Categoriearchief: Duitsland

Arbeit macht Frei

Foto’s Dachau en Neue Pinakothek

Hoe maak je iemand monddood

Warschau, Buchenwald, Auschwitz, Birkenau, Killing Fields in Phnom Phen … het speelterrein voor gestoorde leiders. Vandaag ruilen we ons aardig winterhuisje in voor nog een speeltuin van een krankzinnige: ‘het ijzige Dachau’, een van de zoveelste onbegrijpelijke misstappen in de geschiedenis. Dachau, eerst het onderkomen van politieke opponenten die hier monddood werden gemaakt en daarna gezelschap kregen van homo’s, getuigen van Jehova, Roma zigeuners, Russen, Polen en natuurlijk uiteindelijk Joden. Ook hier werden meer dan 40.000 onschuldige burgers vergast of geëxecuteerd… 200.000 zaten hier gevangen.

Dachau - Arbeit Macht Frei
Dachau – toegangspoort

Kippenvel

We nemen vanmorgen de trein in Kempten naar München waar we overstappen op de S-baan en in Dachau nog een bus nemen naar de gedenkplaats. Als we in Dachau toekomen met de S-baan (iets tussen een tram en een trein) staat mijn haar bij het lezen van de naam al recht op mijn armen. De naam alleen al roept heel wat negatieve connotaties op. Als de bus ons tot voor de deur van het concentratiekamp brengt en de deur opengaat slaat de ijzige kou ons in het gezicht. Het weer speelt even mee om ons wat de temperaturen betreft al een beetje te laten inleven in de onmenselijke condities waarin duizenden mensen ontbering en kou hebben geleden.

Dachau - Verbrandingsovens
Dachau – Verbrandingsovens

Honger stillen

Het is twaalf uur en onze magen grommen, toch zodra we de poort van het Jourhouse binnengaan waar net zoals in Auschwitz-Birkenau ‘Arbeit macht  frei’ op de ijzeren toegangspoort staat vereeuwigd, zwijgen onze magen en er wordt tot laat in de middag niet meer over eten gesproken, laat staan gedacht.

Het beschrijven van het gevoel dat je hier krijgt als je door het kamp wandelt is onmogelijk. De sneeuwbui die af en toe de allure heeft van een storm en die aanvoelt als een koele lentebries bij het zien van de verbrandingsovens en het passeren van plaatsen waar duizenden mensen crepeerden en behandeld werden als wilde honden.

Dachau
Dachau, memorial

Het museum, gevestigd in het voormalige hoofdgebouw, is er eentje waar je jezelf in verliest en je permanent plaatsvervangende schaamte voelt voor zoveel onrecht dat hier door medemensen is aangedaan.

Peperdure zonnebloemen

Het is al na drie uur als we met de bus, de S- en U-baan in de wijk Universität aankomen waar we afspraak hebben met een leuker facet uit de geschiedenis. De kunstgeschiedenis, die zich bij monde van de Neue Pinakothek aan ons voorstelt. De Oude Pinakothek overrompelden we twee jaar geleden met onze zucht naar kunst, dus nu is het de beurt aan de ‘Neue’, die ook heel wat historische kunstwerken huisvest: met niet in het minst de Zonnebloemen van Vincent Van Gogh en werken van Gauguin, Cézanne, Monet, Manet, Klimt en vele Duitse artiesten.

München - Neue Pinakothek - Vincent Van Gogh's Zonnebloemen
De Zonnebloemen van Vincent Van Gogh, Neue Pinakothek, München

Slederijden met een kruiwagen

We wissen de misstap in de geschiedenis eerder op de dag weg met al het moois in de Pinakothek, waar we ons volledig verliezen en pas na zeven uur de terugrit aanvatten naar Kempten waar we de laatste vierentwintig kilometer met ons eigen busje overbruggen. Onderweg op de trein zien we dat de sneeuw ondertussen serieus is aangedikt en de temperaturen een aantal graden naar beneden getuimeld zijn. De deuren van ons buske zijn zowaar dichtgevroren en het kost ons heel wat moeite om in onze bus te geraken en dat was dan nog het eenvoudigste van onze laatste etappe richting Burgberg. De banen liggen er behoorlijk ondergesneeuwd bij en wij missen natuurlijk wat ervaring in het sneeuw rijden waardoor de terugrit iets langer duurt dan voorzien.

Als we een stuk na negen uur eindelijk ongeschonden de oprit van ons appartement oprijden kan ik het mij niet nalaten een schuivertje te maken en een kruiwagen een stuk mee onder de wielen te trekken.

De sneeuw ligt hier ondertussen een tiental centimeters dik en op de parking ligt er nog wat meer opeen gewaaide sneeuw… ‘ t Zal tof worden om hier weg te geraken. Dat zijn zorgen voor later.



Booking.com

 

 

Er was eens twee jaar geleden…

Vandaag niet echt een nieuw blogbericht. We laten jullie nog eens meegenieten van een bericht van twee jaar geleden.  Klik op de link hieronder.

Onze sauna ervaring in 2016

De overvloedige regen maakte er vandaag een echte rustdag van. Tijd genoeg om een film te fabriceren. In de fotogalerij (link hieronder) vind je het filmpje helemaal onderaan.

Film Zugspitze



Booking.com





Dienster reanimeren

Foto’s Lindau

Bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik kan het bloggen niet laten…

We cruisen vandaag naar Lindau, het Venetië van Schwaben of de Rivièra van Duitsland, zoals men al eens placht te zeggen. De oude stad waar de lamp brandt, is gelegen op een eiland in de Bodensee.

Lindau
Lindau

Het eiland is ongeveer één kilometer lang op 500 meter breed en is een bezoek meer dan waard. We gaan op zoek naar een toeristenbureau waar we een kaartje bietsen waarop een wandeling staat die zowat alle hoogtepunten bevat.

Kriskras, flink het plan volgen, veroveren we stap voor stap de Rivièra van Duitsland. De panoramische vergezichten op het meer, de bergen in Bregenz en Zwitserland wisselen zich moeiteloos af. We waren hier ooit enkele jaren geleden in Bregenz met zicht op Lindau, dat we nu verder aan een grondig onderzoek onderwerpen.

Lindau
Bodensee, Lindau

We slenteren zodanig dat we met momenten vrezen dat we zullen omvallen. Tegen de middag, als de brombeer in mijn buik zich laat horen, zoeken we naar een etablissement dat tafeltje dek je met ons wil spelen… tevergeefs. Het enige waar we terecht kunnen is een boekenwinkel waar ze wat hapjes serveren. We vinden een plaatsje tussen de boeken, tijdschriften en prullaria. Het zit er afgeladen vol… vermoedelijk omdat er niets anders open is. Als we een eenvoudig soepje bestellen, komen ze ons na een uur vertellen dat de soep eigenlijk op is. Ik verdraai mijn ogen om mijn donderwolken te verbergen en ik vrees dat ik het onschuldig dienstertje moet reanimeren als ik niet snel vertel dat het niet haar schuld is. We rekenen onze drankjes af en laten Lindau met een hongerig gevoel achter. Gelukkig is onze reserve groot genoeg om niet meteen in katzwijm te vallen.

Lindau
Frau Lindavia, Lindavia Brunnen, Lindau

We zetten meteen koers naar Burgberg waar we in een plaatselijk grootwarenhuis ons voorzien van het nodige materiaal om een leger hongerige soldaten een indigestie te bezorgen.

We werken de rest van de namiddag aan onze Zuid-Amerika reis van het najaar, koken ons eigen potje goulash en zorgen ervoor dat we “emborracharse” ?.



Booking.com





Aan een zijden draadje

Foto’s Karlsruhe

Foto’s Zugspitze

Vijftienduizend euro

Een weekje rust, wat lezen, genieten van de sneeuw, niet bloggen…. tot nu toe allemaal gelogen. Werken aan de vertaling van onze boeken valt ook in het water door de kostprijs van de revisie… 15.000 euro als we hem van scratch laten vertalen. De vijf exemplaren die we al in voorverkoop konden verkopen zullen we maar afblazen want dit lijkt niet echt een winstgevend handeltje. ?

Rust Karl rust

We zijn vrijdag al een dagje vroeger vertrokken en nemen een tussenstop in Karlsruhe. De naam was alvast veelbelovend, een stad waar Karl rust (ruhe) vond en er niet meer weg wou. Eigenlijk best een leuke stad met aardig wat bezienswaardigheden en enkele leuke musea, waarvoor we zeker eens moeten terugkomen.

Schloss
Schloss

We klokken af op ongeveer 480 kilometer, en tegen twee uur zijn we uitgepakt en ingecheckt in onze verblijfplaats voor één nacht. We gaan nog eventjes langs bij de receptie omdat het flesje water dat op de kamer staat maar half is: “geen probleem, ik breng straks wel een ander.” We krijgen nog een stadsplan en hiermee gewapend lopen we het centrum van Karlsruhe ondersteboven. Het hoogtepunt is de residentie van de hertogen van Baden, hier in de volksmond eenvoudigweg: Schloss.

Op het domein staat een gigantische ijspiste met nog wat achtergebleven kraampjes die vermoedelijk een paar weken terug deel uitmaakten van een kerstmarkt. Tegen de avond vinden we ergens een restaurant waar de porties heel groot zijn en de rekening relatief klein. Hilde verslikt zich figuurlijk in een hammetje dat volgens mij afkomstig is van een voorhistorisch varken, mijn bord is veel te klein voor de schnitzel die ze erop gedrapeerd hebben. We moeten een groot deel terug naar de keuken sturen. Zullen we in Duitsland in het vervolg toch maar kinderporties vragen?

Wasser by the bubbels

Als we ’s avonds op ons kamer komen zie ik dat ons flesje nog niet is gewisseld, met die veel te grote weisbieren zou het wel eens kunnen dat ik ‘s nachts toch naar water snak, ik dus terug naar de receptie. Als ze mij ziet binnenkomen roept ze mijn kamernummer, verontschuldigt zich en ze belooft er onmiddellijk werk van te maken. Vijf minuten later wordt er op onze deur geklopt en er staat een frivole diep gedecolleteerde jonge dame voor mijn deur met twee glazen en een fles bubbels… Ik denk eerst dat ze zich van kamer vergist. Ze kijkt zeer verleidelijk alsof ze binnen wil komen en de fles samen wil opdrinken… ?. Als ik verwonderd kijk, zegt ze: “Eine Flasche, um die Vergessenheit meines Chefs auszugleichen.” Ik neem de fles in ontvangst en ze verdwijnt… zonder water te hebben gebracht. Moet ik nu vannacht mijn droge mond blussen met bubbels? Nog voor ik van de verbazing bekomen ben, wordt er opnieuw op de deur geklopt. Deze maal heeft ze twee flessen water in plaats van één fles bij. Ze maakt een revérance en verdwijnt.

’s Morgens genieten we van een veel te copieus ontbijt, maken nog een grote wandeling in de stad die stilaan ontwaakt en tegen de tijd dat ze helemaal wakker is en het licht de duisternis helemaal heeft verdrongen, kruipen wij in ons buske en haspelen de laatste driehonderd kilometers af naar Burgberg.

In Burgberg worden we hartelijk ontvangen door de heer des huizes, we installeren ons in het optrekje voor de komende week en doen de rest van de dag wat boodschappen en laten ons de plaatselijke lekkernijen welgevallen.

Kabellift naar de Zugspitze
Kabellift naar de Zugspitze

3213 meter zonder ondersteuning

Op zondag maken we ons in alle vroegte klaar en trekken naar de honderd kilometer verder gelegen Zugspitze. Met zijn 2962 meter de hoogste berg van Duitsland. De oude kabelbaan is in december 2017 vervangen door een nieuwe. Met deze lift worden zomaar drie wereldrecords gebroken. De hoogste liftpaal, grootste hoogteverschil en grootste afstand tussen twee liftbanen (3213 m). 4,5 kilometer en 2000 hoogtemeters overbruggen. Ik word een beetje mottig bij de gedachte maar reizen is vaak toch een beetje angsten overwinnen. Volgens mij wordt aan de kassa ook een wereldrecord verbroken. 90 euro voor ons beiden om 10 minuten lang aan een zijden (nu ja iets dikker) draadje te hangen. De 52 miljoen die dit project gekost heeft moet er blijkbaar zo snel mogelijk uit. Enfin, als we vallen doen we dat niet alleen. 120 mensen kunnen in dat bakske. Ik twijfel nog even, maar de lucht is staalblauw en zal voor de nodige panorama’s zorgen.

Zicht op de Alpen
Zicht op de Alpen

Spiesstokken

Negentig euro armer stappen we in een al goed gevuld bakske. Een paar jonge gasten zijn in hun element en ik bekijk hen met de nodige strengheid… zodat ze het niet in hun hoofd halen om ons kokertje te laten wiebelen, want dan worden hun skistokken als spies gebruikt ?.

Eens je de beslissing hebt genomen en in dat bakje hangt, valt er iets fatalistisch over mij. Ik zet mij over mijn angst en geniet van iedere centimeter dat we de hoogte in worden getrokken en het landschap met de seconde spectaculairder wordt. Normaal overwin je een berg op mensenkracht, maar hoe ze dit speeltje ineen hebben kunnen vijzen is bijna bovenmenselijk.

Zugspitze
Zugspitze

Het zicht op de top is onbeschrijfelijk. We zien in de verte enkele toppen liggen die we in onze jonge jaren nog hebben beklommen: de Hochvogel, de Wetterspitze…

Gletsjer skiën

We hebben voor de 90 euro die we betaalden ook nog recht op de kabelbaan naar de gletsjer wat een van de hoogste skigebieden van Europa is. Ook dit bakje zit weerom goed gevuld en blijkbaar went alles, want ik laat mij gedwee meevoeren.

Gletsjer Zuchspize
Gletsjer Zuchspize

De minus 16 graden op de top maken op deze gletsjer plaats voor een aangename winterzon, en we genieten zowaar buiten op een terras van een welverdiende pint. Dit is zowat 52 graden verschil met vorige maand in Mumbai.

Na dit oponthoud moeten we natuurlijk terug naar de top waar we nog een goulash soepje consumeren om daarna de terugtocht met de spectaculaire kabelbaan aan te vatten.

Alle kleuren van de regenboog

De terugrit loopt langs Heiterwang en zijn Heiterwangersee, waar we ooit met ons klein caravanneke een zomer doorbrachten. Als ik onderweg even stop om een foto te nemen, stapt Hilde uit op een stuk ijs. Ze schuift onderuit en maakt een spectaculaire val. Haar camera is haar heilig en die houdt ze boven haar hoofd. In haar val verbouwt ze de auto en trekt het handvat er gewoon af. Ze komt er gelukkig vanaf met een gekrenkte eer, een blauwe knie en een achterste dat zal kleuren als een regenboog.

Heiterwanger Zee
Heiterwangersee

De nostalgische momentjes zijn niet van de lucht vandaag en met opgeladen batterijen en een blauwe kont, vangen we de terugweg aan naar Burgberg, waar we nog een tussenstop maken op het op duizend meter hoog gelegen ‘Alpenblick’ waar we al onze nostalgische momentjes wegspoelen.



Booking.com





Berlijn in twee marathons

Foto’s

We hebben ze natuurlijk niet gelopen die marathons, maar wel gestapt, verspreid over 4 dagen, en eigenlijk zitten we er nog een stuk over. Maar een stad bezoeken zorgt er nu eenmaal voor dat je heel wat kilometers moet verteren.

Vandaag nemen we de wijk Kurfürstendam onder de loep. Dit was voor de muur gesloopt werd het hart van West-Duitsland, terwijl Alexanderplatz, het centrum was van het DDR-Berlijn.

Gedächtenis Kirche
Gedächtenis Kirche

Maar ook hier staat de nieuwe Gedächtenis Kirche in de steigers. Gelukkig is de oude kerk nog wel te bezichtigen met zijn fraaie plafondschilderingen in de stompe toren, maar dit is het enige wat rechtstaat van deze kerk die het zwaar te verduren had onder bombardementen van de geallieerden in de tweede wereldoorlog.

Ook ligt de driesterren Fasanenstrasse open door werken. Als je door al dat stof kan doorkijken vinden we enkele pareltjes zoals het Theater des Westens maar vooral het Literaturhaus met zijn café Wintergarden die dit ommetje meer dan waard maken.

Onze wandeling brengt ons verder via de fraaie Scandinavische ambassades naar het meer dan tweehonderd hectare grote Tiergarten park. In het midden staat de Siegessäule, een zuil van 67 meter, die statig boven de Tiergarten uittorent. Dat dit nog een van Hitlers symbolen was voor het Nazistische Duitsland, mag voor de meeste toeristen de pret niet bederven. Wij laten deze klim met een geurtje aan ons voorbij gaan.

We lopen verder de zolen van onder onze voeten en wandelen verder via ‘Unter den Linden’ opnieuw terug naar het museuminsel, waar het Neues museum met zijn prachtige Egyptische collectie, en in het bijzonder het borstbeeld van Nefertiti, ons cultuurflesje van vandaag volledig zal vullen. We laten ons zo gefocust meevoeren door de boeiende geschiedenis van het Nijlvolk dat we de tijd uit het oog verliezen.

We nog moeten ons nog haasten om op tijd te zijn voor onze afspraak bovenop de Reichstag waar we van thuis uit een reservatie hebben geboekt voor een klim in de koepel. Dit hoogstandje wordt door ons meteen tot hoogtepunt van Berlijn gebombardeerd.

Reichstag Koepel
Reichstag Koepel

Vanmorgen staat onze wekker om 2.30 uur, inderdaad onnoemelijk vroeg. We overwogen eerst om een taxi te nemen, maar met de zestig euro die dit ritje ons zou kosten kopen we alweer een nieuw ticket met het vliegtuig. We nemen op aanraden van de nachtelijke portier de bus en de trein.

We moeten eerst nog een eind lopen naar de bushalte. Rond die tijd door het nachtelijke Berlijn in deze achterbuurt is toch een beetje een avontuur. Als we in het buskot zitten te wachten komt er een landloper naast ons zitten maar het bloed in zijn alcohol is vermoedelijk zo laag dat zijn taal volledig onverstaanbaar is. De stank die hij meebrengt is echter niet mis te verstaan. We zijn een kwartier te vroeg en zitten op ons raar gezelschap na, helemaal alleen. Als bij donderslag komen er plots langs alle kanten mensen aangelopen die net zoals wij op de bus komen wachten. Het is alsof het in plaats van drie uur ’s nachts drie uur in de namiddag is. Als de bus aankomt is de landloper nog altijd een uitleg aan het doen, maar niemand luistert naar de redevoering van deze filosoof.

Ook de bus zit afgeladen vol en zodra we in Frederichstrasse aankomen waar we de trein moeten nemen, is het alsof de stad helemaal ontwaakt is. Het is nog geen vier uur maar winkeliers  stallen hun waren uit en alsof iedereen de nacht heeft overgeslagen, zwelt ook het autoverkeer aan. Ook op de trein zit er al behoorlijk wat volk. Berlijn een stad die nooit slaapt.

In een uur brengt de jonge piloot van Ryanair ons vlekkeloos naar Brussel waar we een belletje geven naar de firma die onze auto gestald heeft. Tegen de tijd dat wij onze weg naar de parking gevonden hebben staat de chauffeur ons al op te wachten en brengt ons in minder dan een kwartier tijd naar de parking bij onze auto.

Berlijn is een leuke, prachtige stad, maar staat deze zomer in de schaduw van de vele bouwkranen. Vele bezienswaardigheden stonden in de steigers, vele wegen werden heraangelegd. Het eten en drinken is relatief goedkoop voor een grootstad, maar de toegangsgelden voor de bezienswaardigheden heffen dit voordeel op. Toch hebben we er weer van genoten.

Hop naar Israël en Palestina? Of zullen we er toch nog in slagen om er een reisje tussen te pitsen? Wie zal het zeggen…

 

In hogere sferen

Foto’s

Gisteren vergeet ik nog gewag te maken van een zeer indrukwekkende ontmoeting met de geschiedenis. Het Forum Fridericianum gelegen langs Unter den Linden, wat ooit het paradepaardje moest worden van de Pruisische monarchie, werd in 1933 besmet door nazistudenten organisaties die er hun idiote boekverbranding hielden. Via een glazen deksel zijn er ondergrondse lege boekenschappen te zien die de stille getuigen zijn van deze waanzin.

Fernsehturm
Fernsehturm

Maar vandaag gaan we het in de hogere sferen zoeken. De 368 meter hoge Fernsehturm. Gisteren stond er een rij om ’u’ maar vooral om ‘neen’ tegen te zeggen. Voor
€ 21,- (vijfentwintig procent vermindering via de Berlin Welcome card) katapulteren ze ons in veertig seconden  naar een op 203 meter gelegen panoramabar. Hier kan je in de 360° bar van een ongelofelijk uitzicht over Berlijn genieten. De drankjes zijn niet inbegrepen maar de prijzen zijn al even hoog als de hoogte waarop we ons bevinden. Het heeft iets van de view vanop de Bursj Kalifa maar die is nog een stukje hoger.

Na dit hoogstandje wandelen we via het Rotes Rathaus dat voor een stuk afgeschermd wordt met schermen die werken voor een nieuwe metrolijn verstoppen. Het Hackersche Höfe is als een kleine oase met zijn mieterse binnenpleintjes.

Neue Synagoge
Neue Synagoge

We brengen ook een bezoek aan de ‘Neue Synagoge’ waarmee de eerste link naar onze volgende reis naar Israël en Palestina is gelegd. De buitenkant van de Synagoge kan ons zeer bekoren, de binnenkant en vooral de koepel waar je drie euro extra voor betaalt kan dit absoluut niet. Alleen de fysieke inspanning zorgt ervoor dat we wat extra calorieën verbruiken.

Het Joods museum waar we deeerste dag al langs slenterden is dan weer wel de moeite waard. We gaan op in dit prachtige museum, maar de vermoeidheid slaat toe en na twee uren moeten we bijtanken.

Op de terugweg naar de Potzdamer Platz wandelen we via het prachtige ‘Martin Gropius Bau’ en passeren we het ‘topografie des terrors’ een openlucht tentoonstelling naast nog een stuk van de muur en waar we bovendien letterlijk het puin van oude Gestapo gebouwen met de voeten treden.

Martin Gropius Bau
Martin Gropius Bau

Vreemd schouwspel

Foto’s

We wisten dat we niet ver van een kerkhof lagen maar dat het venster van onze kamer uitgeeft op de graven was toch wel een beetje een verrassing. Zolang er daglicht is valt dat natuurlijk best mee, maar ’s avonds als het donker wordt en het kerkhof verlaten is! Het licht van de straatlantaarns schijnt door het bladerdak van de grillige bomen en zorgt voor een vreemd schouwspel die de graven tot leven brengt. Als de nevel lichtjes over het kerkhof zijn werk doet zijn alle ingrediënten aanwezig. Je hoeft niet veel fantasie te hebben om de fosforlichtjes en schimmen protagonist te maken van een ware horrorfilm vlak naast je bed.

Maar goed, de kamer en het hotel in het algemeen vallen best mee, geluidsdicht naar buiten, spookvrij, alleen het gehijg van onze buurman tovert het horror verhaal van hierboven om in een goedkoop S-verhaal.

Potzdamer Platz, Sonycenter
Potzdamer Platz, Sonycenter

We schudden vanmorgen onze spieren los in de Potzdamer Platz, een leuke buurt met als absoluut hoogtepunt het Sonycenter. Het nabijgelegen Kultuurforum valt wat tegen, de buurt is wat onderkomen door de vele bouwwerven. Zowel de Philharmonie als het gedenkteken van de Duitse weerstand staan in de stijgers en laten we links liggen. Met de driesterren Gemäldegalerie doen we hetzelfde, omdat dit spijtig genoeg niet is inbegrepen in onze Berlijn kaart, blijkbaar alleen de musea van het Museuminsel. We kiezen voor de musea die wel in onze kaart zijn inbegrepen.

We kuieren de rest van de voormiddag wat rond en genieten van Berlijn dat stilaan dichtslibt van de toeristen. Als we aan het Pergamonmuseum aankomen in het Museumsinsel worden we op een nieuwe koude douche getrakteerd, een rij van minstens twee uren wachttijd staat hier aan te schuiven. We kiezen voor de mindere God, met name het Alte Nationalmuseum waar alleen de zaal van de Franse schilders ons kan bekoren.

In de latere namiddag laten de kilometers en het geslenter zich voelen maar de klim van 278 trappen naar de Berlin Dom leiden ons letterlijk en figuurlijk naar nieuwe hoogtes en we krijgen voor de moeite enkele geweldige vergezichten over Berlijn cadeau.

Berlin Dom
Berlin Dom

Hierna doen we een nieuwe gooi naar het Pergamonmuseum en kunnen eindelijk na dertig minuten schuifelen genieten van dit museum met enkele bijzondere stukken uit de oudheid.

Na deze cultuurinjectie haasten we ons naar de Alexanderplatz waar we afspraak hebben met twee gelijkgestemde zielen. Aranka en Stijn, pigeons voyageurs uit Gent die het regenachtige België ook maar al te graag inruilen voor andere horizonten.

 

Berlijn met hindernissen

Foto’s

Ons mailabonnement op de nieuwsbrief van Ryanair loont, dertig euro voor twee personen naar een stad waarvan de geschiedenis niet over rozen liep. Een grootstad met een muur die oost en west van elkaar scheidde en nu de fiere hoofdstad van de bondsrepubliek Duitsland is. Juist, we hebben het over Berlijn.

We waren vorige maand weer zo opgewonden dat we voor een appel en een ei een city-trip konden maken dat we iets te enthousiast via booking.com een goedkoop hotel wisten te versieren, zo goedkoop dat er wel bijna een addertje onder het gras moest zitten. Het addertje was er inderdaad, maar dan wel van onze eigen hand. Het hotel ligt aan luchthaven Tegel, terwijl onze vlucht via Schönefeld gaat. Gelukkig zijn de afstanden niet onoverbrugbaar maar dit is toch een missertje die normaal is voorbehouden voor een beginner of ne verstrooide apostel.

Na onze voorbereiding blijkt dat van zaterdag tot maandag net iets te weinig tijd is om alles op ons gemak te bekijken. Maar dan deed er zich nog een vlucht voor op vrijdagmorgen voor minder dan vijf euro enkele reis. Deze hindernis was snel genomen en daarmee zitten we vanaf vrijdag al in Berlijn met nog een ticket voor morgenvroeg van Brussel naar Berlijn. Hopelijk houden ze de mensen niet te lang aan de grond terwijl ze op twee vermiste reizigers wachten die al op Duits grondgebied vertoeven.

Onze vlucht vertrekt om 8u20, behoorlijk vroeg als je rekening houdt met de twee/drie uur die je er op voorhand moet aanwezig zijn. De trein is niet echt een optie. Zo vroeg mensen lastig vallen om ons naar de luchthaven te brengen ook niet, dus lichten we de optie om met de auto naar een flyparking te rijden. Dat ze die parking goed verstopt hebben moet je best incalculeren als je op tijd op de luchthaven wil arriveren. Enfin, om een lang verhaal kort te maken met minder dan dertig minuten aankomen aan de juiste gate doet mijn stressmetertje rood uitslagen.

Terwijl we aanschuiven om in te schepen hoor ik mijn achternaam roepen. Ex-collega Koen met zijn vrouw Ruth zitten op hetzelfde vliegtuig. De wereld kan soms toch klein zijn.

Na een voorbeeldige vlucht van iets meer dan een uur en wat geknoei met de kaartjesmachine voor het openbaar vervoer, vinden we naadloos onze weg in het gigantische metro netwerk naar ons hotel en kunnen we aan onze journey in Berlijn beginnen.

Checkpoint Charlie
Checkpoint Charlie

We starten onze eerste dag met een oriëntatiewandeling en genieten langs het Landwehrkanal van een kleine lunch en gaan via het Joods museum, Checkpoint Charlie en de Gendarmenmarkt naar Unter den Linden, een leuke laan die nu door werken zijn aanblik een beetje kwijt is en dan verder naar de Brandenburger Tor en het Holocaust Mahnmal. 2711 indrukwekkende grafzuilen zijn een blijvende herinnering aan de onbegrijpelijke waanzin van de tweede wereldoorlog waar er zoveel miljoenen joden werden uitgeroeid.

Een anekdote die aan dit huiveringwekkende monument plakt is de volgende. Na een openbare aanbesteding om de betonnen wanden van het Holocaust Mahnmal te voorzien van een coating laag om ze te beschermen tegen regen en wind, werd de besteding toegewezen aan een firma die, zo bleek achteraf, de uitroeiingskampen voorzag van ZiklonB… Dat dit heel wat inkt deed vloeien hoeft geen betoog.

 

Holocaust Mahnmal
Holocaust Mahnmal

Spannende sneeuwpret.

De sneeuw is nog de ganse nacht met pakken uit de lucht blijven vallen. Ook vanmorgen blijft het maar sneeuwen. Tot nu vonden we dit natuurlijk best ok. Maar nu ik de sneeuw met behulp van de boer die me met een lift op zijn tractor  de hoogte in hijst om het dak van de auto vrij te maken, ontgaat mij eventjes de idylle van dit witte poeder.

Werken geblazen
Werken geblazen

Als de auto geladen is en we afscheid nemen van ons gezellig appartementje en de leuke familie, voel ik mij toch wat minder zeker. Ik heb nog eens bijna 24 uur nodig gehad om dezelfde afstand te overbruggen. De eigenaar verzekert mij dat ik binnen een uurtje van de sneeuwellende zal verlost zijn en dat in Duitsland de autostrades goed worden geruimd.

Het eerste uur is alvast een gesel. Het is zondagmorgen en de sneeuwploegen zijn duidelijk nog niet wakker. De sneeuwval neemt bij momenten de allures van een storm aan. De temperaturen hangen diep onder het vriespunt en deze cocktail maakt dat de massa sneeuw die valt aan mijn ruitenwissers bevriest. Met een sneeuwklonter aan mijn ruitenwisser krijg ik onmogelijk mijn ruiten proper. We moeten langs de kant om zowel de zijruiten als de voorruit proper te maken en het ijs van de ruitenwissers te verwijderen.

Beierse snelweg
Beierse snelweg

Op de parking ligt de sneeuw opgehoopt en al schaatsend laveren we de auto door de geparkeerde auto’s.  Met stuurmanskunst maar vooral dankzij onze sneeuwbanden geraken we terug veilig op de autostrades, die de pakken sneeuw maar ternauwernood kunnen slikken.

We moeten deze procedure nog 2 maal herhalen om de ruiten proper te krijgen.  Na een slakkengangetje en 4 uur verder geraken we toch veilig uit de sneeuwzone.

>>Bekijk hier het filmpje snelweg Beieren

De rest van de rit liggen de banen er goed bij en geraken we rond vijf uur veilig thuis.

Niettegenstaande de vele calorieën die we hier verbrandden kreunt mijn weegschaal bij ons terugzien. De diëtiste zal weten wat doen.

We blikken alvast terug op een geweldige zevendaagse en willen in de eerste plaats onze kids nog eens bedanken voor dit leuke verjaardagscadeau.

Hilde mag haar verjaardagscadeau pas in de maand maart uitpakken. Dan zoeken we ons heil in iets warmere oorden en vliegen met onze favoriete luchtvaartmaatschappij naar Valencia.

Hieronder alvast de gegevens  van ons verblijf in Burgberg, het is een absolute aanrader:

Ferienwohnung an der Sägemühle
An der Sägemühle 2
87545 Burgberg – Telefon: +49 8321 6761660
E-Mail: info@urlaub-an-der-saegemuehle.de –
http://www.urlaub-an-der-saegemuehle.de

 

Nur für geübte

Foto’s

Ne mens moet toch wat doen om zijn blog aantrekkelijk te maken. Wandelen in de sneeuw hebben we nu wat gehad, vooral omdat wandelen in dit pak sneeuw niet echt een optie meer is. De straten en voetpaden worden hier wel vrijgehouden. De strooi en sneeuwruimers rijden hier de ganse dag af en aan. Hoeveel centimeters sneeuw er ondertussen ligt ontgaat ons een beetje.

Bank na één nacht sneeuw
Bank na één nacht sneeuw

Op de nabijgelegen Zugspitze ligt al meer dan twee meter sneeuw, en dat was het rapport van gisterenavond, sindsdien is het hier met bakken uit de lucht blijven vallen.

Langlaufen geblazen
Langlaufen geblazen

Maar onze activiteit voor vandaag… wat doet ne mens zoal in sneeuwgebied …juist skiën. Wij gaan dan wel voor de mietjesvariant… langlaufen op de klassieke manier (wat dat ook moge betekenen…). Nu ja voor mietjes, als je gaat skiën laat ge uw gewicht gewoon het werk doen, met langlaufen moet je wel degelijk een inspanning leveren… en hoe?

We wandelen naar het drie kilometer verder gelegen skiverhuurcentrum in Sonthofen waar er ook een piste vertrekt of zoals ze bij de langlaufers zeggen: een loipe. Het ongeluk wil dat er een groep van 30 gillende tieners voor ons hun langlaufen komen passen. De eigenaar komt me vertellen dat hij hoopt dat hij voldoende schoenen heeft.  Ik bekijk hem eens en vraag me af hoeveel ladies van 17 jaar met nen 47 rondlopen? Hij bedoelde natuurlijk schoenen voor Hilde, maar ook haar schoenmaat is geen maat voor deze kinderen.  Ondertussen komt hij fluisterend vragen wat mijn gewicht is, want schijnbaar is de nieuwe technologie op gewicht en niet meer op lengte gebaseerd. Ik ben al best tevreden dat hij niet vraagt om mijn gewicht nog eens te herhalen. Ik zie hem wel bedenkelijk kijken. Ze gaan toch geen twee skies op mekaar binden, vraag ik mij af? Ik zie hem overleggen met een collega en ben al gelukkig dat hij met een paar afkomt en mij niet wandelen stuurt.

Mijn oren tuiten als de kwetterbende de winkel verlaat. Wij laten onze jas en onze botinnen in de winkel achter en schrijden niet zonder enige stress naar de piste. In ons zog zien we al die tienertjes volgen.  Ze zijn duidelijk meer gewoon dan wij,  ze klikken hun schoenen in de ski en vliegen ons voorbij.  Nu toegegeven, vroeger gingen we regelmatig al eens langlaufen in d’ Ardennen en verleren doe je het niet echt, maar twintig jaar niet op de skies nopen mij tot enige voorzichtigheid. Mijn laatste ervaring was er eentje in Bach die ik niet licht zal vergeten. Ik heb toen een paar maanden met een kinesist gespeeld om mijn rug terug in orde te krijgen.

Specialist langlaufen
Specialist langlaufen

We doen het op ons tempo en Hilde heeft nog iets meer voeling met de latten. Ze moet regelmatig inhouden om den bompa niet in de vernieling te rijden. Ze kan zich ook de ganse weg staande houden, terwijl ik een paar keer met mijn gezicht zeer kort bij de sneeuw hang. Na het vallen moet je natuurlijk terug rechtstaan… Nu overgewicht en souplesse zijn niet echt de beste vriendjes. Ik worstel om tenminste één lat van mijn voet te krijgen en na heel wat acrobatie en behendigheid 😉 lukt het mij uiteindelijk. Vallen is één, opstaan is twee en terug latten aan mijn schoenen klikken is ….inderdaad drie. Enfin, was nog eens een leuke ervaring maar na één ronde houden we het wel voor bezien.

Show voor de foto
Show voor de foto

We krijgen nog een drankje aangeboden en nadat ik hem heb wijsgemaakt dat ik drie loipes (van ongeveer 4 kilometer) gemaakt heb, blijft hij tegen mij zeggen dat de sneeuw nog te nieuw is en dat het nog veel sneller had gekund 😉 …man man drie loipes, hij moest eens weten.

Enfin, na dit langlaufavontuur trekken we ons terug en genieten in een nieuw sauna avontuur, bij bliksemse temperaturen.  We slagen er deze keer zelfs in om twee sessies van 15 minuten uit te stomen. Ik ben alleen een beetje bezorgd voor mijn tikker omdat Scandinavië het grootste aantal hartproblemen heeft ter wereld en die lepelen alle dagen hun portie sauna binnen. Ik weet niet of er een verband is?

Wat er ook van zij het begint mij meer en meer te bevallen. Niet dat ik mezelf constant lig te betasten, maar mijn lichaam voelt toch maar best lekker aan na dit saunageweld.

Voor ons kampvuur etentje gaan we toch maar voor lichte Italiaanse kost. Ik geniet wel degelijk van de Duitse keuken maar “tsoe viel ist tsoe viel” zou de Jean-Marie zeggen. De eigenaar van het etablissement is fier dat we van de week bij hem al een paar keer zijn langs geweest en trakteert ons op een grappa.

Ondertussen groeit bij ons de idee om hier in de zomer wat bergtochten te komen consumeren, maar er staan dit jaar nog een paar andere tapasreizen op het programma. Dus we zien wel hoever ons budget/verlof reikt.