen en genieten we van een vrolijk zonnetje. De zon kan het echter niet van de noorderwind winnen en laat betijen bij een temperatuur van 10° C.

In onze (nieuwe) Capitoolgids zijn we blijkbaar nog opgezadeld met een oude versie van een metrokaartje van Milaan, met als gevolg dat we niet zien dat de fonkelnieuwe metrolijn tot bijna aan ons hotel loopt. We maken er dus een oriëntatiewandeling van, maar verspelen toch al bijna twee uur energie alvorens we in ons hotel aankomen. Gelukkig mogen we vroeger op onze kamer en kunnen we onze bagage al netjes in onze kamer achterlaten. In het hotel bietsen we een plannetje van de nieuwe metrolijnen en kunnen voor amper € 6,- p/p 4 dagen van het Milanese metronetwerk genieten.

Duomo
Duomo

We beginnen onze journey op, hoe kan het ook anders, het Duomo plein met zijn prachtige kathedraal. We nemen een ticket van € 11,- waarbij zowel het museum, de kathedraal en het uitzicht op het dak inbegrepen zijn. Addertje… we doen de klim niet met de lift maar we worden voor die prijs verzocht om de trappen te misbruiken. Nu goed, het zijn er niet zoveel als onze Sint-Romboutstoren maar toch genoeg om mijn omgevingstemperatuur met enkele graden de hoogte in te jagen.

Het zicht bovenop het dak is alvast de klim meer dan waard. Wij spelen als het ware mee in de hunchback van de Notre Dame… en voor alle duidelijkheid niet als protagonist ;-). We klimmen tussen de torentjes, dak op dak af en we flirten met de beeldhouwwerken die de tand des tijds goed hebben overleefd. De permanente renovatie zal er wel voor iets tussen zitten.

Vitorio Emanule II galerij
Vitorio Emanule II galerij

Na een bezoekje aan het tegenoverliggend museum laten we de prachtige Duomo voor wat hij is en lopen via de indrukwekkende Vitorio Emanule II galerij richting Scala (dat we als toetje voor maandag bewaren) en kuieren in gezelschap van het winterzonnetje naar Castello Sforzesco. Deze prachtige vesting biedt onderdak aan verschillende tentoonstellingen en musea, ik denk dat we hier de komende dagen nog terug te vinden zijn.

Als het klokje vijf tikt en ons kilometertellertje volledig van de wijs is, laten we het Italiaanse vocht rijkelijk vloeien. Niet dat ik echt liefhebber ben van de Italiaanse wijnen maar als je ze hier consumeert, krijgen ze een sterreke meer. De Italianen zullen toch niet durven trischen met hun exportwijnen? 😉

Als we in ons hotel (appartement) raad vragen aan de balie voor een leuk Italiaans restaurant, lopen we per toeval door Chinatown en besluiten om onze eerste Italiaanse maaltijd in een authentiek Chinees restaurant te nuttigen. In de ban van het boek van Lulu Wang en de stokjes die we krijgen, waan ik me meer in China dan in Milaan.

Na twintig uur op de voet hapert mijn pen en legt ze er voor vandaag het bijltje bij neer. We hopen dat we een rustige nacht tegemoet gaan.

€ 8,16

U leest het goed in de titel, acht euro en zestien cent, dat is de prijs die we voor 2 personen, heen en terug, betalen om morgenvroeg met Ryanair naar Milaan te vliegen. Nu ja morgenvroeg, we moeten vannacht om 3 uur opstaan want het vliegertje vertrekt om twintig na zes in Charleroi. Hopelijk is dit het enige addertje onder het gras. Dus morgenvroeg als jullie ontwaken, hangen wij ergens boven Zwitserland. Onze Janko kan zijn kampementen weer op de gelijkvloers opslaan om voor onze twee borders te zorgen.

Ryanair
Ryanair

Geef toe voor deze prijs kan je dit toch niet laten liggen. We zijn al voor 1 eurocent naar Shannon gevlogen, maar daar kwamen dan 30 euro luchthaventaksen bij, dit is er nu allemaal inbegrepen… hopen we. Wij laten het alvast niet aan ons hart komen en in dit geval gelukkig ook niet aan onze portemonnee. Bovendien hebben wij een appartement gevonden voor € 50,- per nacht, dus voor minder dan € 150,- zitten we vier volledige dagen in Milaan.

De vliegtuigmotoren van onze vorige vlucht naar Madrid zijn nog niet afgekoeld en de motoren richting Milaan moeten al worden opgewarmd. Madrid zal moeilijk te overtreffen zijn, maar we kijken natuurlijk vooruit en vertrekken met een open mind naar Noord-Italië. Alleen onze voorbereiding liet een beetje te wensen over. We hebben ons gisteren nog een Capitool reisgids van Milaan aangeschaft (die kostte trouwens 3 maal zoveel als onze vlucht voor twee). Dus zullen we hoog in de wolken nog een en ander moeten bekijken.

Wie Italië zegt denkt pasta, Squadra Azzuri, wijn, maar ook Pavarotti is er niet weg te denken. In het Scala zullen we hem alvast niet kunnen bewonderen. Ten eerste ligt mijn kameraad al enkele jaren onder de zoden en bovendien zelfs als hij er nog was… ze vragen tegenwoordig € 300,- (vanaf!) voor een ticket… den buitengevel zal ook wel schoon zijn zeker. Ik luister ‘s avonds wel naar spotify 😉

Ook een tip van een goeie vriend om het laatste avondmaal in het Santa Maria delle Grazie te bewonderen, hebben we niet kunnen verzilveren. We moesten dit maanden op voorhand al reserveren. Nu, we zien wel wat we hier kunnen forceren. Mijn Italiaans beperkt zich tot Si en No, maar ik ben de laatste tijd nogal bedreven geraakt in het met handen en voeten uitleggen aan Oost-Europese truckers, dus zal dit ook wel lukken zeker.