Categoriearchief: Europa

Dood in Napels, een stadsbezoek

Wij blijven nog even in Napels

Terwijl onze compagnons hun bagage inpakken om Napels te verlaten, staan wij buiten op straat klaar om ons kilometertellertje alle hoeken van de spreekwoordelijke kamer te laten zien.

Onze eerste dag lieten we de kloostergang van het Santa Chiara klooster links liggen en ook vandaag moeten we weerom passen. Het is zondag en de deuren gaan pas om tien uur open.

Foto’s dag 4

Muzikanten

Palazzo dello Spagnuolo
Palazzo dello Spagnuolo

We trekken terug naar La Sanità via de Piazza Bellini, de buurt waar muziek een hoofdrol opeist. Enkele muzikanten laten de stad op zondagochtend ontwaken en spoelen op de tonen van hun noten de limoncello- en grappakater van menig toerist weg.

In La Sanità waar we gisteren met het gezelschap toefden, ontdekken we nog het Palazzo van de Spanjaard, een architect die een pareltje in deze vroeger zo gevaarlijke buurt wist neer te poten.

Napoleon

Waarom je hier vroeger als toerist beter niet kwam is eigenlijk een beetje de schuld van de zuster van Napoleon, Koningin van Napels: Carolina Bonaparte en haar man Koning Joachim Murat. Zij lieten een brug aanleggen om sneller op hun jachtterrein te geraken en plaatsten zo La Sanità buitenspel, hetgeen de wijk economisch nekte en waardoor het een kweekvijver werd voor misdaad.

Catacombe di San Gaudioso
Catacombe di San Gaudioso

Na een opkuis vorig jaar door de vrouwelijke burgemeester, die 250 militairen naar hier stuurde en de Camorra het vuur aan de schenen legde en zo het geweld wat indijkte, is de buurt toegankelijker geworden.

La Paranza

Een aantal gewiekste jongeren die de buurt een nieuw elan wilden geven, schreven de paus of ze de catacomben mochten renoveren, bewaren voor het nageslacht en openstellen voor het grote publiek. En zo geschiedde, de paus gaf toelating. Bovendien wonnen ze een prijs met dit project en konden op een subsidie rekenen van € 400.000,-. Geld dat ze hebben belegd en alzo verdubbeld. Goed voor een eerste renovatie. Het grote publiek ontdekte deze schatkamer en het geld stroomde binnen. Met de winst werden nieuwe projecten opgestart die op hun beurt weer meer geld in de lade brachten. De economie kwam weer op gang en jonge mensen uit deze achtergestelde buurt kregen de kans zich te bewijzen. Jonge twintigers hebben een miljoenen organisatie op poten gezet waar de Camorra geen vat op heeft. De naam van deze organisatie is La Paranza.

Catacombes

In La Sanità vinden we de catacombe di San Gaudioso terug, het toegangsticket laat ons toe om ook de Catacombe di San Gennaro te bezoeken. Beide sites bieden een boeiende belevenis die we niet gauw zullen vergeten. De boeiende gids in Catacombe di San Gennaro maakt het nog aanschouwelijker.  We eindigen in een vroegere kerk die door de fascisten ontdaan werd van zijn barokke uiterlijk en later door het aangrenzende hospitaal als opslagruimte werd gebruikt. De jongeren van ‘La Paranza’ hebben ook dit historisch monument in ere hersteld.

Cimetro della Fontanelle, de pestdoden van Napels
Cimetero della Fontanelle

Tussen de doden

We wandelen verder de buurt van La Sanità in, ver boven het Piazza Cavour, waar tien jaar geleden geen toerist zich zou durven tonen hebben. Zondag is wasdag en dat zorgt er in deze buurt voor dat de appartementen tot een grote waslijn zijn herschapen. Ons doel: het Cimetero della Fontanelle dat de bewaarplaats is van de skeletten van de pestdoden van 1654. 250.000 van de 400.000 Napolitanen werden hierdoor getroffen. De Vesuvius, de pest, de Camorra… Ze hebben in Napels een en ander het hoofd moeten bieden. De grot diende in de oorlog ook als schuilplaats voor de bombardementen. Het gedimde licht maakt het luguber en de ontmoeting met de dood bijna tastbaar. Duizenden schedels en knoken liggen opgestapeld als was het een warenhuis van pietje de dood. Af en toe worden er zelfs nog schedels geadopteerd … We worden er stil van. De ontmoeting met de geschiedenis in deze gigantische grot haalt de bovenhand en brengt ons in hogere sferen.

Italiaanse macho’s

We verlaten La Sanità waar de mannelijke maagden in lang vervlogen tijden werden verheerlijkt, de Italiaanse macho’s denken daar tegenwoordig wel enigszins anders over. We zijn zodanig overdonderd door deze bezoeken dat we vergeten dat we vlakbij Capodimonte met zijn museum zijn en dit zomaar laten links liggen. Ach, een mens moet altijd een reden hebben om terug te willen komen.

Worsten

We kuieren verder door de stad, laden onze batterijen op met een overheerlijke vegetarische pizza en smijten ons de rest van de middag in het zeer boeiende Museo Archeologico Nazionale di Napoli, of kortweg MANN, met een grote collectie artefacten en mozaïeken uit Pompeï en Herculaneum.

Hercules
Hercules

Het leuke deel bevindt zich op de eerste verdieping waar in de secret room de nogal uitgesproken erotische afbeeldingen en stukken uit Pompeï werden samengebracht.

De preutsheid van de Bourbons die alle geslachtsdelen van de meeste beelden lieten afhakken en ergens bewaarden, werd door een zekere Giuseppe Garibaldi ongedaan gemaakt. Het zou voor Garibaldi worst wezen, en dit kan je bijna letterlijk nemen. Hij liet alle worsten groot en klein terug aan de beelden bevestigen en schaamde zich niet om al het blote geweld en de preutsheid van die Bourbons teniet te doen.

Ook de zeer grote maquette van Pompeï maakt dit museum meer dan het bezoeken waard.

’s Avonds trekken we naar Santa Lucia en kuieren over de Lungomare waar we mee flaneren met de Italianen en genieten van een zonsondergang. Ook onze kampvuur avond is aangebroken en we beleven die in een restaurant met zicht op het Castel Dell’Ovo.

Beer in ’t hotel

Onze laatste avond moet ik in het hotel nog eventjes uit mijn krammen schieten. Een bus gepensioneerde Scandinaviërs maken het nogal te bont in het aangrenzende salon. Ik zet mijn volumeknop op 100 en grom als een beer die uit zijn winterslaap komt. Tegen zoveel lawaai zijn ze natuurlijk niet opgewassen en ze vliegen allemaal met hun staart tussen hun benen naar hun bed ?. ’s Morgens aan de ontbijttafel durft geen Scandinaviër onze kant op te kijken.

Bij de Clarissen

We zijn vandaag extra vroeg gaan ontbijten zodat we nog een ruime voormiddag voor ons hebben. Derde keer goede keer, vandaag kunnen we eindelijk de Santa Chiara kloostergang in, sorry compagnons maar dit was wel degelijk de moeite waard. Als je ooit terug komt in Napels, zeker doen… Onderweg naar de kloostergang pikken we nog eerst de Basilica San Domenico Maggiore mee, een verborgen pareltje, waar je via de Spaccanapoli langs een onbeduidende toegang binnen kan.

Kloostergang Santa Chiara
Kloostergang Santa Chiara

Moordenaar

De kers van vandaag bewaren we voor het laatst, vlak achter de hoek van de Duomo. In de Pio Monte della Misericordia vinden we eindelijk Caravaggio’s Madonna. De meester schilder/moordenaar zorgt voor een orgelpunt aan ons bezoek aan Napels.

De Madonna van Garvaggio
De Madonna van Caravaggio

Alle verhalen ten spijt die de reputatie van Napels besmeurde, hebben we ons nooit onveilig gevoeld. Napels… we kunnen het alleen maar ten zeerste aanbevelen.

 

Foto’s dag 5

Praktische info over deze citytrip – Roadbook



Booking.com

 

 

Napels zien en sterven

Foto’s dag 1

Foto’s dag 2

Foto’s dag 3

Achtsterrenstad

De sterren van dienst in willekeurige volgorde: Inge, Yvan, Sara, Stef, Jasmine, Herwin, Hilde en Erik. We spreken donderdagmorgen af op onze nationale luchthaven. Wij zijn iets vroeger op het appèl om onze twee olijke nichtjes uit te wuiven die terug naar India vertrekken. Toch Alina en Frederike zijn nog heviger dan wij om te vertrekken en tegen de tijd dat wij arriveren zijn de vogels al gaan vliegen en zitten zij al te wachten aan de gate van hun vlucht,  die alleen toegankelijk is voor reizigers buiten Europa. We wisselen wat WhatsApp’ekes uit en tegen de tijd dat we goed en wel aan onze gate zitten, komen Sara en Stef ook al toe. Inge en Yvan sluiten als laatste aan. Onze vlucht duurt twee uur en een beetje en voor je goed en wel beseft dat ge van de grond zijt, wordt de landing al ingezet.

Ivan en Inge
Yvan en Inge
Hilde, Stef, Ivan, Inge, Jasmine en Herwin
Hilde, Stef, Yvan, Inge, Jasmine en Herwin
Sara en Stef
Sara en Stef

Meet me in Napels

Het vierde koppel van ons gezelschap: Jasmine en Herwin, sluit pas in Napels aan, wiens vlucht uit Milaan gelijktijdig met die van ons in Napels aankomt.

We bekijken de optie van een Napels-kaart waarmee je drie dagen van het openbaar vervoer kan genieten en overal sterke reducties krijgt op bezienswaardigheden. We besluiten om er geen te nemen. Ook de optie openbaar vervoer laten we deze keer aan ons voorbij gaan en we rijden met twee taxi’s naar het hotel. We spreken een prijs af van vijfentwintig euro per taxi. Als onze chauffeur zijn gaspedaal indrukt heeft zijn collega alle moeite van de wereld om hem bij te benen. Hij zal die gaspedaal dan ook maar pas lossen als we op onze bestemming aankomen. Niets of niemand ontziet hij onderweg. Zijn remmen heeft hij enkel gebruikt om aan ons hotel te stoppen.

Kort lontje

De afgesproken prijs van € 25,- probeert hij nog even naar boven af te ronden, maar dit is buiten mij gerekend. Als ik hem in mijn beste Italiaans op zijn plaats zet, vertrekt hij – de hele wereld verwensend – met gierende banden.

Als de tweede taxi met onze vrienden aankomt , installeren we ons in onze hotelkamer en kiezen onmiddellijk het Napelse sop en laten ons lekker verdwalen onder het alziend oog van onze gids (de capo di tutti capi), die af en toe wordt bijgestuurd door de opper-capo di tutti capi: Inge.

Camorra

De straffe verhalen van Napels over de Camorra, de moordende diefstallen en de verhaaltjes dat je op de markten wel eens je fototoestel kan terugkopen dat ze zonet van jou gestolen hebben, wil ik hier toch wat nuanceren. In iedere grootstad moet je natuurlijk op je hoede zijn en niet naïef met je spullen te koop lopen. Dat het geld van onze gemeenschappelijke pot uit onze bankier zijn zakken is gehaald is hier geen alleenstaand feit, toch dit gebeurt niet alleen in Napels. Gelukkig ging het niet over een gigantisch bedrag.

Spaccanapoli

We slenteren over de Spaccanapoli, een drie kilometer lange nauwe straat die over de hele lengte driemaal van naam verandert. Het is geen sinecure om met een groep van acht mensen een stad te verkennen, toch het lukt ons wonderwel zonder iemand kwijt te spelen. Na een fikse wandeling laten we de apero rijkelijk vloeien en na een opsmukbeurt in het hotel laten we de Italiaanse gastronomie op ons los in een typisch Italiaans restoke in de Via Santa Maria di Costantinopoli.

Spaccanapoli en zijn zijstraatjes
Spaccanapoli en zijn zijstraatjes

De schatten van Napels

We zien ons bed pas als de volgende dag al zijn intrede heeft gedaan en om kwart na acht ‘s morgens zit iedereen fris en monter aan de rijkelijke ontbijttafel. Ook vandaag overtreffen we onszelf en keren een groot deel van Napels binnenste buiten.  De Piazza Plebiscito, Castel dell’Ovo, Duomo San Gennaro, de ondergrondse Sotteranea, Castel Nuovo, de Chiesa del Gesù Nuovo allemaal stuk voor stuk hoogtepunten, toch de Capella Sansevero met zijn sculptuur van de geluierde Christus is nog net dat ietsje meer hoogtepunt. We slenteren in de Forcella wijk waar vroeger Camorraclans de dans uitmaakten, en de wijk Sanità waar we voor een gesloten deur staan van de Basiliek Santa Maria della Sanità waar de Catacomben van San Gaudioso zich bevinden. Enfin, allemaal te veel om op te noemen.

Castel Dell' Ovo
Castel Dell’ Ovo
Piazza Plebiscito
Piazza Plebiscito

Voor je het weet is de dag gewisseld en zoeken we ons heil in een restaurant in de buurt van ons hotel en laten het dorsen verder aan de boeren over.

Vulkanengeweld

Onze derde dag splitsen we de bende. Inge en Yvan die ooit al in Pompeï waren, kiezen voor Herculaneum, terwijl de rest van het gezelschap voor Pompeï kiest. We nemen de metro Toledo met zijn bijzonder knappe architectuur die de metrolijn wel een heel kunstzinnig imago geeft en begeven ons naar metro Garibaldi waar we de metro wisselen voor een trein naar Pompeï.

Kunst in metrostation Toledo
Kunst in metrostation Toledo

De overvolle trein is natuurlijk de habitat bij uitstek voor zakkenrollers en vlak voor Sara en Stef wordt er iemand van zijn gsm en geld beroofd zonder dat iemand er iets van gemerkt heeft. Die gasten gaan driest te werk en ritsen van de ene wagon in de ander en beroven nietsvermoedende goedgelovige toeristen.

De Vesivius en zijn kleine broertje de Monta Somma
De Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma

Pompeï ligt in de schaduw van de Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma. De reuzen slapen en laten sedert 1944 niets meer van zich horen. Vulkanologen houden deze tikkende tijdbommen natuurlijk nauwkeurig in de gaten. In 79 na Christus soupeerden beide vulkanen tijdens hun uitbarsting nagenoeg de hele bevolking van Herculaneum en Pompeï op, hetgeen de buurt na zowat 2000 jaar een toeristisch trekpleister opleverde die best een onverzadigbare gouden melkkoe mag worden geheten. Dat de vulkaan slaapt en niet dood is zal de 400.000 inwoners in de omtrek en de duizenden toeristen die jaarlijks naar dit fenomeen komen zien, het minste van hun zorgen zijn.

Pompeï amfitheater
Pompeï amfitheater

De moderne archeologen hebben de laatste jaren veel werk gehad om de stommiteiten van hun voorgangers archeologen in Pompeï te corrigeren. Toch het is iets dat bij iedereen op de bucketlist moet staan. Hilde en ik dwalen tot laat in de namiddag op de site rond en ‘genieten’ (fout woord) van wat ooit een van de grootste rampen in dit gebied ons naliet.

Stembanden smeren

Dat ik in het amfitheater mijn stembanden test zal niemand meer verwonderen. De trillingen die je gewaar wordt als je op de juiste plek je area ten beste geeft is zo overweldigend dat ik het iedere keer uitprobeer als ik op het podium van een amfitheater kruip.

Pompeï heeft een onuitwisbare indruk op ons nagelaten en hoe graag we ook Herculaneum nog hadden gedaan vandaag, het is ons niet gelukt. Onze twee compagnons die het wel deden vonden het zelfs nog indrukwekkender dan Pompeï, wat overigens bevestigd werd door een Napelsspecialist/treincompagnon die we op de luchthaven naar huis zagen.

Kampvuuravond

Voor het gezelschap breekt het kampvuuravond moment aan. Hilde en ik blijven nog een dagje langer en krijgen nog een dag respijt voor onze kampvuuravond. We nemen na ons stoffig Pompeï avontuur een uitgebreid apero momentje en laten ons de gastronomische geneugten van Napels in de schaduw van het kasteel Dell’Ovo welgevallen.

Het ontbijt nemen we ’s anderendaags nog samen en terwijl zij hun spullen pakken en nog een wandeling voorzien om het wachten op hun vlucht te doden, trekken wij dieper de stadsjungle in om de Napelscitroen zoveel mogelijk uit te persen.

Wordt vervolgd…



Booking.com

 

 

Arbeit macht Frei

Foto’s Dachau en Neue Pinakothek

Hoe maak je iemand monddood

Warschau, Buchenwald, Auschwitz, Birkenau, Killing Fields in Phnom Phen … het speelterrein voor gestoorde leiders. Vandaag ruilen we ons aardig winterhuisje in voor nog een speeltuin van een krankzinnige: ‘het ijzige Dachau’, een van de zoveelste onbegrijpelijke misstappen in de geschiedenis. Dachau, eerst het onderkomen van politieke opponenten die hier monddood werden gemaakt en daarna gezelschap kregen van homo’s, getuigen van Jehova, Roma zigeuners, Russen, Polen en natuurlijk uiteindelijk Joden. Ook hier werden meer dan 40.000 onschuldige burgers vergast of geëxecuteerd… 200.000 zaten hier gevangen.

Dachau - Arbeit Macht Frei
Dachau – toegangspoort

Kippenvel

We nemen vanmorgen de trein in Kempten naar München waar we overstappen op de S-baan en in Dachau nog een bus nemen naar de gedenkplaats. Als we in Dachau toekomen met de S-baan (iets tussen een tram en een trein) staat mijn haar bij het lezen van de naam al recht op mijn armen. De naam alleen al roept heel wat negatieve connotaties op. Als de bus ons tot voor de deur van het concentratiekamp brengt en de deur opengaat slaat de ijzige kou ons in het gezicht. Het weer speelt even mee om ons wat de temperaturen betreft al een beetje te laten inleven in de onmenselijke condities waarin duizenden mensen ontbering en kou hebben geleden.

Dachau - Verbrandingsovens
Dachau – Verbrandingsovens

Honger stillen

Het is twaalf uur en onze magen grommen, toch zodra we de poort van het Jourhouse binnengaan waar net zoals in Auschwitz-Birkenau ‘Arbeit macht  frei’ op de ijzeren toegangspoort staat vereeuwigd, zwijgen onze magen en er wordt tot laat in de middag niet meer over eten gesproken, laat staan gedacht.

Het beschrijven van het gevoel dat je hier krijgt als je door het kamp wandelt is onmogelijk. De sneeuwbui die af en toe de allure heeft van een storm en die aanvoelt als een koele lentebries bij het zien van de verbrandingsovens en het passeren van plaatsen waar duizenden mensen crepeerden en behandeld werden als wilde honden.

Dachau
Dachau, memorial

Het museum, gevestigd in het voormalige hoofdgebouw, is er eentje waar je jezelf in verliest en je permanent plaatsvervangende schaamte voelt voor zoveel onrecht dat hier door medemensen is aangedaan.

Peperdure zonnebloemen

Het is al na drie uur als we met de bus, de S- en U-baan in de wijk Universität aankomen waar we afspraak hebben met een leuker facet uit de geschiedenis. De kunstgeschiedenis, die zich bij monde van de Neue Pinakothek aan ons voorstelt. De Oude Pinakothek overrompelden we twee jaar geleden met onze zucht naar kunst, dus nu is het de beurt aan de ‘Neue’, die ook heel wat historische kunstwerken huisvest: met niet in het minst de Zonnebloemen van Vincent Van Gogh en werken van Gauguin, Cézanne, Monet, Manet, Klimt en vele Duitse artiesten.

München - Neue Pinakothek - Vincent Van Gogh's Zonnebloemen
De Zonnebloemen van Vincent Van Gogh, Neue Pinakothek, München

Slederijden met een kruiwagen

We wissen de misstap in de geschiedenis eerder op de dag weg met al het moois in de Pinakothek, waar we ons volledig verliezen en pas na zeven uur de terugrit aanvatten naar Kempten waar we de laatste vierentwintig kilometer met ons eigen busje overbruggen. Onderweg op de trein zien we dat de sneeuw ondertussen serieus is aangedikt en de temperaturen een aantal graden naar beneden getuimeld zijn. De deuren van ons buske zijn zowaar dichtgevroren en het kost ons heel wat moeite om in onze bus te geraken en dat was dan nog het eenvoudigste van onze laatste etappe richting Burgberg. De banen liggen er behoorlijk ondergesneeuwd bij en wij missen natuurlijk wat ervaring in het sneeuw rijden waardoor de terugrit iets langer duurt dan voorzien.

Als we een stuk na negen uur eindelijk ongeschonden de oprit van ons appartement oprijden kan ik het mij niet nalaten een schuivertje te maken en een kruiwagen een stuk mee onder de wielen te trekken.

De sneeuw ligt hier ondertussen een tiental centimeters dik en op de parking ligt er nog wat meer opeen gewaaide sneeuw… ‘ t Zal tof worden om hier weg te geraken. Dat zijn zorgen voor later.



Booking.com

 

 

Er was eens twee jaar geleden…

Vandaag niet echt een nieuw blogbericht. We laten jullie nog eens meegenieten van een bericht van twee jaar geleden.  Klik op de link hieronder.

Onze sauna ervaring in 2016

De overvloedige regen maakte er vandaag een echte rustdag van. Tijd genoeg om een film te fabriceren. In de fotogalerij (link hieronder) vind je het filmpje helemaal onderaan.

Film Zugspitze



Booking.com





Dienster reanimeren

Foto’s Lindau

Bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik kan het bloggen niet laten…

We cruisen vandaag naar Lindau, het Venetië van Schwaben of de Rivièra van Duitsland, zoals men al eens placht te zeggen. De oude stad waar de lamp brandt, is gelegen op een eiland in de Bodensee.

Lindau
Lindau

Het eiland is ongeveer één kilometer lang op 500 meter breed en is een bezoek meer dan waard. We gaan op zoek naar een toeristenbureau waar we een kaartje bietsen waarop een wandeling staat die zowat alle hoogtepunten bevat.

Kriskras, flink het plan volgen, veroveren we stap voor stap de Rivièra van Duitsland. De panoramische vergezichten op het meer, de bergen in Bregenz en Zwitserland wisselen zich moeiteloos af. We waren hier ooit enkele jaren geleden in Bregenz met zicht op Lindau, dat we nu verder aan een grondig onderzoek onderwerpen.

Lindau
Bodensee, Lindau

We slenteren zodanig dat we met momenten vrezen dat we zullen omvallen. Tegen de middag, als de brombeer in mijn buik zich laat horen, zoeken we naar een etablissement dat tafeltje dek je met ons wil spelen… tevergeefs. Het enige waar we terecht kunnen is een boekenwinkel waar ze wat hapjes serveren. We vinden een plaatsje tussen de boeken, tijdschriften en prullaria. Het zit er afgeladen vol… vermoedelijk omdat er niets anders open is. Als we een eenvoudig soepje bestellen, komen ze ons na een uur vertellen dat de soep eigenlijk op is. Ik verdraai mijn ogen om mijn donderwolken te verbergen en ik vrees dat ik het onschuldig dienstertje moet reanimeren als ik niet snel vertel dat het niet haar schuld is. We rekenen onze drankjes af en laten Lindau met een hongerig gevoel achter. Gelukkig is onze reserve groot genoeg om niet meteen in katzwijm te vallen.

Lindau
Frau Lindavia, Lindavia Brunnen, Lindau

We zetten meteen koers naar Burgberg waar we in een plaatselijk grootwarenhuis ons voorzien van het nodige materiaal om een leger hongerige soldaten een indigestie te bezorgen.

We werken de rest van de namiddag aan onze Zuid-Amerika reis van het najaar, koken ons eigen potje goulash en zorgen ervoor dat we “emborracharse” ?.



Booking.com





Aan een zijden draadje

Foto’s Karlsruhe

Foto’s Zugspitze

Vijftienduizend euro

Een weekje rust, wat lezen, genieten van de sneeuw, niet bloggen…. tot nu toe allemaal gelogen. Werken aan de vertaling van onze boeken valt ook in het water door de kostprijs van de revisie… 15.000 euro als we hem van scratch laten vertalen. De vijf exemplaren die we al in voorverkoop konden verkopen zullen we maar afblazen want dit lijkt niet echt een winstgevend handeltje. ?

Rust Karl rust

We zijn vrijdag al een dagje vroeger vertrokken en nemen een tussenstop in Karlsruhe. De naam was alvast veelbelovend, een stad waar Karl rust (ruhe) vond en er niet meer weg wou. Eigenlijk best een leuke stad met aardig wat bezienswaardigheden en enkele leuke musea, waarvoor we zeker eens moeten terugkomen.

Schloss
Schloss

We klokken af op ongeveer 480 kilometer, en tegen twee uur zijn we uitgepakt en ingecheckt in onze verblijfplaats voor één nacht. We gaan nog eventjes langs bij de receptie omdat het flesje water dat op de kamer staat maar half is: “geen probleem, ik breng straks wel een ander.” We krijgen nog een stadsplan en hiermee gewapend lopen we het centrum van Karlsruhe ondersteboven. Het hoogtepunt is de residentie van de hertogen van Baden, hier in de volksmond eenvoudigweg: Schloss.

Op het domein staat een gigantische ijspiste met nog wat achtergebleven kraampjes die vermoedelijk een paar weken terug deel uitmaakten van een kerstmarkt. Tegen de avond vinden we ergens een restaurant waar de porties heel groot zijn en de rekening relatief klein. Hilde verslikt zich figuurlijk in een hammetje dat volgens mij afkomstig is van een voorhistorisch varken, mijn bord is veel te klein voor de schnitzel die ze erop gedrapeerd hebben. We moeten een groot deel terug naar de keuken sturen. Zullen we in Duitsland in het vervolg toch maar kinderporties vragen?

Wasser by the bubbels

Als we ’s avonds op ons kamer komen zie ik dat ons flesje nog niet is gewisseld, met die veel te grote weisbieren zou het wel eens kunnen dat ik ‘s nachts toch naar water snak, ik dus terug naar de receptie. Als ze mij ziet binnenkomen roept ze mijn kamernummer, verontschuldigt zich en ze belooft er onmiddellijk werk van te maken. Vijf minuten later wordt er op onze deur geklopt en er staat een frivole diep gedecolleteerde jonge dame voor mijn deur met twee glazen en een fles bubbels… Ik denk eerst dat ze zich van kamer vergist. Ze kijkt zeer verleidelijk alsof ze binnen wil komen en de fles samen wil opdrinken… ?. Als ik verwonderd kijk, zegt ze: “Eine Flasche, um die Vergessenheit meines Chefs auszugleichen.” Ik neem de fles in ontvangst en ze verdwijnt… zonder water te hebben gebracht. Moet ik nu vannacht mijn droge mond blussen met bubbels? Nog voor ik van de verbazing bekomen ben, wordt er opnieuw op de deur geklopt. Deze maal heeft ze twee flessen water in plaats van één fles bij. Ze maakt een revérance en verdwijnt.

’s Morgens genieten we van een veel te copieus ontbijt, maken nog een grote wandeling in de stad die stilaan ontwaakt en tegen de tijd dat ze helemaal wakker is en het licht de duisternis helemaal heeft verdrongen, kruipen wij in ons buske en haspelen de laatste driehonderd kilometers af naar Burgberg.

In Burgberg worden we hartelijk ontvangen door de heer des huizes, we installeren ons in het optrekje voor de komende week en doen de rest van de dag wat boodschappen en laten ons de plaatselijke lekkernijen welgevallen.

Kabellift naar de Zugspitze
Kabellift naar de Zugspitze

3213 meter zonder ondersteuning

Op zondag maken we ons in alle vroegte klaar en trekken naar de honderd kilometer verder gelegen Zugspitze. Met zijn 2962 meter de hoogste berg van Duitsland. De oude kabelbaan is in december 2017 vervangen door een nieuwe. Met deze lift worden zomaar drie wereldrecords gebroken. De hoogste liftpaal, grootste hoogteverschil en grootste afstand tussen twee liftbanen (3213 m). 4,5 kilometer en 2000 hoogtemeters overbruggen. Ik word een beetje mottig bij de gedachte maar reizen is vaak toch een beetje angsten overwinnen. Volgens mij wordt aan de kassa ook een wereldrecord verbroken. 90 euro voor ons beiden om 10 minuten lang aan een zijden (nu ja iets dikker) draadje te hangen. De 52 miljoen die dit project gekost heeft moet er blijkbaar zo snel mogelijk uit. Enfin, als we vallen doen we dat niet alleen. 120 mensen kunnen in dat bakske. Ik twijfel nog even, maar de lucht is staalblauw en zal voor de nodige panorama’s zorgen.

Zicht op de Alpen
Zicht op de Alpen

Spiesstokken

Negentig euro armer stappen we in een al goed gevuld bakske. Een paar jonge gasten zijn in hun element en ik bekijk hen met de nodige strengheid… zodat ze het niet in hun hoofd halen om ons kokertje te laten wiebelen, want dan worden hun skistokken als spies gebruikt ?.

Eens je de beslissing hebt genomen en in dat bakje hangt, valt er iets fatalistisch over mij. Ik zet mij over mijn angst en geniet van iedere centimeter dat we de hoogte in worden getrokken en het landschap met de seconde spectaculairder wordt. Normaal overwin je een berg op mensenkracht, maar hoe ze dit speeltje ineen hebben kunnen vijzen is bijna bovenmenselijk.

Zugspitze
Zugspitze

Het zicht op de top is onbeschrijfelijk. We zien in de verte enkele toppen liggen die we in onze jonge jaren nog hebben beklommen: de Hochvogel, de Wetterspitze…

Gletsjer skiën

We hebben voor de 90 euro die we betaalden ook nog recht op de kabelbaan naar de gletsjer wat een van de hoogste skigebieden van Europa is. Ook dit bakje zit weerom goed gevuld en blijkbaar went alles, want ik laat mij gedwee meevoeren.

Gletsjer Zuchspize
Gletsjer Zuchspize

De minus 16 graden op de top maken op deze gletsjer plaats voor een aangename winterzon, en we genieten zowaar buiten op een terras van een welverdiende pint. Dit is zowat 52 graden verschil met vorige maand in Mumbai.

Na dit oponthoud moeten we natuurlijk terug naar de top waar we nog een goulash soepje consumeren om daarna de terugtocht met de spectaculaire kabelbaan aan te vatten.

Alle kleuren van de regenboog

De terugrit loopt langs Heiterwang en zijn Heiterwangersee, waar we ooit met ons klein caravanneke een zomer doorbrachten. Als ik onderweg even stop om een foto te nemen, stapt Hilde uit op een stuk ijs. Ze schuift onderuit en maakt een spectaculaire val. Haar camera is haar heilig en die houdt ze boven haar hoofd. In haar val verbouwt ze de auto en trekt het handvat er gewoon af. Ze komt er gelukkig vanaf met een gekrenkte eer, een blauwe knie en een achterste dat zal kleuren als een regenboog.

Heiterwanger Zee
Heiterwangersee

De nostalgische momentjes zijn niet van de lucht vandaag en met opgeladen batterijen en een blauwe kont, vangen we de terugweg aan naar Burgberg, waar we nog een tussenstop maken op het op duizend meter hoog gelegen ‘Alpenblick’ waar we al onze nostalgische momentjes wegspoelen.



Booking.com





Op bezoek bij graaf Dracula in kasteel Bran

Foto’s Boekarest – dag 4

Foto’s Boekarest – dag 5 

Graaf Dracula

Een dagtrip naar het kasteel Bran van de bloeddorstige graaf Dracula. Bram Stoker wist van deze Roemeense aristocraat uit Transsylvanië  ’s werelds beroemdste vampier te maken. Een veel te duur uitstapje, maar zo dichtbij. Je kan bijna het bloed ruiken, dus wagen we het er op.

Peles Royal Castle
Peles royal castle

Kasteel Peles

We houden halt in de Karpaten. Het koninklijk kasteel van Peles ligt erbij alsof we in een sprookje van Walt Disney zijn aanbeland. Onze gids, die de hele twee uur durende reis zijn microfoon niet van zijn bek verwijderde, leidt ons rond. Zijn startzinnetje: Ladies en Gents begin danig op mijn heupen te werken. Vriendelijke jongen, maar onze aversie voor groepsreizen wordt nog eens bevestigd.

Binnenin het kasteel moet je negen euro extra betalen wil je van het interieur foto’s nemen. Overigens prachtig bewaard kasteel, toch uit ervaring weten we dat foto’s van de binnenkant van een kasteel parels voor de zwijnen zijn en we laten deze dure kelk aan ons voorbij gaan.

Sneeuwstorm in Bran
Sneeuwstorm in Bran

Sneeuwstorm bij graaf Dracula

Als we verder de Karpaten intrekken naar Transsylvanië begint de regen over te gaan in sneeuw. Je mag zelfs gerust van een sneeuwstorm spreken.  Eergisteren nog 24° C, nu gaan we zowaar naar het vriespunt. Dracula zal het worst wezen zolang er maar vers bloed wordt aangevoerd. Hier worden we gelukkig losgelaten en kunnen op eigen houtje de slachtkamers van Dracula bewonderen.

Kasteel van Dracula in Bran
Kasteel van Dracula in Bran

Brasov, een Duits ogend stadje

Als toetje krijgen we een stop in Brasov. Een leuk stadje dat zomaar ergens in Duitsland zou kunnen liggen. Volgens onze gids een kopie van Regensburg. De sneeuwbui ruimt plaats voor de zon en na dit leuk oponthoud vatten we de drie uur durende terugreis aan.

Brasov
Brasov

De gids krijgt af en toe nog een lichte spraakwateraanval maar laat ons gelukkig af en toe wat rustig genieten.

Kamvuuravond

Onze kampvuuravond in Boekarest slijten we in een Ierse pub met de leuke naam Trinity bar.

De laatste dag vullen we met een bezoek aan het indrukwekkende Bellukerkhof (niet datgene waar Ceausescu en zijn madame begraven liggen.) We maken nog een wandeling in het Siqmigiu park en sluiten ons Boekarest-avontuur af in het museum van kunstcollecties.

Bellukerkhof
Bellukerkhof

We vertrekken vroeg naar de luchthaven omdat we nog een heleboel werk hebben aan ons script en hopen hier nog zoveel mogelijk te kunnen afwerken.

Onze tweelingreis zit er hiermee op. We zijn het er beiden over eens dat Sofia toch net dat streepje meer krijgt, alhoewel er in Boekarest misschien net iets meer te zien en te avonturen valt.

Bewaren

Bewaren

Bier her, bier her

Foto’s Boekarest – dag 3

Bierhal van formaat

De bierhal van Boekarest zou een van de grootste van Europa zijn, genoeg reden om die aan een deskundig onderzoek te onderwerpen. Ze zijn indrukwekkend en er wordt al volop gerepeteerd en gesoundchecked voor deze middag. De hallen liggen er, de diensters en garçons niet te na gesproken, nog verlaten bij.

Beraria, bierhal
Beraria, bierhal

Een dienster komt op ons afgelopen en vraagt of we wel gereserveerd hebben. Ik kijk eens rond… euh, is er niet genoeg plaatst? Ze haalt er haar plannetje bij en na wat over en weer geroep en gediscussieer, krijgen we een plaatsje toegewezen. Niet vooraleer ze zich ervan verzekert dat we slechts met twee personen zijn. We houden eventjes het over en weer geloop van de diensters in het oog maar we gaan die lieve mensen hun zenuwen niet verder op de proef stellen en laten de verlaten hal voor wat ze is.

Parijs, Bokrijk of Boekarest?

De stad laat zich niet verkennen zoals een andere grootstad. Toch beetje bij beetje geeft ze zich gewonnen en krijgen we meer en meer vat op haar bezienswaardigheden.

Arc de Triomf
Arc de Triomf

We passeren ook nog de Roemeense Arc de Triomf waar onze appartementeigenaar nogal lacherig over deed. Wij vinden het al bij al nog zo geen slechte reproductie.

We lopen de weg vanaf het Vrijheidsplein helemaal terug tot aan de Plaza Romana (waar ons appartement is) en genieten van deze wandeling langsheen de groene long van Boekarest. Hierbij passeren we het Bokrijk van Roemenië en twijfelen eventjes of we de rest van de voormiddag oude woningen en ambachten van Roemenen gaan bekijken. Toch niets voor ons. We laten dit pretpark links liggen en verkennen de stad verder te voet.

Eens artiest, altijd artiest

Een optocht met stakers voor… we vermoeden betere arbeidsvoorwaarden… komt ons voorbij maar zo’n optochten zijn in België vaak iets grimmiger.

 Ateneul Roman
Ateneul Roman

In de namiddag trekken we naar het Plein van de Revolutie waar Ceausescu met de helikopter trachtte te ontsnappen. Het Ateneul Roman, een indrukwekkende concertzaal, roept meer om onze aandacht. Als we ons vergissen van trap komt er een wachter ons nagelopen om te zeggen dat dit de ingang is voor de artiesten. Wanneer hij mij bekijkt zie ik twijfel in zijn ogen. Als ik hem dan nog vertel dat ik een artiest ben, zou hij ons zowaar nog laten gaan ook. Hilde kan haar lach niet inhouden en bijna opgelucht troont hij ons mee naar de ingang voor het publiek.

De zaal is van een schoonheid zoals ik er nog maar weinig gezien heb. Vanavond is er een concert met muziek van Beethoven en Chopin. Onze reisportefeuille spartelt tegen.

Via de toeristinfo, waar we een leuke uitstap voor morgen plannen, sluiten we de rest van de dag af in het Kunstmuseum waar we ons twee uur onderdompelen in de kleurenpaletten van Italiaanse, Vlaamse, Franse en Duitse meesters.

De vier seizoenen van Pieter Breughel ( De jonge)
De vier seizoenen van Pieter Breughel ( De jonge)

Onze avond bezegelen we in een typisch Roemeens restaurant waar we ons tegoed doen aan hun overheerlijke polenta en goulash van lam.

Het paleis

Foto’s Boekarest – dag 2

Het Roemeense Pentagon

In de voetsporen van Ceausescu.

Ook in deze stad genieten we voorlopig van een zalige 22°C in de schaduw. De vooruitzichten voor het weekend zijn misschien iets minder want dan ziet het er naar uit dat ze die 22 °C gaan verdelen over de voormiddag en de namiddag. Tot nu mogen we zeker niet klagen en met het oog op onze boekcorrecties die ondertussen zijn toegekomen is dat misschien minder erg.

Paleis van het Parlement, nederige woonst van Ceausescu
Paleis van het Parlement, nederige woonst van Ceausescu

Inderdaad, ze hebben ons weeral liggen. De correcties van boek 1 hebben we in Tel Aviv moeten doorworstelen en nu zullen we een groot deel van onze verlofdagen in Boekarest moeten opofferen aan de correcties van boek 2. Op zich natuurlijk niet erg maar daarboven komt natuurlijk ook nog de blogberichten en de foto’s van Boekarest. Er  zijn erger dingen in het leven zeker.

We laten het vandaag alvast niet aan ons hart komen en steken vanmorgen onmiddellijk van wal met het Paleis van het Parlement. Het voormalige paleis van Ceausescu die je best in het rijtje schelmen van de vorige eeuw mag laten postvatten. Het paleis werd ook wel eens het huis van het volk genoemd omdat alles van voor en door het volk werd verwezenlijkt. Ik vrees dat pejoratief in deze context op zijn plaats is. De toegang kost € 6,- p/p, wil je echter je fototoestel gebruiken komt daar nog eens zoveel bij.  Met je gsm mag je dan weer wel foto’s nemen.

Paleis van het Parlement
Paleis van het Parlement
Paleis van het Parlement
Paleis van het Parlement

Enfin, het blijkt na het Pentagon in Amerika het tweede grootste gebouw ter wereld te zijn. De ene marmeren zaal lost de andere naadloos af en de tapijten en kroonluchters zijn hier met de kilo geleverd. Dat menig Roemeen hier zich de naad uit het lijf heeft gewerkt zal die dictator worst geweest zijn. De sukkelaar heeft slechts 60% van zijn paleis gerealiseerd gezien. De rest is na zijn executie in 1989 afgewerkt.

Antimklooster
Antimklooster

Het huis van de Patriarch

De voormiddag is gewisseld tegen de tijd dat we hier buitenkomen. Het Antimklooster en de berg van de Patriarch die in de schaduw van het paleis liggen zijn als bij wonder ontsnapt aan de afbraakwoede van mister C. en leveren bijzonder leuke foto’s op. De kerken zijn hier versierd met veel blingbling, wat maakt dat ze natuurlijk een zeer rijkelijke indruk geven.

Kathedraal van de Patriarch
Kathedraal van de Patriarch

De rest van de dag geven we present  in de kleine straatjes van wat er nog van de oude stad overblijft. Je kan hier door al het gastronomisch geweld van de kroegen en restaurants nog best zien welk een bijzondere gebouwen Boekarest vroeger rijk was, jammer genoeg vaak beschadigd door de aardbeving van 1977 en niet meer heropgebouwd.

Danny Huwé

Foto’s Boekarest – Dag 1

Tussenstop

We worden vanmorgen wakker in Ransart een  klein dorpje in de buurt van zijn grote broer Charleroi. Heel de regio snoept hier mee van het succes van de lagekost luchtvaartmaatschappij.

We hebben een reservekoffer bij in onze wagen met wat proper gerief. Die mocht kosteloos op de parking van ons hotel blijven staan. We wisselen onze Bulgaarse kledij voor een nieuw plunje. Zonder ontbijt brengt de chauffeur van het hotelletje ons weerom naar de luchthaven waar ons een nieuwe vlucht wacht.

Gedenksteen revolutie 1989, waarbij Danny Huwé om het leven kwam
Gedenksteen revolutie 1989, waarbij Danny Huwé om het leven kwam

En dit is natuurlijk waar we op doelden met onze tweelingreis. We zetten vandaag koers naar Boekarest  in Roemenië. Ook deze keer zit het vliegtuig afgeladen vol. Ik moet toegeven dat we stiekem een beetje hoopten op een niet al te volle vlucht. De tijd dat de mensen dachten dat goedkope vluchten  gebeurden in vliegtuigen aaneengenaaid met kippendraad en papier maché, behoort definitief tot het verleden. Ryanair, om ze met naam te noemen, is ondertussen een van de grootste luchtvaartmaatschappijen van Europa. Als je het mij vraagt zal hun gooi naar Transatlantische vluchten hun evenmin windeieren leggen. Wij zijn fan.

Bejaardenhulp tegen wil en dank

We zitten vandaag op de laatste rij en zowel links als rechts zitten hoogbejaarde mensen. We worden vandaag zowaar hulpsteward(es)/bejaardenhulp van dienst.

De splinternieuwe Boeing overbrugt bijna dezelfde afstand van gisteren van Sofia naar Charleroi. Het onderweg zijn is voor ons, zoals jullie weten, bijna even heilig als de bestemming zelf. Het Cyrillisch van Bulgarije maakt plaats voor ons ouwe getrouwe alfabet. Het Roemeens is een Romaanse taal. Met onze kennis van het koeterwaals van onze zuiderburen en de verbastering van het Italiaans, kunnen we zowaar meerdere Roemeense woorden verstaan.

Boekarest
Boekarest

Little Dublin

In 1989 ten tijde van de grote revolutie in Boekarest zaten wij in Kortenberg met een theaterproductie onder leiding van Ludo Busschots. Fragmenten die nodig waren van een nieuwslezer werden voor ons toen ingelezen door Danny Huwé. Hij kwam tijdens zijn journalistieke werk in Boekarest op kerstdag jammerlijk om het leven door een verdwaalde kogel. Het nieuws sloeg in België in als een bom. Voor mij en de andere productieleden zal Danny Huwé meer dan een oorlogsjournalist blijven.

Wij kregen trouwens gisterenavond onze nieuwe studiobaas op whatsapp. Na wat over en weer gepalaver stond hij erop om ons gratis op de luchthaven te komen oppikken. Aanvankelijk voor twintig euro maar dat was zonder ons gerekend. Ik vermoed dat hij te nieuwsgierig was naar zijn nieuwe bewoners. Uiteindelijk kregen we zelfs heel wat interessante tips mee. We slapen in een nogal oud communistisch aandoend appartementsblok, toch de studio zelf valt best mee.

2017_03_23_Boekarest-30-21

Er rest ons vandaag niet meer dan de verkenning of oriëntatiewandeling zoals we onze eerste verkenning meestal noemen. Onze eerste indruk langs de grote boulevard lost zijn verwachtingen alleszins in. Als we de oude stad inwandelen is het alsof we little-Dublin bezoeken. Of eigenlijk moet ik zeggen BIG-Dublin want Temple bar in Dublin heeft maar half zoveel Irish pubs als Boekarest. Het hoeft geen betoog dat ik mijn hart hier onmiddellijk verlies.

Bewaren