Categoriearchief: Europa

Vanop het water

Foto’s Moskou, dag 4
Video
Polarsteps

Clockwise of counterclockwise

Een zonovergoten dag vandaag met maar liefst 20°C. Het is bijna niet te geloven. We halen terug onze zomertenue boven.

We starten met nog twee bijzonder mooie metrostations, Elektrozavodskaya en Arbatskaya. De volledige lijst met de bijzondere metrostations vind je terug in ons roadbook. Nog een leuke wetenswaardigheid, bron Wikipedia:
De rijrichting van de ringlijn valt op te maken uit de omroepstem. Een mannelijke stem kondigt de stations aan als de trein met de klok mee rijdt en een vrouwelijke stem als de trein tegen de klok in rijdt. Bij de radiale lijnen geldt dit principe voor respectievelijk de treinen richting het stadscentrum en naar de buitenwijken.
Wat mij betreft, alleen de metro’s zijn een bezoek aan Moskou waard.

Tussen Tsaar, Stalin en Yeltsin

We trekken vandaag na het metro-intermezzo naar de kathedraal van Christus de Verlosser. Dit is met kop en schouder de mooiste kerk/kathedraal die we vanbinnen zagen. Hier hangt trouwens heel wat geschiedenis aan vast, om een heel lang verhaal kort te maken: een kerk waar 70 jaar aan gebouwd is op verzoek van de Tsaren, in Stalintijd afgebroken omdat tijdens die periode religie in de USSR niet was toegelaten, later onder Yeltsin terug opgebouwd naar het originele ontwerp en pas in 2000 ingewijd. Trouwens een boven en een benedenkerk. In één woord ‘magistraal’. En zoals bij de meeste kerken in Rusland, verboden te fotograferen vanbinnen.

Christus de Verlosser kerk, Moskou
Christus de Verlosser kerk

Ge zoudt ze soms…

We zien vooraleer we de kerk binnengaan een ticketoffice en denken dat we hier een toegangsticket voor de kerk moeten aanschaffen. De toegang tot de kerk is gratis, maar hier kunnen wel een ticket kopen voor een boottocht. Zeer toeristisch, toch kopen we een ticket, want vanop het water krijg je toch meestal een ander zicht op de stad. De boot zou vertrekken binnen 20 minuten… tijd genoeg denken wij. We haasten ons naar de wat verder gelegen kade en staan daar te wachten op het vaartuig dat ons Moskou vanop de gelijknamige rivier zal laten zien. Na een half uur voel ik aan mijn water dat er iets verkeerd is. Ik zie toevallig dat manneke dat ons dat ticket heeft verkocht aan de overkant van de straat. Ik daar naartoe met de vraag waar onze boot blijft. Oh zegt hij, vandaag vertrekken ze pas om tien voor twaalf. Ik zeg tegen hem op mijn plat Vilvoords/Katlijns: “zijde gij nu met mijn chocodezen aan ’t spelen, ge zegt mij daarnet dat hij binnen twintig minuten vertrekt!?” Een Moskoviet, hier geboren en getogen die mijn taaltje verstaat, ze zijn hier niet dik bezaaid. Hij kan alleen maar stamelen: “sorry mister, sorry mister’. Enfin, niks aan te doen, we maken dus van de nood een deugd en bezoeken dan maar eerst de kathedraal (zie vorige paragraaf).

Только на русском

Na ons kerkbezoek zakken we dus terug af naar de kade… ik zal vandaag mijn trappentotaal nogal zien stijgen. Daar schepen we in op ons vaartuig voor een dik uur durende rondvaart op de Moskova. De uitleg is in eenduidig Russisch, dus moeten we ons behelpen met Google maps om de bezienswaardigheden te kunnen benoemen. De boot van de Engelstaligen zal nog een ander uurrooster gehad hebben ;-). Het is in ieder geval een zeer interessante uitstap. Altijd boeiend om een stad vanop de rivier te verkennen.

Zure room

Hoognoen is allang gepasseerd als we afmeren. We vullen onze tank wat bij in een plaatselijk restoke. Iets wat ik altijd heb willen vertellen is het veelvuldig gebruik van zure room hier. Bij zowat alle gerechten krijg je een potje zure room. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben fan. Vanaf nu zal het zure room-verbruik in België een stuk hoger liggen.

Het schoonste

Na dit korte oponthoud zeilen we verder, ditmaal wel op eigen kracht naar het Zaryadye park. Een leuke heuvel met prachtig zicht op het Kremlin, de St. Basil en zijn sprookjesachtige omgeving. Mijn zus Frieda liet me weten dat ze de foto’s en filmpjes vanuit Moskou het mooiste vond.
Ze hebben hier ook een soort van immens amfitheater gebouwd met een brug die pijlerloos over de rivier de Moskova hangt. Dit geeft toch wat kriebels in de buik als je daarbovenop staat.

Zaryadye Park, Moskou
Zaryadye Park

Op, op, alles is op

We passeren nog langs een oud Engels gerechtshof, maar onze brandstoftank is volledig leeg. We proberen nog wat bij te tanken maar onze lichamen krijgen dit vocht niet meer omgezet in energie. We besluiten om de riem er af te leggen en ons vooral toe te leggen op spierversterkende lekkere dingen.

Gepubliceerd in Perm

We krijgen ondertussen een mailtje van onze Armeense vriend vanuit Perm dat ons verslag van de Goelag 36 op de website van hun organisatie staat. Zo blijft er toch een stukje van Hilderikopweg in Rusland hangen: http://permtours.com/feedback/

The Bolshoi Singer

Foto’s Moskou dag 3
Video Metro’s Moskou
Video Boshoi
Polarsteps

Ontbijt in stilte

We kiezen vanmorgen voor een ontbijt in het restaurant, niet in de Chinese eetzaal. De kost is quasi hetzelfde maar met dat verschil dat je natuurlijk niet de all-you-can-eat formule hebt, wat al heel positief is anders eten we toch teveel en bovendien zitten we er zo goed als alleen. Rustig om de dag te beginnen.

We hebben een afspraak met een van de grootste operahuizen ter wereld, maar eerst spelen we haasje over in de metro. Als je alle dagen bijna negen miljoen reizigers kan vervoeren en er in elk station iedere 90 seconden een metro opduikt dan weet je dat dit de drukste metro ter wereld is.

Stalins meesterwerk

Een van die zaken waarvoor Stalin een pluim op zijn hoed mag steken, zijn de ongelofelijk knappe stations. Blijkbaar liet Stalin de mensen door deze megalomane projecten geloven dat ze het goed hadden in de USSR. Hijzelf had zelfs een geheime doorgang vanuit het Kremlin naar een van de stations. De lijnen liggen zeer diep onder de grond, de reden hiervoor was dat ze ook als schuilkelders konden dienen tijdens de oorlog en daarna tijdens de Koude Oorlog.

Wij spelen een heel stuk van de ochtend in de metrostations, metro op, metro af, metro op, … enz. Wij sporen van station naar station en vallen van de ene verbazing in de andere. In de foto’s en de video van vandaag krijg je al best een goed beeld van deze prachtige stations.

Geef acht…

Tegen elf uur (of voor de Engelse groep een half uur later, maar dat wisten we niet) hebben we een afspraak in het Bolshoi theater, het operahouse waar ieder zichzelf respecterende operazanger op de bühne moet gestaan hebben. De wachter die alles in goede banen moet leiden, is er nog eentje die verloren gelopen is uit een vorig regime. Op een zeer autoritaire manier vraagt hij om onze rechterpols omhoog te houden, zodat hij ons een bandje met een volgnummer kan ombinden (dit is geleden van toen ik nog in de creche lag dat ze mij zoiets aandeden). Later bleek dit van geen enkel nut. We zijn zoals altijd en overal het geval is, te vroeg en moeten dus bijna meer dan veertig minuten op onze beurt wachten. We raken aan de praat met twee leuke Japanse dames, die zelf ooit ballet hebben gedanst. Soort zoekt soort zeker ;-)?

De kostprijs voor deze rondleiding van één uur kost 2.000 roebel , zowat 27 euro per persoon, duurder dan het Kremlin, maar ja, dit is wel het Bolshoi hé… Bovendien zijn we getuige van de repetitie van een balletvoorstelling van ‘Ivan de verschrikkelijke’, dit op zich al was zijn geld meer dan waard.

Bolshoi Theater
Bolshoi Theater

Luciano Enrico Pavalieko

Zonder dat ik er weet van heb, port Hilde mensen aan om mij de akoestiek te laten testen… Ja, dus ik heb in het Bolshoi theater gezongen. na het Scala in Milaan, maak ik ook mijn opwachting in het Bolshoi theater van Moskou. Ik test de akoestiek in de polyvalente zaal. In de zaal waar de Tsaar vroeger zijn toespraken hield, is er een bepaald punt op de vloer, waar je moet gaan staat om optimaal de akoestiek te laten klinken. Hier moet ik mijn nummertje op aanmoediging van de groep nog eens overdoen met een fragment uit een Russische opera. Een nummer ten beste geven in de Boshoi… faut le faire.

Een van de grootste zangers van het Bolshoi
Een van de grootste zangers van het Bolshoi

Klooster in de stijgers

Ik loop de rest van de dag op wolkjes, ne mens zou van minder. Maar the travelshow must go on en na een late lunch trekken we verder naar een klooster net buiten het centrum: ‘Novodevichy’, een hele verplaatsing. Bij aankomst zien we dat het hele klooster in de stijgers staat. De madame aan de ticketbalie spettelt niet tegen als ik haar wijs op de inkomprijs en het ingepakte klooster. Ze maakt er geen spel van en voor 3 euro mogen we samen binnen.
Dit klooster staat ook bekend voor zijn kerkhof maar de werken die aan de gang zijn, maken zo een zootje van het geheel dat er weinig te bezichtigen valt. Alleen één kerkje staat open voor publiek… Eens dit in al zijn glorie zal hersteld zijn, zal dit een bezoek meer dan waard zijn.

Waar is mijn koppelstuk gebleven?

We keren onverrichter zaken terug en nemen de metro naar het hotel waar we Hilde haar statief gaan ophalen om enkele special effects te nemen op het Rode Plein. De duisternis is nog niet helemaal ingevallen en we maken van de gelegenheid gebruik om nog wat te shoppen en onze dorst te laven.

Als het moment is aangebroken om haar fotomateriaal op te stellen merken we dat er een verbindingsstuk van de camera in een verkeerde zak steekt. De fotoshoot kan niet doorgaan , maar we gienieten toch maar van St Basil by night en het Rode Plein dat met zijn verlichting een feeëriek sfeertje ten beste geeft.

Kremlinnen

Hoe vetter hoe dikker

Foto’s Moskou dag 2
Video Moskou dag 2
Polarsteps

Vanmorgen kiezen we voor een ontbijt in het hotel, Voor minder dan tien euro krijgen we een buffet voorgeschoteld waarmee je gemakkelijk tweeduizend zielen van de hongersdood kan redden. Als we op de tweede verdieping arriveren, zitten er zowaar nog meer dan die tweeduizend zielen. Wij houden van China en hun inwoners maar deze overvloed op dit tijdstip van de dag is nogal ongemakkelijk. Als ik ooit een beschrijving van een mierennest moet maken, kom ik gewoon terug naar hier. We hebben er voor betaald, we laten het dus ook niet aan ons hartje komen en gaan volledig op in dit Chinese tafereeltje. Er wordt met man en macht karrenvrachten voedsel aangevoerd, want de honderden die volgevreten verdwijnen worden instant vervangen door een nieuwe lading hongerige wolven. Je moet het zien om te geloven. Spijtig genoeg worden de ladingen borden waar veel is opgeschept maar weinig van verbruikt, meedogenloos naar afvalcontainers gevoerd. Plotseling begrijpen we waarom er een weegschaal op onze kamer staat. In hotels of andere gelegenheden waar je all you can eat formule kan kiezen, zou je 500 grammen per dag aankomen…. en ik die dacht dat mijn kilo’s de schuld waren van mijn collega’s in Molenbeek ;-).

Nieuwsgierig naar het Kremlin?

Overzicht Kremlin
Overzicht Kremlin

Worsteling met tickets

We lezen dat het ticketoffice zich ergens in het park voor het Kremlin bevindt. Het park is vandaag echter afgesloten wegens bezoek van een of ander VIP. We moeten helemaal rondom het park lopen om het ticket office te vinden. We kopen een ticket voor het binnenplein van het Kremlin en de verschillende kerken. Voor The Ivan the Great Bell-Tower en The Armoury Chamber moet je echter nog aparte tickets hebben. De niet zo vriendelijke dame aan de ticketbalie verwijst ons ongeduldig door en doet teken dat we ze boven kunnen kopen. Niet dus. We moesten ze gewoon in het loket naast het hare hebben gekocht.

Andere keer goede keer

Wij gaan dus het Kremlin binnen zonder deze twee extra tickets en kunnen ze in het Kremlin zelf niet meer aanschaffen. Bovendien blijkt er op die tickets ook nog eens een tijdslot te zitten. Deze twee bezienswaardigheden zullen dus voor een andere gelegenheid zijn, want als we terug buiten gaan moeten we ook opnieuw de tickets voor het Kremlin kopen…

Het moet gezegd, dit is een van de meest indrukwekkende kerkverzameling die we ooit hebben gezien. Vanuit welke hoek je ook kijkt je ziet telkens een andere reeks torens versierd met goud of zilver. Je kan dit fotograferen zoveel je wil, maar uiteindelijk zal je zelf eens tot hier moeten komen om de statigheid en schoonheid hiervan in te schatten. Beschrijven lijkt mij quasi onmogelijk. Hilde geeft het beste van zichzelf om het, in deze niet al te beste weersomstandigheden, zo goed mogelijk vast te leggen.

De ene kerk is al bezienswaardiger dan de andere, fotograferen of filmen mag niet en Hilde als fotografe houdt zich mooi aan deze code van de fotograaf… ik hoor echter niet tot dit selecte groepje en laat mijn gopro los op deze voor de mensheid verborgen schatten, zonder dat iemand het merkt natuurlijk. Naughty boy…

Kremlin
Kremlin

Chinatown

Ze hebben ondertussen enkele ladingen vliegtuigen uit China gelost en dan wordt foto’s trekken een heksentoer. Want zodra je de ontspanknop beroert is het alsof ze uit de grond komen gekropen en je een groepsfoto Chinesen vereeuwigt op de gevoelige plaat.

De Tsaar zijn dikke ballen

Het pronkstuk van de Tsaar met zijn dikke ballen is nog nooit gebruikt. Het immense kanon, buiten categorie, heeft nog nooit een kogel (loden bal) gelost. Ik vermoed dat ze niemand hadden die sterk genoeg was om die ballen in het kanon te krijgen.

Ivan the terrible’s legacy

Het Kremlin is eigenlijk een van die dingen die je in je leven moet gezien hebben want de schoonheid is niet te beschrijven. Maar alsof we nog niet genoeg bovennatuurlijk moois hebben gezien in de buurt van het ‘Rode Plein’, dompelen we ons nog onder in de Sint Basil kerk of Prokovsky Kathedraal. Dit is blijkbaar nog een legacy van Ivan de Verschrikkelijke. Deze kathedraal is opgebouwd uit verschillende kerken onder zijn weelderig versierde koepels, waar een kat haar jongen niet zou in terugvinden. Het mannenkoor dat de kathedraal dan nog eens onderdompelt in Russische gezangen maakt van dit bovenmenselijk mooi plaatje een onvergetelijk moment.

Saint-Basil's Cathedral
Saint-Basil’s Cathedral

Leeg

Het verwoestende tempo begint door te wegen, we moeten dringend bijtanken na al dit bovennatuurlijk schoon. Ook ons reistempo moeten we even laten zakken. Snakkend naar wat rust proberen we nog het voormalige KGB hoofdkwartier mee te nemen, maar we stellen bijna met plezier vast dat dit niet meer kan bezocht worden (het is niet duidelijk of dit alleen vandaag is). We nemen dan maar de metro van Lubyanka naar onze halte Proletarskaya. We moeten onderweg nog twee maal overstappen en de overgang van de ene lijn naar de andere is een stuk verder dan dat we te voet bovengronds zouden gegaan zijn… of toch bijna.

Jetlaginhaaldutje

We zijn beide even volledig weg van de wereld en kunnen na dit jetlaginhaaldutje niet anders dan een artificieel dorpje vlakbij ons hotel bezoeken, een toeristentrap, waar er enkele leuke artisanale winkeltjes zijn, maar het zou mij niet verwonderen als dit een mega Chinees namaak is. Mijn gebeden aan mijn bierheiligen worden hier verhoord en we stuiten terug op mijn Russische klak die ik hier voor minder dan € 7,- kan terugkopen, bovendien vinden we hier ook onze traditionele kerstboomattributen, dus volledig nutteloos was het zeker niet.

Artificieel dorp met artisanale snuisterijen
Artificieel dorp

Eindelijk Moskou

Foto’s Moskou dag 1
Video Moskou dag 1
Polarsteps

Gejost in den taxi?

De trein schuift, zoals ik gisteren al vertelde, moeiteloos en op tijd het station van Moskou binnen. Zaak is altijd om een taxi te vinden die je niet probeert te jossen. Toegegeven, hier in Rusland hebben ze ons nog niet één keer proberen op te lichten… maar er moet voor alles een eerste keer zijn zeker. We vinden een taxi die er volgens ons nogal vrij normaal uitziet, we klampen hem aan, leggen onze bagage in de koffer en stappen achteraan in. Zodra we echter neerzitten haalt hij alle tekens die van zijn auto precies een taxi maken van zijn dak, een bord voor zijn venster moet ook onder de bank… Als ik vraag wat ons dit circus gaat kosten zegt hij dat hij volgens de meter rijdt. Ik zie tijdens onze rit geen enkel metertje gaan dat er ook maar op zou wijzen dat we in een taxi zitten. Hilde volgt op haar gps of we inderdaad wel naar het juiste hotel gebracht worden.

State History museum
State History museum

Lelijk gezicht

Hoe hard kan hij ons pijn doen, verhalen van reizigers in andere landen beginnen door mijn kop te spoken. Ik zet mij al wat breder uit en zet een boos gezicht op en hou hem onophoudelijk in het oog zodat hij weet dat hij niet met een doetje te doen heeft. Uiteindelijk was ons wantrouwen, ingegeven door vermoeidheid een maat voor niets want de rit van acht kilometer koste ons € 18,-. Niet goedkoop in vergelijking met andere taxi’s die we hier in Rusland al namen, maar niet genoeg om hem zijn vet te geven. We zitten tenslotte in Moskou en niet meer op Olkhon Island.

Onze Jenthe gooit roet in het eten

Moskou: 33 jaar geleden maakten we met een hoop vrienden plannen om hier naartoe te komen. We organiseerden zelfs een Russische avond bij ons thuis om alles op punt te stellen. Vodka, borsch, vodka, …v… Niemand weet nog hoe dat feestje geëindigd is. Zes maand later was de datum dat we zouden vertrekken. Alleen…in die tijd mocht een zes maanden zwangere vrouw niet meer vliegen. Onze Jenthe gooide dus zonder het te weten roet in het eten. Wij hebben de reis gecanceld en uiteindelijk is er niemand vertrokken, maar die Russische avond blijft in Vilvoorde een begrip, zonder dat iemand nog de afloop kende.

Hoog van de grond

We zitten 15 verdiepingen hoog in een mastodont van een hotel, en zoals het meestal in dat soort hotels gaat… je zit hier niet alleen ;-).

Doodop maar te nieuwsgierig

We installeren ons en maken dat we nog zo veel mogelijk kunnen profiteren van Moskou. Het Rode Plein, het Kremlin, de metro’s, de nieuwsgierigheid geeft ons vleugels. Gelukkig, want de vermoeidheid van de 2 uur extra dag en de toch wel vermoeiende treinreis laat zich gevoelen.

St. Basil's Cathedral
St. Basil’s Cathedral

Tot nog toe konden we de toeristen op één hand tellen en waren we in sommige gebieden zelfs bezienswaardigheden, maar hier in Moskou weten ze wat toeristen zijn. Hou je handen maar op je portefeuille??? en dan wil ik niet zeggen bang zijn voor pickpockets, maar de prijzen stijgen meestal in gelijke evenredigheid met het aantal toeristen.

Dood in Napels, een stadsbezoek

Wij blijven nog even in Napels

Terwijl onze compagnons hun bagage inpakken om Napels te verlaten, staan wij buiten op straat klaar om ons kilometertellertje alle hoeken van de spreekwoordelijke kamer te laten zien.

Onze eerste dag lieten we de kloostergang van het Santa Chiara klooster links liggen en ook vandaag moeten we weerom passen. Het is zondag en de deuren gaan pas om tien uur open.

Foto’s dag 4

Muzikanten

Palazzo dello Spagnuolo
Palazzo dello Spagnuolo

We trekken terug naar La Sanità via de Piazza Bellini, de buurt waar muziek een hoofdrol opeist. Enkele muzikanten laten de stad op zondagochtend ontwaken en spoelen op de tonen van hun noten de limoncello- en grappakater van menig toerist weg.

In La Sanità waar we gisteren met het gezelschap toefden, ontdekken we nog het Palazzo van de Spanjaard, een architect die een pareltje in deze vroeger zo gevaarlijke buurt wist neer te poten.

Napoleon

Waarom je hier vroeger als toerist beter niet kwam is eigenlijk een beetje de schuld van de zuster van Napoleon, Koningin van Napels: Carolina Bonaparte en haar man Koning Joachim Murat. Zij lieten een brug aanleggen om sneller op hun jachtterrein te geraken en plaatsten zo La Sanità buitenspel, hetgeen de wijk economisch nekte en waardoor het een kweekvijver werd voor misdaad.

Catacombe di San Gaudioso
Catacombe di San Gaudioso

Na een opkuis vorig jaar door de vrouwelijke burgemeester, die 250 militairen naar hier stuurde en de Camorra het vuur aan de schenen legde en zo het geweld wat indijkte, is de buurt toegankelijker geworden.

La Paranza

Een aantal gewiekste jongeren die de buurt een nieuw elan wilden geven, schreven de paus of ze de catacomben mochten renoveren, bewaren voor het nageslacht en openstellen voor het grote publiek. En zo geschiedde, de paus gaf toelating. Bovendien wonnen ze een prijs met dit project en konden op een subsidie rekenen van € 400.000,-. Geld dat ze hebben belegd en alzo verdubbeld. Goed voor een eerste renovatie. Het grote publiek ontdekte deze schatkamer en het geld stroomde binnen. Met de winst werden nieuwe projecten opgestart die op hun beurt weer meer geld in de lade brachten. De economie kwam weer op gang en jonge mensen uit deze achtergestelde buurt kregen de kans zich te bewijzen. Jonge twintigers hebben een miljoenen organisatie op poten gezet waar de Camorra geen vat op heeft. De naam van deze organisatie is La Paranza.

Catacombes

In La Sanità vinden we de catacombe di San Gaudioso terug, het toegangsticket laat ons toe om ook de Catacombe di San Gennaro te bezoeken. Beide sites bieden een boeiende belevenis die we niet gauw zullen vergeten. De boeiende gids in Catacombe di San Gennaro maakt het nog aanschouwelijker.  We eindigen in een vroegere kerk die door de fascisten ontdaan werd van zijn barokke uiterlijk en later door het aangrenzende hospitaal als opslagruimte werd gebruikt. De jongeren van ‘La Paranza’ hebben ook dit historisch monument in ere hersteld.

Cimetro della Fontanelle, de pestdoden van Napels
Cimetero della Fontanelle

Tussen de doden

We wandelen verder de buurt van La Sanità in, ver boven het Piazza Cavour, waar tien jaar geleden geen toerist zich zou durven tonen hebben. Zondag is wasdag en dat zorgt er in deze buurt voor dat de appartementen tot een grote waslijn zijn herschapen. Ons doel: het Cimetero della Fontanelle dat de bewaarplaats is van de skeletten van de pestdoden van 1654. 250.000 van de 400.000 Napolitanen werden hierdoor getroffen. De Vesuvius, de pest, de Camorra… Ze hebben in Napels een en ander het hoofd moeten bieden. De grot diende in de oorlog ook als schuilplaats voor de bombardementen. Het gedimde licht maakt het luguber en de ontmoeting met de dood bijna tastbaar. Duizenden schedels en knoken liggen opgestapeld als was het een warenhuis van pietje de dood. Af en toe worden er zelfs nog schedels geadopteerd … We worden er stil van. De ontmoeting met de geschiedenis in deze gigantische grot haalt de bovenhand en brengt ons in hogere sferen.

Italiaanse macho’s

We verlaten La Sanità waar de mannelijke maagden in lang vervlogen tijden werden verheerlijkt, de Italiaanse macho’s denken daar tegenwoordig wel enigszins anders over. We zijn zodanig overdonderd door deze bezoeken dat we vergeten dat we vlakbij Capodimonte met zijn museum zijn en dit zomaar laten links liggen. Ach, een mens moet altijd een reden hebben om terug te willen komen.

Worsten

We kuieren verder door de stad, laden onze batterijen op met een overheerlijke vegetarische pizza en smijten ons de rest van de middag in het zeer boeiende Museo Archeologico Nazionale di Napoli, of kortweg MANN, met een grote collectie artefacten en mozaïeken uit Pompeï en Herculaneum.

Hercules
Hercules

Het leuke deel bevindt zich op de eerste verdieping waar in de secret room de nogal uitgesproken erotische afbeeldingen en stukken uit Pompeï werden samengebracht.

De preutsheid van de Bourbons die alle geslachtsdelen van de meeste beelden lieten afhakken en ergens bewaarden, werd door een zekere Giuseppe Garibaldi ongedaan gemaakt. Het zou voor Garibaldi worst wezen, en dit kan je bijna letterlijk nemen. Hij liet alle worsten groot en klein terug aan de beelden bevestigen en schaamde zich niet om al het blote geweld en de preutsheid van die Bourbons teniet te doen.

Ook de zeer grote maquette van Pompeï maakt dit museum meer dan het bezoeken waard.

’s Avonds trekken we naar Santa Lucia en kuieren over de Lungomare waar we mee flaneren met de Italianen en genieten van een zonsondergang. Ook onze kampvuur avond is aangebroken en we beleven die in een restaurant met zicht op het Castel Dell’Ovo.

Beer in ’t hotel

Onze laatste avond moet ik in het hotel nog eventjes uit mijn krammen schieten. Een bus gepensioneerde Scandinaviërs maken het nogal te bont in het aangrenzende salon. Ik zet mijn volumeknop op 100 en grom als een beer die uit zijn winterslaap komt. Tegen zoveel lawaai zijn ze natuurlijk niet opgewassen en ze vliegen allemaal met hun staart tussen hun benen naar hun bed ?. ’s Morgens aan de ontbijttafel durft geen Scandinaviër onze kant op te kijken.

Bij de Clarissen

We zijn vandaag extra vroeg gaan ontbijten zodat we nog een ruime voormiddag voor ons hebben. Derde keer goede keer, vandaag kunnen we eindelijk de Santa Chiara kloostergang in, sorry compagnons maar dit was wel degelijk de moeite waard. Als je ooit terug komt in Napels, zeker doen… Onderweg naar de kloostergang pikken we nog eerst de Basilica San Domenico Maggiore mee, een verborgen pareltje, waar je via de Spaccanapoli langs een onbeduidende toegang binnen kan.

Kloostergang Santa Chiara
Kloostergang Santa Chiara

Moordenaar

De kers van vandaag bewaren we voor het laatst, vlak achter de hoek van de Duomo. In de Pio Monte della Misericordia vinden we eindelijk Caravaggio’s Madonna. De meester schilder/moordenaar zorgt voor een orgelpunt aan ons bezoek aan Napels.

De Madonna van Garvaggio
De Madonna van Caravaggio

Alle verhalen ten spijt die de reputatie van Napels besmeurde, hebben we ons nooit onveilig gevoeld. Napels… we kunnen het alleen maar ten zeerste aanbevelen.

Foto’s dag 5

Praktische info over deze citytrip – Roadbook



Booking.com

Napels zien en sterven

Foto’s dag 1

Foto’s dag 2

Foto’s dag 3

Achtsterrenstad

De sterren van dienst in willekeurige volgorde: Inge, Yvan, Sara, Stef, Jasmine, Herwin, Hilde en Erik. We spreken donderdagmorgen af op onze nationale luchthaven. Wij zijn iets vroeger op het appèl om onze twee olijke nichtjes uit te wuiven die terug naar India vertrekken. Toch Alina en Frederike zijn nog heviger dan wij om te vertrekken en tegen de tijd dat wij arriveren zijn de vogels al gaan vliegen en zitten zij al te wachten aan de gate van hun vlucht,  die alleen toegankelijk is voor reizigers buiten Europa. We wisselen wat WhatsApp’ekes uit en tegen de tijd dat we goed en wel aan onze gate zitten, komen Sara en Stef ook al toe. Inge en Yvan sluiten als laatste aan. Onze vlucht duurt twee uur en een beetje en voor je goed en wel beseft dat ge van de grond zijt, wordt de landing al ingezet.

Ivan en Inge
Yvan en Inge

Hilde, Stef, Ivan, Inge, Jasmine en Herwin
Hilde, Stef, Yvan, Inge, Jasmine en Herwin

Sara en Stef
Sara en Stef

Meet me in Napels

Het vierde koppel van ons gezelschap: Jasmine en Herwin, sluit pas in Napels aan, wiens vlucht uit Milaan gelijktijdig met die van ons in Napels aankomt.

We bekijken de optie van een Napels-kaart waarmee je drie dagen van het openbaar vervoer kan genieten en overal sterke reducties krijgt op bezienswaardigheden. We besluiten om er geen te nemen. Ook de optie openbaar vervoer laten we deze keer aan ons voorbij gaan en we rijden met twee taxi’s naar het hotel. We spreken een prijs af van vijfentwintig euro per taxi. Als onze chauffeur zijn gaspedaal indrukt heeft zijn collega alle moeite van de wereld om hem bij te benen. Hij zal die gaspedaal dan ook maar pas lossen als we op onze bestemming aankomen. Niets of niemand ontziet hij onderweg. Zijn remmen heeft hij enkel gebruikt om aan ons hotel te stoppen.

Kort lontje

De afgesproken prijs van € 25,- probeert hij nog even naar boven af te ronden, maar dit is buiten mij gerekend. Als ik hem in mijn beste Italiaans op zijn plaats zet, vertrekt hij – de hele wereld verwensend – met gierende banden.

Als de tweede taxi met onze vrienden aankomt , installeren we ons in onze hotelkamer en kiezen onmiddellijk het Napelse sop en laten ons lekker verdwalen onder het alziend oog van onze gids (de capo di tutti capi), die af en toe wordt bijgestuurd door de opper-capo di tutti capi: Inge.

Camorra

De straffe verhalen van Napels over de Camorra, de moordende diefstallen en de verhaaltjes dat je op de markten wel eens je fototoestel kan terugkopen dat ze zonet van jou gestolen hebben, wil ik hier toch wat nuanceren. In iedere grootstad moet je natuurlijk op je hoede zijn en niet naïef met je spullen te koop lopen. Dat het geld van onze gemeenschappelijke pot uit onze bankier zijn zakken is gehaald is hier geen alleenstaand feit, toch dit gebeurt niet alleen in Napels. Gelukkig ging het niet over een gigantisch bedrag.

Spaccanapoli

We slenteren over de Spaccanapoli, een drie kilometer lange nauwe straat die over de hele lengte driemaal van naam verandert. Het is geen sinecure om met een groep van acht mensen een stad te verkennen, toch het lukt ons wonderwel zonder iemand kwijt te spelen. Na een fikse wandeling laten we de apero rijkelijk vloeien en na een opsmukbeurt in het hotel laten we de Italiaanse gastronomie op ons los in een typisch Italiaans restoke in de Via Santa Maria di Costantinopoli.

Spaccanapoli en zijn zijstraatjes
Spaccanapoli en zijn zijstraatjes

De schatten van Napels

We zien ons bed pas als de volgende dag al zijn intrede heeft gedaan en om kwart na acht ‘s morgens zit iedereen fris en monter aan de rijkelijke ontbijttafel. Ook vandaag overtreffen we onszelf en keren een groot deel van Napels binnenste buiten.  De Piazza Plebiscito, Castel dell’Ovo, Duomo San Gennaro, de ondergrondse Sotteranea, Castel Nuovo, de Chiesa del Gesù Nuovo allemaal stuk voor stuk hoogtepunten, toch de Capella Sansevero met zijn sculptuur van de geluierde Christus is nog net dat ietsje meer hoogtepunt. We slenteren in de Forcella wijk waar vroeger Camorraclans de dans uitmaakten, en de wijk Sanità waar we voor een gesloten deur staan van de Basiliek Santa Maria della Sanità waar de Catacomben van San Gaudioso zich bevinden. Enfin, allemaal te veel om op te noemen.

Castel Dell' Ovo
Castel Dell’ Ovo

Piazza Plebiscito
Piazza Plebiscito

Voor je het weet is de dag gewisseld en zoeken we ons heil in een restaurant in de buurt van ons hotel en laten het dorsen verder aan de boeren over.

Vulkanengeweld

Onze derde dag splitsen we de bende. Inge en Yvan die ooit al in Pompeï waren, kiezen voor Herculaneum, terwijl de rest van het gezelschap voor Pompeï kiest. We nemen de metro Toledo met zijn bijzonder knappe architectuur die de metrolijn wel een heel kunstzinnig imago geeft en begeven ons naar metro Garibaldi waar we de metro wisselen voor een trein naar Pompeï.

Kunst in metrostation Toledo
Kunst in metrostation Toledo

De overvolle trein is natuurlijk de habitat bij uitstek voor zakkenrollers en vlak voor Sara en Stef wordt er iemand van zijn gsm en geld beroofd zonder dat iemand er iets van gemerkt heeft. Die gasten gaan driest te werk en ritsen van de ene wagon in de ander en beroven nietsvermoedende goedgelovige toeristen.

De Vesivius en zijn kleine broertje de Monta Somma
De Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma

Pompeï ligt in de schaduw van de Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma. De reuzen slapen en laten sedert 1944 niets meer van zich horen. Vulkanologen houden deze tikkende tijdbommen natuurlijk nauwkeurig in de gaten. In 79 na Christus soupeerden beide vulkanen tijdens hun uitbarsting nagenoeg de hele bevolking van Herculaneum en Pompeï op, hetgeen de buurt na zowat 2000 jaar een toeristisch trekpleister opleverde die best een onverzadigbare gouden melkkoe mag worden geheten. Dat de vulkaan slaapt en niet dood is zal de 400.000 inwoners in de omtrek en de duizenden toeristen die jaarlijks naar dit fenomeen komen zien, het minste van hun zorgen zijn.

Pompeï amfitheater
Pompeï amfitheater

De moderne archeologen hebben de laatste jaren veel werk gehad om de stommiteiten van hun voorgangers archeologen in Pompeï te corrigeren. Toch het is iets dat bij iedereen op de bucketlist moet staan. Hilde en ik dwalen tot laat in de namiddag op de site rond en ‘genieten’ (fout woord) van wat ooit een van de grootste rampen in dit gebied ons naliet.

Stembanden smeren

Dat ik in het amfitheater mijn stembanden test zal niemand meer verwonderen. De trillingen die je gewaar wordt als je op de juiste plek je area ten beste geeft is zo overweldigend dat ik het iedere keer uitprobeer als ik op het podium van een amfitheater kruip.

Pompeï heeft een onuitwisbare indruk op ons nagelaten en hoe graag we ook Herculaneum nog hadden gedaan vandaag, het is ons niet gelukt. Onze twee compagnons die het wel deden vonden het zelfs nog indrukwekkender dan Pompeï, wat overigens bevestigd werd door een Napelsspecialist/treincompagnon die we op de luchthaven naar huis zagen.

Kampvuuravond

Voor het gezelschap breekt het kampvuuravond moment aan. Hilde en ik blijven nog een dagje langer en krijgen nog een dag respijt voor onze kampvuuravond. We nemen na ons stoffig Pompeï avontuur een uitgebreid apero momentje en laten ons de gastronomische geneugten van Napels in de schaduw van het kasteel Dell’Ovo welgevallen.

Het ontbijt nemen we ’s anderendaags nog samen en terwijl zij hun spullen pakken en nog een wandeling voorzien om het wachten op hun vlucht te doden, trekken wij dieper de stadsjungle in om de Napelscitroen zoveel mogelijk uit te persen.

Wordt vervolgd…



Booking.com

Arbeit macht Frei

Foto’s Dachau en Neue Pinakothek

Hoe maak je iemand monddood

Warschau, Buchenwald, Auschwitz, Birkenau, Killing Fields in Phnom Phen … het speelterrein voor gestoorde leiders. Vandaag ruilen we ons aardig winterhuisje in voor nog een speeltuin van een krankzinnige: ‘het ijzige Dachau’, een van de zoveelste onbegrijpelijke misstappen in de geschiedenis. Dachau, eerst het onderkomen van politieke opponenten die hier monddood werden gemaakt en daarna gezelschap kregen van homo’s, getuigen van Jehova, Roma zigeuners, Russen, Polen en natuurlijk uiteindelijk Joden. Ook hier werden meer dan 40.000 onschuldige burgers vergast of geëxecuteerd… 200.000 zaten hier gevangen.

Dachau - Arbeit Macht Frei
Dachau – toegangspoort

Kippenvel

We nemen vanmorgen de trein in Kempten naar München waar we overstappen op de S-baan en in Dachau nog een bus nemen naar de gedenkplaats. Als we in Dachau toekomen met de S-baan (iets tussen een tram en een trein) staat mijn haar bij het lezen van de naam al recht op mijn armen. De naam alleen al roept heel wat negatieve connotaties op. Als de bus ons tot voor de deur van het concentratiekamp brengt en de deur opengaat slaat de ijzige kou ons in het gezicht. Het weer speelt even mee om ons wat de temperaturen betreft al een beetje te laten inleven in de onmenselijke condities waarin duizenden mensen ontbering en kou hebben geleden.

Dachau - Verbrandingsovens
Dachau – Verbrandingsovens

Honger stillen

Het is twaalf uur en onze magen grommen, toch zodra we de poort van het Jourhouse binnengaan waar net zoals in Auschwitz-Birkenau ‘Arbeit macht  frei’ op de ijzeren toegangspoort staat vereeuwigd, zwijgen onze magen en er wordt tot laat in de middag niet meer over eten gesproken, laat staan gedacht.

Het beschrijven van het gevoel dat je hier krijgt als je door het kamp wandelt is onmogelijk. De sneeuwbui die af en toe de allure heeft van een storm en die aanvoelt als een koele lentebries bij het zien van de verbrandingsovens en het passeren van plaatsen waar duizenden mensen crepeerden en behandeld werden als wilde honden.

Dachau
Dachau, memorial

Het museum, gevestigd in het voormalige hoofdgebouw, is er eentje waar je jezelf in verliest en je permanent plaatsvervangende schaamte voelt voor zoveel onrecht dat hier door medemensen is aangedaan.

Peperdure zonnebloemen

Het is al na drie uur als we met de bus, de S- en U-baan in de wijk Universität aankomen waar we afspraak hebben met een leuker facet uit de geschiedenis. De kunstgeschiedenis, die zich bij monde van de Neue Pinakothek aan ons voorstelt. De Oude Pinakothek overrompelden we twee jaar geleden met onze zucht naar kunst, dus nu is het de beurt aan de ‘Neue’, die ook heel wat historische kunstwerken huisvest: met niet in het minst de Zonnebloemen van Vincent Van Gogh en werken van Gauguin, Cézanne, Monet, Manet, Klimt en vele Duitse artiesten.

München - Neue Pinakothek - Vincent Van Gogh's Zonnebloemen
De Zonnebloemen van Vincent Van Gogh, Neue Pinakothek, München

Slederijden met een kruiwagen

We wissen de misstap in de geschiedenis eerder op de dag weg met al het moois in de Pinakothek, waar we ons volledig verliezen en pas na zeven uur de terugrit aanvatten naar Kempten waar we de laatste vierentwintig kilometer met ons eigen busje overbruggen. Onderweg op de trein zien we dat de sneeuw ondertussen serieus is aangedikt en de temperaturen een aantal graden naar beneden getuimeld zijn. De deuren van ons buske zijn zowaar dichtgevroren en het kost ons heel wat moeite om in onze bus te geraken en dat was dan nog het eenvoudigste van onze laatste etappe richting Burgberg. De banen liggen er behoorlijk ondergesneeuwd bij en wij missen natuurlijk wat ervaring in het sneeuw rijden waardoor de terugrit iets langer duurt dan voorzien.

Als we een stuk na negen uur eindelijk ongeschonden de oprit van ons appartement oprijden kan ik het mij niet nalaten een schuivertje te maken en een kruiwagen een stuk mee onder de wielen te trekken.

De sneeuw ligt hier ondertussen een tiental centimeters dik en op de parking ligt er nog wat meer opeen gewaaide sneeuw… ‘ t Zal tof worden om hier weg te geraken. Dat zijn zorgen voor later.



Booking.com

Er was eens twee jaar geleden…

Vandaag niet echt een nieuw blogbericht. We laten jullie nog eens meegenieten van een bericht van twee jaar geleden.  Klik op de link hieronder.

Onze sauna ervaring in 2016

De overvloedige regen maakte er vandaag een echte rustdag van. Tijd genoeg om een film te fabriceren. In de fotogalerij (link hieronder) vind je het filmpje helemaal onderaan.

Film Zugspitze



Booking.com



Dienster reanimeren

Foto’s Lindau

Bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik kan het bloggen niet laten…

We cruisen vandaag naar Lindau, het Venetië van Schwaben of de Rivièra van Duitsland, zoals men al eens placht te zeggen. De oude stad waar de lamp brandt, is gelegen op een eiland in de Bodensee.

Lindau
Lindau

Het eiland is ongeveer één kilometer lang op 500 meter breed en is een bezoek meer dan waard. We gaan op zoek naar een toeristenbureau waar we een kaartje bietsen waarop een wandeling staat die zowat alle hoogtepunten bevat.

Kriskras, flink het plan volgen, veroveren we stap voor stap de Rivièra van Duitsland. De panoramische vergezichten op het meer, de bergen in Bregenz en Zwitserland wisselen zich moeiteloos af. We waren hier ooit enkele jaren geleden in Bregenz met zicht op Lindau, dat we nu verder aan een grondig onderzoek onderwerpen.

Lindau
Bodensee, Lindau

We slenteren zodanig dat we met momenten vrezen dat we zullen omvallen. Tegen de middag, als de brombeer in mijn buik zich laat horen, zoeken we naar een etablissement dat tafeltje dek je met ons wil spelen… tevergeefs. Het enige waar we terecht kunnen is een boekenwinkel waar ze wat hapjes serveren. We vinden een plaatsje tussen de boeken, tijdschriften en prullaria. Het zit er afgeladen vol… vermoedelijk omdat er niets anders open is. Als we een eenvoudig soepje bestellen, komen ze ons na een uur vertellen dat de soep eigenlijk op is. Ik verdraai mijn ogen om mijn donderwolken te verbergen en ik vrees dat ik het onschuldig dienstertje moet reanimeren als ik niet snel vertel dat het niet haar schuld is. We rekenen onze drankjes af en laten Lindau met een hongerig gevoel achter. Gelukkig is onze reserve groot genoeg om niet meteen in katzwijm te vallen.

Lindau
Frau Lindavia, Lindavia Brunnen, Lindau

We zetten meteen koers naar Burgberg waar we in een plaatselijk grootwarenhuis ons voorzien van het nodige materiaal om een leger hongerige soldaten een indigestie te bezorgen.

We werken de rest van de namiddag aan onze Zuid-Amerika reis van het najaar, koken ons eigen potje goulash en zorgen ervoor dat we “emborracharse” ?.



Booking.com



 

Aan een zijden draadje

Foto’s Karlsruhe

Foto’s Zugspitze

Vijftienduizend euro

Een weekje rust, wat lezen, genieten van de sneeuw, niet bloggen…. tot nu toe allemaal gelogen. Werken aan de vertaling van onze boeken valt ook in het water door de kostprijs van de revisie… 15.000 euro als we hem van scratch laten vertalen. De vijf exemplaren die we al in voorverkoop konden verkopen zullen we maar afblazen want dit lijkt niet echt een winstgevend handeltje. ?

Rust Karl rust

We zijn vrijdag al een dagje vroeger vertrokken en nemen een tussenstop in Karlsruhe. De naam was alvast veelbelovend, een stad waar Karl rust (ruhe) vond en er niet meer weg wou. Eigenlijk best een leuke stad met aardig wat bezienswaardigheden en enkele leuke musea, waarvoor we zeker eens moeten terugkomen.

Schloss
Schloss

We klokken af op ongeveer 480 kilometer, en tegen twee uur zijn we uitgepakt en ingecheckt in onze verblijfplaats voor één nacht. We gaan nog eventjes langs bij de receptie omdat het flesje water dat op de kamer staat maar half is: “geen probleem, ik breng straks wel een ander.” We krijgen nog een stadsplan en hiermee gewapend lopen we het centrum van Karlsruhe ondersteboven. Het hoogtepunt is de residentie van de hertogen van Baden, hier in de volksmond eenvoudigweg: Schloss.

Op het domein staat een gigantische ijspiste met nog wat achtergebleven kraampjes die vermoedelijk een paar weken terug deel uitmaakten van een kerstmarkt. Tegen de avond vinden we ergens een restaurant waar de porties heel groot zijn en de rekening relatief klein. Hilde verslikt zich figuurlijk in een hammetje dat volgens mij afkomstig is van een voorhistorisch varken, mijn bord is veel te klein voor de schnitzel die ze erop gedrapeerd hebben. We moeten een groot deel terug naar de keuken sturen. Zullen we in Duitsland in het vervolg toch maar kinderporties vragen?

Wasser by the bubbels

Als we ’s avonds op ons kamer komen zie ik dat ons flesje nog niet is gewisseld, met die veel te grote weisbieren zou het wel eens kunnen dat ik ‘s nachts toch naar water snak, ik dus terug naar de receptie. Als ze mij ziet binnenkomen roept ze mijn kamernummer, verontschuldigt zich en ze belooft er onmiddellijk werk van te maken. Vijf minuten later wordt er op onze deur geklopt en er staat een frivole diep gedecolleteerde jonge dame voor mijn deur met twee glazen en een fles bubbels… Ik denk eerst dat ze zich van kamer vergist. Ze kijkt zeer verleidelijk alsof ze binnen wil komen en de fles samen wil opdrinken… ?. Als ik verwonderd kijk, zegt ze: “Eine Flasche, um die Vergessenheit meines Chefs auszugleichen.” Ik neem de fles in ontvangst en ze verdwijnt… zonder water te hebben gebracht. Moet ik nu vannacht mijn droge mond blussen met bubbels? Nog voor ik van de verbazing bekomen ben, wordt er opnieuw op de deur geklopt. Deze maal heeft ze twee flessen water in plaats van één fles bij. Ze maakt een revérance en verdwijnt.

’s Morgens genieten we van een veel te copieus ontbijt, maken nog een grote wandeling in de stad die stilaan ontwaakt en tegen de tijd dat ze helemaal wakker is en het licht de duisternis helemaal heeft verdrongen, kruipen wij in ons buske en haspelen de laatste driehonderd kilometers af naar Burgberg.

In Burgberg worden we hartelijk ontvangen door de heer des huizes, we installeren ons in het optrekje voor de komende week en doen de rest van de dag wat boodschappen en laten ons de plaatselijke lekkernijen welgevallen.

Kabellift naar de Zugspitze
Kabellift naar de Zugspitze

3213 meter zonder ondersteuning

Op zondag maken we ons in alle vroegte klaar en trekken naar de honderd kilometer verder gelegen Zugspitze. Met zijn 2962 meter de hoogste berg van Duitsland. De oude kabelbaan is in december 2017 vervangen door een nieuwe. Met deze lift worden zomaar drie wereldrecords gebroken. De hoogste liftpaal, grootste hoogteverschil en grootste afstand tussen twee liftbanen (3213 m). 4,5 kilometer en 2000 hoogtemeters overbruggen. Ik word een beetje mottig bij de gedachte maar reizen is vaak toch een beetje angsten overwinnen. Volgens mij wordt aan de kassa ook een wereldrecord verbroken. 90 euro voor ons beiden om 10 minuten lang aan een zijden (nu ja iets dikker) draadje te hangen. De 52 miljoen die dit project gekost heeft moet er blijkbaar zo snel mogelijk uit. Enfin, als we vallen doen we dat niet alleen. 120 mensen kunnen in dat bakske. Ik twijfel nog even, maar de lucht is staalblauw en zal voor de nodige panorama’s zorgen.

Zicht op de Alpen
Zicht op de Alpen

Spiesstokken

Negentig euro armer stappen we in een al goed gevuld bakske. Een paar jonge gasten zijn in hun element en ik bekijk hen met de nodige strengheid… zodat ze het niet in hun hoofd halen om ons kokertje te laten wiebelen, want dan worden hun skistokken als spies gebruikt ?.

Eens je de beslissing hebt genomen en in dat bakje hangt, valt er iets fatalistisch over mij. Ik zet mij over mijn angst en geniet van iedere centimeter dat we de hoogte in worden getrokken en het landschap met de seconde spectaculairder wordt. Normaal overwin je een berg op mensenkracht, maar hoe ze dit speeltje ineen hebben kunnen vijzen is bijna bovenmenselijk.

Zugspitze
Zugspitze

Het zicht op de top is onbeschrijfelijk. We zien in de verte enkele toppen liggen die we in onze jonge jaren nog hebben beklommen: de Hochvogel, de Wetterspitze…

Gletsjer skiën

We hebben voor de 90 euro die we betaalden ook nog recht op de kabelbaan naar de gletsjer wat een van de hoogste skigebieden van Europa is. Ook dit bakje zit weerom goed gevuld en blijkbaar went alles, want ik laat mij gedwee meevoeren.

Gletsjer Zuchspize
Gletsjer Zuchspize

De minus 16 graden op de top maken op deze gletsjer plaats voor een aangename winterzon, en we genieten zowaar buiten op een terras van een welverdiende pint. Dit is zowat 52 graden verschil met vorige maand in Mumbai.

Na dit oponthoud moeten we natuurlijk terug naar de top waar we nog een goulash soepje consumeren om daarna de terugtocht met de spectaculaire kabelbaan aan te vatten.

Alle kleuren van de regenboog

De terugrit loopt langs Heiterwang en zijn Heiterwangersee, waar we ooit met ons klein caravanneke een zomer doorbrachten. Als ik onderweg even stop om een foto te nemen, stapt Hilde uit op een stuk ijs. Ze schuift onderuit en maakt een spectaculaire val. Haar camera is haar heilig en die houdt ze boven haar hoofd. In haar val verbouwt ze de auto en trekt het handvat er gewoon af. Ze komt er gelukkig vanaf met een gekrenkte eer, een blauwe knie en een achterste dat zal kleuren als een regenboog.

Heiterwanger Zee
Heiterwangersee

De nostalgische momentjes zijn niet van de lucht vandaag en met opgeladen batterijen en een blauwe kont, vangen we de terugweg aan naar Burgberg, waar we nog een tussenstop maken op het op duizend meter hoog gelegen ‘Alpenblick’ waar we al onze nostalgische momentjes wegspoelen.



Booking.com