Categoriearchief: Thailand

De weg is onze bestemming

Foto’s

De woorden zijn van Confusius maar de leuze is ons. We zijn zestig dagen onderweg en nooit was een bestemming ons einddoel, ook nu niet. Maar daarover straks meer. Terwijl we dit eindverslag schrijven hangen we 12 km boven de wolken ergens tussen Bagdad en Boekarest.

Hilde_Erik

Vier landen in een notendop. Ze worden vaak in één adem ‘Zuidoost-Azië‘ genoemd, maar ze hebben alle vier zo hun eigenheid en cultuur.  Een top vier willen we niet maken, maar Laos stak er voor ons met kop en schouder bovenuit. Thailand op het einde van onze vermoeiende reis mogen we misschien niet te hard veroordelen, omdat vermoeidheid ons misschien parten begon te spelen. Vietnam staat bovenaan als het op eten aankwam en zijn fascinerende oorlogsverleden en Cambodja met zijn tempels van Angkor, gaf ons enkele onvergetelijke dagen.

Alle vier de landen hebben hun deel in de oorlogsklappen gekregen, maar de bevolking in deze landen zijn zo gefocust op de toekomst dat, alleen de musea en mijnslachtoffers je af en toe doen herinneren aan de gruwel van vechten en moorden.

In Laos waren we nog fris en de confrontatie met de adembenemende cultuur, hun ongelofelijk vriendelijke bevolking, de authenticiteit beviel ons het meeste. We stellen onszelf dan vaak de vraag: zou je er nog terug naartoe gaan? Vermoedelijk is de kans zeer klein, maar dit meer omwille van onze honger naar andere culturen, andere avonturen, andere wegen.

We reisden letterlijk van arm naar rijker. Dat viel enorm op. Zelfs in Vietnam was er een groot verschil tussen zuid en noord. Zowel Laos, Cambodja als Vietnam slagen er in om te groeien en daarbij hun eigenheid en cultuur te bewaren. Thailand daarentegen is onderhevig aan invloeden van buitenaf en verschilt daardoor zeer sterk van de andere drie landen. Dit is een eigen reflectie dus misschien ervaren andere mensen dit op een andere manier.

Tot gisteren hadden we 722 unieke lezers, onze blog is in 16 verschillende landen gelezen en is bijna 6000 keren geraadpleegd. We konden via Google Analytics al deze gegevens raadplegen, niet wie de blog las, maar wel hoe lang je op een pagina zat. Zo ook weten we precies welke dag we de meeste lezers hadden. Dit was 200 op de dag dat Hilde in de kliniek belandde. We kregen via diverse kanalen meer dan 300 aanmoedigingen en mailtjes van mensen die ons op de voet volgden. We zijn hier allemaal heel dankbaar voor, want dit was vaak de motivatie om na een zware dag toch weer onze belevenissen te bloggen.

We publiceerden 65 blogberichtjes, namen 6000 foto’s, waarvan jullie er zeker de helft te zien kregen. We sliepen op ongeveer 30 verschillende locaties, waarvan 2 nachten op een boot, 5 op een trein en 2 op het vliegtuig. De meest intensieve waren de 3 nachten bij de bergstammen in Luang Prabang, Laos en in Sapa, Vietnam.

Of we ooit heimwee hadden naar huis? Neen, al misten we natuurlijk familie en vrienden. De technologie zorgde voor contact, vooral met de kinderen en natuurlijk onze kleindochter Merel. Ook onze wandelingen met de hondjes misten we, maar we wisten dat ze in goede handen waren.

Waar de weg ons volgend jaar naar toe leidt? Een uitnodiging voor Tel Aviv kunnen we natuurlijk niet naast ons neerleggen, maar we hopen, als de gezondheid het toelaat, volgend jaar Canada en/of Alaska onder de loep te nemen. Al moet gezegd dat Hilde haar kennis van het Spaans dringend aan een opfrisbeurt toe is en dit kan best in Zuid-Amerika. Ook onze fietstocht naar het noorden van Denemarken ligt klaar om geconsumeerd te worden. Maar ons reis-spaarpotje verkeert in danig lamentabele staat dat Bulgarije en Roemenië ernstige kanshebbers zijn ;-).  Wordt alvast vervolgd.

Hopelijk genoten jullie van onze uitspattingen en voor de meeste onder jullie tot ergens op onze weg zeker ;-)

Met ons gat in de boter

Foto’s

De Chatuchak weekend market is onze bestemming deze ochtend. We zoeken in een spreekwoordelijke hooiberg naar de speld.  Dit is met vlag en wimpel de grootste markt die ik ooit zag.  We laten ons gewoon meezuigen door de menigte, verdwalen in de honderden straatjes en onnoeglijk kleine gangetjes. Er zijn zelfs plannetjes van deze markt die mij doen denken aan een stadsplan van een middelgrote stad.

Bangkok (2)

Chatuchak weekend market

Onze laatste kerstinkopen kunnen we hier vinden. Na twee uur verdwalen, wordt het ons te druk en zoeken we een uitweg in dit labyrint. We moeten een paar keer een hulplijn van een local inroepen om terug via de skytrain in ons hotel te geraken.

Zodra we onze kleinoodjes in het hotel gelost hebben, trekken we terug de stad in om de ‘Wat Arun’ nog mee te pikken. We nemen terug een stuk de skytrain (dit is eigenlijk hetzelfde als de metro, maar dan zo’n 20 meter boven de grond). Trouwens Bangkok is echt wel de stad in twee verdiepingen.  Rond de skytrain zijn tal van winkelcentra gebouwd met alles op en aan.  Ik geloof dat hier binnen een afstand van minder dan 5 vierkante kilometer een twintigtal winkelcentra zijn ter grootte van Wijnegem shoppingcentrum.

Bangkok (6)

De tweede verdieping van Bangkok: brug van de skytrain

We moeten ook nog een stuk de stadsboot nemen, hier is het eventjes opletten geblazen want er zijn hier nogal wat piraten op de kapers-kust. Je mag alleen boten met oranje vlag nemen, daar kan je voor één euro een heel eind meevaren.  Je kan hier ook een dagticket voor twee euro nemen.  De piratenboten durven tot meer dan $ 25,- vragen . Ze proberen je hier met de nodige foefjes te overhalen. Gelukkig waren we verwittigd door onze trouwe Rough Guide.

Bangkok (39)

Chao Phraya River

Bangkok (18)

Het stukje (van duim tot duim) dat we op het water aflegden over de Chao Phraya River

Als we op onze bestemming aankomen, moeten we nog een boot nemen naar de overkant van de ‘Chao Phraya River’ naar de Wat Arun, en dit voor slechts 3 Bath per persoon (3 oude Belgische frank).

Bangkok (78) Wat Arun

Wat Arun

Bangkok (60) Wat Arun

Wat Arun

Als afsluiter kan deze ‘Wat Arun’ tellen. Na dit bezoekje pikken we nog een streetfoodje mee.  De dame probeert ons te overtuigen om toch maar een andere schotel te nemen dan diegene we gekozen hebben.  Veel te pikant voor westerlingen vertelt ze. Het is inderdaad pikant maar onze smaakpapillen zijn ondertussen aan het Aziatische geweld aangepast. The Grand Palace en de Wat Phra Kaeo vragen 500 bath inkomgeld. 30 minuten voor sluitingstijd lijkt dit ons teveel en we laten dit op ons lijstje staan van nog ooit te bezichtigen in Bangkok.

’s Avonds als we onze Zuidoost-Azië trip met een typisch Aziatisch dinertje afsluiten en ik weerom hot en spicy vraag, heb ik een uur nodig en de nodige drank om mijn papillen terug op orde te krijgen. Pikant is één, maar dit was me toch een pepertje te ver en zeker te heet.

Voor we het beseffen is het 22 uur en staat er een taxi klaar om ons naar Suvarnabhumi te brengen. Voor € 12,- overbruggen we het uurtje bollen, péage inbegrepen.

Op de luchthaven ga ik onze zakken wegen bij een onbemande incheckbalie en moeten we één en ander versteken om de juiste gewichten per zak te krijgen. We steken voorlopig onze jassen en windstopper die we mee in het vliegtuig willen nemen, in een zak die we moeten inchecken.

Als we alles verstoken hebben zien we ergens een bureautje dat voor minder dan € 4,- onze zakken kan  inwikkelen.  Vooral onze zakken met kerstgeschenkjes laten we inwikkelen. Als we aan de incheckbalie staan, beseffen we dat onze jassen en windstoppers in de zakken zitten die zijn ingewikkeld.  Bovendien zit het toegelaten gewicht ineens 6 kilo boven het toegestane. We hebben ons serieus miskeken. De moed zakt me in de schoenen. Ik krijg de bagage terug en probeer een mogelijkheid te bedenken om alles te hersteken. Ondertussen staat er een lange rij ongeduldige  medereizigers mij te bekijken met een blik van ‘waarom staat die kweddel juist voor mij’… Ik rits Hilde haar rugzak open en net als ik de inhoud rond mij heb uitgespreid, zegt het juffrouwtje achter de balie dat we intussen een upgrade hebben gekregen en nu ‘silver member’ zijn bij Etihad en dat we 10 kg per persoon extra mogen meenemen. Opgelucht, maar ondertussen weer nat van het zweet, krijgen we alles terug in de zakken gepropt. Bovendien krijgen we in onze nieuwe status van Frequent Flyer een ticket ‘priority lane’ om sneller langs de douane te gaan en een VIP-ticket om in de lounge op ons vliegtuig te wachten.

Dit laatste maakt alles goed.  We moeten eventjes zoeken waar de lounge zich precies bevindt, maar het is in ieder geval een belevenis.  Gratis eten en drinken à volonté, salonzeteltjes, en supersnel internet, wat mij de kans geeft om dit laatste verslagje nog te posten.

Zodra we thuis zijn zullen we nog een eindblogje maken met een aantal overzichtjes en cijfertjes. Jullie kunnen genieten van jullie luie zondagavond, terwijl wij 12 kilometer boven de grond de slaap proberen te vatten.

Sjarel, ik heb uw gat gezien

Foto’s

Het gefloten deuntje achter deze titel, verraadt wat vandaag onze bestemming is. De brug over de rivier Kwai.

Het ligt volgens de boeken ongeveer 2uur ten westen van Bangkok, maar ondertussen weten we dat dit wel degelijk drie uur is.  Zes uur bus is dus de opoffering om deze historische spoorlijn te bezoeken. Aangelegd door geallieerden en Aziatische dwangarbeiders. 415 km tussen Birma (Myanmar) en Siam (Thailand). De Japanners hadden een bevoorradingslijn nodig en lieten de voorgenoemden hiervoor opdagen. Voor iedere dwarsligger op de spoorlijn is er een man gestorven. De dodenspoorlijn had zijn naam vast.

Wij dus op weg met een internationaal gezelschap; Indiër, Nederlandse Jemeniet, Filippijn, een Russische die net met een Canadees is getrouwd dan nog een andere Rus en Canadese, maar beide  soloreizigers. Ik ga jullie alle details besparen van het ophalen, veranderen van bus, nogmaals veranderen van bus en dit zelfs tot viermaal toe.

Enfin als we toekomen in Kanchanaburi krijgen we 25 minuten de tijd om het museum te bezoeken en nog eens twintig om over de brug van de river Kwai te lopen.

Het museum is nogal povertjes, we zien veel gebruiksvoorwerpen uit die tijd tot snoeischaar en strijkijzer toe.  Bon niet echt om wild van te worden, maar nu weet ik tenminste hoe die geallieerden de hemden van de Jappen moesten strijken ;-)

Kanchanaburi (3) Bridge over the river Kwai

Kanchanaburi, The bridge over the river Kwai

Een wandeling over de brug is leuk, maar als je het mij vraagt dringend aan herstelling toe. Alles is vermolmd en de trein met toeristen die een rondje Kanchanaburi maakt en via de deadly curve terug naar het station komt, gaat volgens mij ook nog eens de voorpagina’s kleuren met die krakende brug.

Enfin wij hebben een ticketje voor het treinritje, maar voor we opstappen komen ze nog vragen of we een gegarandeerde zitplaats willen, want dan moeten we 100 bath extra betalen, want het is weekend en er zijn vele Thai die hiervan gebruik maken. Het bloed trekt weer weg uit mijn gelaat. Als je bovendien langs de interessantere linkerkant wil zitten mag je er nog eens 100 Bath bovenop ophoesten.  Er zijn vele toeristen die in deze goedkope val trappen.

Kanchanaburi (64) Bridge over the river Kwai

Ritje over de dodenspoorlijn in Kanchanaburi

Uiteindelijk is er plaats genoeg en is de rechterkant, de dodelijke bocht niet te na gesproken, even interessant als de linker.

Na de lunch staat er nog een bezoekje aan de tijgertempel op het programma, waar ze de meeste vrouwen dwingen om extra kledingstukken te kopen. Dit allemaal omdat er Monniken aanwezig zijn in deze tempel. Maar niet alleen mag het rokje niet te kort zijn of de mouwen van de T-shirt niet ontbreken, als de kleur niet voldoet moet je in het plaatselijke kraampje, die duidelijk samenwerken met die monniken, een broek of T-shirt kopen. Dit zorgt bij verschillende vrouwen voor de nodige frustraties en nadat ik de verkoopster naar het hoofd smijt dat ze voordeel haalt uit de situatie, smijt ze een T-shirt naar Hilde haar hoofd… Madame raakt zodanig gefrustreerd, dat ze ook nog eens met een stoel naar ons smijt. Ze wacht natuurlijk op een boze reactie terug, maar we kunnen ons beheersen en volgen de rest van de groep die danig onder de indruk zijn.

Kanchanaburi (100)

Solliciteren voor de remake van The life of Pi

Het bezoek aan de tijgertempel is er eentje om in te kaderen, maar we kunnen ons niet van de idee ontdoen dat er tranquillizers in het spel zijn.  We mogen één voor één tussen de tijgers doorlopen en foto’s nemen. Hilde krijgt zelfs een volwassen tijger op de schoot, of toch zijn hoofd. Ik weet niet. Ik ga dit eens proberen in de zoo van Antwerpen ;-))

Kanchanaburi (164)

Solliciteren voor de remake van The life of Pi

Enfin na nog een ander bezoekje aan het Kanchanaburi War Cemetery  is het 17 uur en zetten we koers naar Bangkok.  En koers is in dit geval geen slecht gekozen woord. Met momenten zigzagt de opgefokte chauffeur tegen 150 km per uur door het hectische verkeer van Bangkok en racet tegen een taxichauffeur die hem enkele minuten voorheen de weg blokkeerde. Iedereen in het busje is doodsbang.  Een jongetje schuin achter mij kotst de hele boel onder. Twee Arabische meisjes – die ondertussen ons gezelschap hebben vervoegd – zitten de ganse tijd hand in hand en je ziet aan hun ogen dat ze hogere machten aanroepen om uit dit gekkenhuis te geraken.

Zodra we in ons hotel terug zijn leg ik een klacht neer. Onze hotelbaas neemt dit serieus en na een half uur komt hij ons vertellen dat er een tweede klacht schijnt te zijn en dat de chauffeur in kwestie morgen zijn C4 mag verwachten. We zijn een beetje uit ons lood geslagen, maar we weten zeker dat we hierdoor in de toekomst levens zullen redden.

Damnoen Saduak – floating market

Foto’s

Welvaart wordt volgens mij uitgedrukt in kilo’s. Het gemiddelde gewicht van de Thaise bevolking ligt hier een stuk hoger dan bij de naburige landen. Met andere woorden, hier lopen heel wat dikke mensen rond.  Ja ja ik hoor jullie al denken, look who’s talking. Ik woog bij mijn geboorte al 5,5 kg bij mij is het dus meer een aangeboren afwijking ;-)

We zetten vandaag koers naar Damnoen Saduak een Floating market zoals wij ze eigenlijk altijd voor ogen hadden. We zagen er al eentje in Can Tho in de Mekongdelta maar deze is veel kleurrijker.  Natuurlijk ook veel commerciëler, al moet gezegd dat ze hier minder aan uwe frak hangen dan in Vietnam.  Ze zijn hier nog gewiekster en alles moet hier geld kosten. Hetgeen in de drie andere landen als vanzelfsprekende dienstverlening is, wordt hier vaak omgezet in Bath, de nationale munt die overeenkomt met de oude Belgische frank.  Natuurlijk arriveren we maar pas op de markt na een noodstop voor de chauffeur om bij te tanken… ergens waar toevallig weer vanalles te koop is.  Wij rijden ook voor het eerst sinds twee maanden weer op normale wegen en kunnen snelheden halen tot 120km/uur. Het voelt natuurlijk aan alsof we tegen duizelingwekkende snelheid over de banen hotsen.  Ook de banen zijn te vergelijken met de onze, net zoals de verkeersregels.

Bangkok (6) Damnoen Saduak - Floating market

Damnoen Saduak – floating market

We worden ergens aan de kade afgezet waar we eerst met een speedboot (volgens onze gids à la James Bond) naar de floating market worden gebracht, waar we worden versjast in een roeibootje dat tussen de kraampjes laveert. De speedboot maakt meer heibel dan dat hij snelheid ontwikkeld.  Ik vraag achteraf aan onze gids of hij het had over de eerste James Bond film ;-) Hij kan er mee lachen. Hij heeft ook niet echt tijd voor zijn discipelen, want hij eet bijna de ganse dag door.

Bangkok (40) Damnoen Saduak - Floating market

Damnoen Saduak – floating market

Na dit leuk bezoekje dat de nodige leuke foto’s oplevert, zetten we koers naar een olifanten village.  In het begin van onze reis hebben we het er een paar keer over gehad dat we eigenlijk niet zo opgezet waren over de uitbuiting van die lange slurfjes. Hier worden olifanten beschouwd  als het Thaise trekpaard.  We laten ons overhalen, de dieren worden goed verzorgd en krijgen goed te eten.  Het zou trouwens geluk brengen om op een olifant te rijden. Dat laatste kunnen wij goed gebruiken dus beslissen we om een ritje te wagen. Voor € 15,- per persoon kruipen we een stukje de jungle in en waden zelfs een stuk door het water.

Wij zijn nog niet goed weg als we zien dat de olifant begeleider  een haak vastheeft waarmee je ieder ander dier mee kan doodslaan. Als de olifant na 5 minuten protesteert tegen zijn zware last. (wat wil je) gebruikt hij ook effectief die haak en slaat hij het arme dier ermee op zijn kop. Het dier toetert even maar loopt terug in het gareel. Hilde brult tegen de begeleider dat hij moet stoppen om met die haak op zijn kop te slaan. Hij sprak misschien wel geen Nederlands of Engels maar hij heeft de rest van de rit zijn haakje op zijn schouder laten rusten. Als die vannacht geen nachtmerrie heeft van een Belgische vrouw weet ik het ook niet meer;-))

Bangkok (76) Elephant village

Elephant Village

Als we door het water waden hangen onze voeten bijna in het water, de olifant hangt net met zijn kop boven het water. Op het einde zakt het zadel nog helemaal naar de zijkant van de olifant  en tuimelen we bijna uit het zadel. Gelukkig kan de beul van dienst ons nog net tegenhouden.

Na dit huiveringwekkende avontuur krijgen we nog de plaatselijke houtsnijschool waar het busje gereorganiseerd wordt omdat een aantal mensen nog een middagprogramma hebben. Wij dus samen met een aantal nieuwe toeristen terug op weg naar Bangkok. Onze nieuwe gids vertelt ons ook dat we vlak voor Bangkok nog eens in een Shuttlebusje gaan dat de verschillende hotels geografisch probeert te reorganiseren. Met ander woorden we stoppen weer eens aan het zoveelste winkelcentrum, deze keer met edelstenen. We krijgen een gratis drankje maar worden willens nillens in een zaaltje geduwd waar we een promotiefilmpje moeten slikken over edelstenen. Na het filmpje worden we door het oneindig grote winkelcentrum gejaagd waar iedereen een persoonlijke verkoopster meekrijgt die probeert om je zoveel mogelijk te verkopen. Ons persoonlijk verkoopstertje kijkt onbegrijpend als wij naar de uitgang stormen. Ze loopt zwetend en puffend helemaal buiten adem achter ons aan, roepend dat we op ons gemak alles moeten bekijken. We gunnen haar geen blik waardig en we zijn blij dat we uiteindelijk de deur voor haar neus kunnen dichtslaan.

De Shuttlebussen staan te wachten, maar alleen onze persoonlijke gids kan ons een plaats toewijzen. Als die uiteindelijk toch buiten komt voelt ze aan de temperatuur van mijn adem, die net geen vuur vat, dat ze ons best ASAP in een busje steekt.

’s Middags eten we de rest van ons kaasschoteltje op en beslissen om nog een wandelingetje te maken naar het oude centrum.  Dit ligt een dikke vijf kilometer van ons hotel. We beslissen dat we deze afstand gaan overbruggen met de stadsboot. Na wat zoeken vinden we een kade waar we op een boot kunnen stappen. Dit is echt een avontuur en een aanrader voor wie ooit nog naar Bangkok komt. (Aranka, Stijn, zeker doen) Tegen duizelingwekkende snelheid en deze keer een echte speedboot, varen we voor 5 Bath per persoon op de kanaaltjes richting centrum stad.

Het laatste stukje leggen we te voet af.  We moeten hier echter door de menigte die nog altijd tegen de regering betoogd. Ik ben eerst nogal afwachtend maar uiteindelijk blijkt het zelfs een leuke bedoening te zijn. Een demagogische spreker hitst de menigte op, maar de kraampjes langs de kant van de weg en de tenten die her en der verspreid staan over het ganse parcours, zorgen toch voor een vrij gemoedelijke sfeer.

Bangkok (94)

staking in Bangkok

Na de bekendste winkelstraat van Bangkok: de Khao San, nemen we een tuktuk terug naar ons hotel en zoeken iets om te gaan eten. Het eten in Thailand is ook nog vrij goedkoop in vergelijking met België maar ons hotel is het duurste tot nu toe: € 40,- per nacht.

Bangkok (103)

Streetfood: insecten, schorpioenen, kikkers, …

The big mango

Foto’s

Iedereen kent the big Apple (NYC) maar kent iedereen The big Mango? Wel vanmorgen om kwart voor elf na een vlekkeloze vlucht landen wij in Bangkok ‘The Big Mango’.

IMG_9126

Vanmorgen om half zeven werden wij opgepikt in ons hotel en na een goed uurtje getoeter staan we met pak en zak aan de onthaalbalie van Air Asia. Onze grote bezorgdheid is het gewicht van onze rugzakken, maar uiteindelijk blijkt dat ik zelfs 25 kilogram mag meenemen en Hilde 20. Ik steek zelfs nog gauw mijn klein rugzakje met boeken in mijn beschermzak die ik op het vliegtuig altijd rond mijn rugzak bind. Als ik de zak op de weegschaal bij de incheckbalie leg blijkt het net 25 kg te zijn, geen probleem dus.  Hilde haar  rugzak net geen 20kg. Operatie geslaagd.

We hoeven ons dus alleen te bekommeren om mijn gitaar en ons dagrugzakje, dat niet eens gewogen wordt.

Zodra we door de douane en door de beveiliging zijn, (waar we trouwens ook onze botinnen moeten uitdoen, omdat de scanner piept en hier wordt dit blijkbaar in tegenstelling tot Ho Chi Minh Mausoleum wel ernstig genomen) lopen we nog wat rond in de taxfree en verlossen we ons van de laatste Vietnamese Dongs  😉

Ik vergat gisteren nog te vertellen dat we tijdens ons bezoek weerom op de Maleisiërs botsten.  Wel dit is bijna niet te geloven maar wie zit er vlak naast ons in de wachtruimte … inderdaad onze vrienden.  Zij nemen op dezelfde tijd als wij hun vliegtuig.  Zij echter naar Kuala Lumpur.  Moeten we dit als signaal opvatten om volgend jaar naar Maleisië te gaan?

IMG_9122

Onze Maleisische vrienden op de luchthaven van Hanoi

Onze vlucht met Air-Asia verloopt vlekkeloos. Het is zelfs zo dat dit wat mij betreft, één van de beste luchtvaartmaatschappijen is waar we tot nu toe mee vlogen, en dat zijn er ondertussen heel wat. De krappe beenruimte waar ik zo schrik van had blijkt veel ruimer te zijn dan verhoopt. We hebben echt comfortabele zitjes.  Na één uur en vijfenveertig minuten landen we op Don Muang, 25 km ten noorden van Bangkok. Suvarnabhumi Airport die ons naar Abu Dhabi moet brengen ligt 25 km te oosten van Bangkok.

We zoeken een hotel vlakbij de Skytrain die rechtstreeks naar de luchthaven Suvarnabhumi rijdt. Zo kunnen we vanmiddag toch een kijkje gaan nemen bij Etihad om te zien of we onze vlucht  eventueel kunnen vervroegen en eventueel vanavond al kunnen afreizen naar Abu Dhabi.  We zijn om drie uur op de luchthaven en moeten nog een uurtje wachten op iemand van Etihad.  Op onze mail kregen we geen antwoord, maar de hostess ontvangt ons alvast zeer hartelijk. Er is vannacht nog plaats, maar we moeten dit regelen met het reisbureau dat onze de tickets verkocht. De moed zakt ons in de schoenen en we besluiten dan maar de dans in The Big Mango uit te zitten. Uiteindelijk is er hier nog genoeg te beleven.

IMG_9132

Skytrain in Bangkok

We laten ons eens goed gaan in één van de vele shoppingcenters die Bangkok rijk is en we smokkelen een kaasschotel met het nodige edele vocht mee in onze hotelkamer. We hebben voor de komende dagen alvast twee tours geboekt, maar dat lees je morgen.

Tuk op de tuktuks

Na de vermoeiende treinrit moeten we nog aansluitend enkele Tuktuks en bussen nemen om via de vriendschapsbrug naar Laos over te steken. Ook ditmaal is ‘hectisch’ onze beste woordkeuze. Zodra we van de trein stappen, die tussen haakjes toch twee uur te laat aankomt, worden we door tuktuk- en ander chauffeurs overspoeld… zeg maar overvallen. Hilde probeert mij nog tegen te houden maar mijn rugzak zit al in een tuktuk.

Hij stopt natuurlijk niet aan het officiële visumkantoor (maar dat weten we dan nog niet) maar aan een malafide organisatie die wat extra geld uit de brave toerist probeert te schudden. We voelen dat er iets niet in orde is en bedanken vriendelijk voor het feestje. De fake-beambte snapt snel dat hij niet met doetjes te maken heeft en laat ons met alle plezier gaan ;-).

Hier staan we nu. We weten niet precies hoever het nog is om naar het officiële kantoor te gaan. Het is snoeiheet, de rugzakken wegen door en ons tekort aan slaap laat zich gevoelen.  We gaan zonder goed en wel te beseffen hoe ver het nog is richting Laos. Hilde herinnert zich nog iets van ‘20 km’.  De moed zakt mij in de schoenen.

Gelukkig zien we na tweehonderd meter een bord met visumcontrole. Ons geluk te buiten trakteren we onszelf op een busritje van nog geen halve euro met een airco-loze bus die eigenlijk alleen voor de locals is bestemd en rijden via de Thaise douane over de Vriendschapsbrug. Maar we klagen niet en we wentelen ons in zweet en ‘contentement’ dat we geen 20 km bepakt en gezakt hoeven wandelen.  We rijden over de brug, die een cadeautje is van de Aussies, en we rijden die langs de linker zijde van de weg over. Zodra we niemandsland over zijn, nog geen kilometer verder stopt hij aan de Laotiaanse grensovergang en moeten we nogmaals een boel formaliteiten vervullen. Vanaf hier rijden we terug langs de rechter kant van de weg.

tuktuk

Ze hebben nog een foto nodig, bovendien trekken ze er zelf nog eentje, we moeten een aantal formulieren invullen en als blijkt dat we geen strafblad hebben en mijn kop overeenkomt met de foto op mijn reispas mogen we eindelijk vertrekken. Natuurlijk niet zonder eerst nog een drietal beambten te moeten passeren die nog eens nakijken of de eerste zijn werk wel goed heeft gedaan.

Na deze controle is ons busticket niet meer geldig en moeten we weer verder met een ander vervoermiddel. Weer staat er een legertje tuktuks klaar.  Wijzer…., leggen we een aanbod van een vriendelijke taxichauffeur naast ons. We kiezen deze maal voor een airco bus om de laatste 20 km te overbruggen.

Ons hotel ‘Vayakorn guesthouse’ is gelukkig een meevaller. We hebben WiFi, propere lakens en we kunnen genieten van een verkwikkende douche.

De rest van de namiddag laten we ons verwennen met spotgoedkoop eten aan de ontelbare eettentjes en nuttigen wat lokale biertjes (Beerlao).

In Vientiane is er een soort jaarmarkt aan de gang ter grootte van de oppervlakte van de jaarmarkt van Vilvoorde… maal tien… We genieten mee met de Laotianen van dit jaarlijks feestje, maar vooraleer we het ‘terrein’ van de jaarmarkt mogen betreden, worden we eerst afgetast: Erik langs de mannenkant, Hilde langs de vrouwenkant. En tja genieten (niet van dat aftasten natuurlijk)… ieder kraampje probeert zijn buurman te overtreffen met zijn grotere luidsprekers en hoger volume. Uiteindelijk vluchten we naar de rustige binnenstad en verorberen onze eerste malariapilletjes. (zo een pilletje kost meer dan onze volledige maaltijd van deze namiddag)

De koning van Siam heeft zijn snuifdoos verloren…

Foto’s

… wij hebben ze alvast niet teruggevonden… Thailand dat tot in 1939 Siam heette is het meest westerse van de Zuidoost-Aziatische landen die we aandoen en het kan ons bekoren. Het is er verschrikkelijk hectisch, de temperatuur hangt rond de 30  graden celcius, en de vochtigheidsgraad is hoog, zeer hoog, maar toch.  Mijn poriën zetten zich gewillig open en laten mijn zweet zijn gangetje gaan. We zijn beiden druipnat alsof een tropische regenbui ons heeft overvallen. De Thai hebben er schijnbaar geen last van, maar andere toeristen druipen net zoals wij van het zweet.

Wij hadden het vroeger als kind al niet gemakkelijk om de hoofdsteden van onze provincies te onthouden. Hier is het voor de kinderen een ware gesel…. 76 provincies…

Wij hebben een goede nachtrust gehad en vertrekken vroeg om Bangkok te verkennen. We zitten nochtans 5 uren verder dan België en de regel is dat ieder uur van een tijdzone die je overschrijdt je een nacht recuperatie kosten. Vorig jaar hebben we de tien tijdszones aan den lijve mogen ondervinden. We hadden nu twee slechte nachten achter de rug en dat helpt natuurlijk een beetje, we vallen bijna letterlijk om van de slaap.

Wat Saket

’s Morgensvroeg smijten we ons onmiddellijk in de ‘Wats’. Een ‘Wat’ is een boeddhistisch klooster waar vaak nog monniken wonen en meestal ook dienst doet als museum, maar je kan het hier in Thailand niet zo gek bedenken of het wordt in een Wat ondergebracht: heropvoedingsgestichten, ontwenningsklinieken, muziekscholen, kleutertuinen…. De meeste huisvesten natuurlijk musea, wat ze op zich natuurlijk allemaal een beetje zijn.

Wij bezochten ‘Wat Saket’, ‘Wat Rachenadda’ en ‘Wat pho’ met de slapende Boeddha van wel vijftig meter. Voor de liefhebber meer uitleg hierover op google.  Maar geloof ons vrij, duidt dit maar aan als je ooit van plan bent Bangkok te bezoeken. Ook het houten huis van Jim Thompson, een gewezen CIA-agent die hier in Bangkok is blijven plakken en zijn boterham verdiende met zijde, is meer dan de moeite waard. Het Engels-Thais van onze lieftallige gidsje klinkt als een of ander buitenaards accent, ik zie de Amerikanen die in onze groep zitten naar elkaar kijken met een blik van …oeps ik heb de verkeerde taalgroep gekozen….

SLAPENDE-BOEDDHA

Tegen 20 uur vertrekt onze nachttrein naar Nong Khai vlakbij de Laotiaanse grens. We zijn  goed op tijd om nog wat drank en eten te kopen in het station om onze nachtelijke rit wat aangenamer te maken. Op het ogenblik dat we de stationshal binnenkomen springt iedereen als bij wonder te gelijkertijd recht, ik wil teken doen dat ze rustig mogen blijven zitten. Ik merk echter dat ze niet voor ons recht springen ;-) maar allemaal devoot als het ware gehypnotiseerd naar het portret van de koning kijken terwijl het volkslied uit de luidsprekers schalt. Koning Rama IX is vandaag jarig en dat moet gevierd worden. Ja Filipke, hier kan je nog een puntje aan zuigen. Misschien moet je hier maar eens stage komen lopen.

Klokvast vertrekt de trein. Onze eigenste NMBS zou blozen van schaamte als ze moesten zien met welk materiaal hier op tijd kan gereden worden. Morgenvroeg rond acht uur komen we aan. Benieuwd of we tijdig arriveren ;-)

Bij het eindeloze getokkel van de trein op de ongelijke liggers schrijf ik dit verslagje en denk toch met enige weemoed aan onze laatste treinrit  bij de Aussies. Hilde is het slachtoffer van dienst en krijgt het bovenste bedje.

Slaaptrein

Vorige maand is er een zelfde soort trein van Bangkok naar Chiang Mai ontspoord… ik moet eerlijk zeggen dat het mij meer verwondert dat zo’n trein op zijn sporen blijft. De ganse nacht hotst hij van links naar rechts, hij kraakt alsof hij het ieder moment gaat begeven. Daarenboven zet de conducteur van dienst het nog wat kracht bij door de ganse nacht van hier naar ginder te lopen alsof hij de stukken van de trein moet samenrapen. Het oneindig aantal stops, de walkie talkies van spoorwegpolitie die met een smile op hun gezicht de ganse nacht patrouilleren en geen ogenblik het contact met mekaar verliezen. Ik heb zo’n voorgevoel dat dit een lange nacht wordt…

Alle foto’s kan je bekijken op http://zuidoost-azie.liekenspeeters.be/#!album-183

For the record

  • De meeste bezienswaardigheden kan je hier bezoeken voor 100 bath (€ 2,-)
  • Middageten (drank inbegrepen) € 12,-
  • Nachttrein Bangkok – Nong Khai: € 35 voor twee personen

Bangkok, miljoenenstad

Vanuit de lucht wordt al snel duidelijk dat we hier in Bangkok met een serieus verkeersinfarct te maken hebben. De auto’s staan hier bijna stil… leve Brussel ;-)

Onze taxichauffeur gebruikt dan ook iedere vierkante meter van de weg om ons naar het centrum te brengen. Tegen duizelingwekkende snelheid over fietspaden en voetpaden…. Vliegen Luc, is hierbij een pretje ;-)

De twee vluchten zijn nagenoeg rimpelloos verlopen op een paar turbulenties na .  Of word je dit op den duur gewoon?

Een Duitse jonge dame geeft ons een paar goede tips i.v.m. de taxi’s. Neem een  ‘taximeter’ en geef hem op voorhand 100 bath om via de tolwegen te rijden. Met dat geld betaalt hij ook de tolwegen.

bangkok

Ons hotel is in een straatje gelegen vol met eetstandjes en winkeltjes.  We worden onmiddellijk ondergedompeld in het Thaise leven.  Wat is dat hier allemaal joh. Alle zintuigen heb je hier nodig, zoveel kleuren, zoveel geuren.

For the record

  • Taxi van de luchthaven naar centrum 400 bath
  • Eten met twee grote pinten 540 bath
  • De waarde van een bath komt overeen met onze oude Belgische frank

Op zoek naar olifanten

Vorig jaar vonden we in het land van de kangoeroes deze buidelzakbeestjes niet onmiddellijk terug. Dit jaar starten we (Thailand niet te na gesproken) in het land van 1 miljoen olifanten – Laos. Benieuwd of de zoektocht naar onze lange slurfvrienden ook zo moeilijk zal zijn. Onheilspellende berichten blokletteren dat de met uitsterven bedreigde olifant in de Laotiaanse jungle de 1000 stuks niet meer halen. Als je weet dat er maar 2 olifantenkalven om de tien jaar bijkomen, weten we dat het niet evident zal zijn deze intelligente wezentjes in het wild te spotten.

Rugzakken

Eindelijk is het dan zover, twee maanden uit een rugzak leven: een nachtmerrie voor veel mensen, voor ons een droom. Onze Rough Guides en Lonely Planets zijn al versleten nog voor we een voet op Aziatische bodem hebben gezet. Virtueel hebben we onze reis al gemaakt maar de echte confrontatie is toch niet te evenaren. We waren al eens op Aziatisch grondgebied bij een bezoek aan Istanbul, maar overnachten deden we er nog niet. Als we overmorgen in Bangkok wakker worden hebben we dus maar pas de vijf continenten op ons conto staan.

Vorige reizen moesten we geen rekening houden met medicatie. Mijn hart beslist daar nu anders over. Voor 60 dagen pillen is echt een karrevracht aan medicatie. Voor alle zekerheid hebben we een doktersattest mee, zodat we op de luchthaven niet voor drugsmokkelaars worden aanzien.  We hebben ze over de rugzakken verdeeld en bovendien ligt er thuis nog een pakket met pillen klaar om op te sturen voor het geval we worden beroofd.

Op het laatste moment is er nog een kleine wijziging in ons schema geslopen. Normaal was er een overnachting voorzien in Udon Thani in Thailand, vlakbij de grens met Laos. Onze neef die daar woont kreeg echter geen verlenging voor zijn terugvlucht en moest dus onmiddellijk vertrekken, waarmee onze overnachting daar dus ook niet doorging. Gelukkig konden we onze treintickets mits een opleg van 50 bath (€ 1,2)  omruilen voor een ticket Nong Khai vlakbij.  Daar stappen we dan over op een bus en rijden via de vriendschapsbrug, Laos binnen naar Vientiane, de hoofdstad.

Onze autosleutel en huissleutel overhandigen we plechtig aan Janko en Marin die vanaf nu het hier voor ’t zeggen hebben…. Als de feestjes de buren maar niet wakker houden ;-). In ieder geval de honden zijn in goeie handen, en waken samen met Jana, Nils en Merel over onze thuisbasis. Jenthe net terug uit Afghanistan neemt samen met zijn vriendin Kristel de verzorging van onze tweevoeters op zich. We kunnen dus met een gerust hart (nu ja …) vertrekken. De voorbije weekends stelden we onze (geloof het of niet 30 in totaal) broers en zussen gerust en beloofden dat we geen al te gekke dingen gingen doen (ze kennen ons )en tenslotte hebben we gisteren afscheid genomen van moeder en vader Peeters.

De trein die we hier in Sint-Katelijne-Waver normaal zouden nemen naar de luchthaven, ruilen we met plezier in voor een lift van onze schoonbroer Luc en mijn zus Greet. Mijn oudste zus Aline en Michel vervoegen het bonte gezelschap en gaan ons mee uitwuiven op Zaventem.

We landen morgenvroeg om vijf voor zeven plaatselijke tijd in Abu Dhabi (Verenigde Arabische Emiraten) – hier is het dan 4 uur – en stijgen daar terug op omstreeks 8u40 om dan zeven uur later om zes uur plaatselijke tijd (hier 13 uur) in Bangkok te landen.

For the record: Rugzakken: Hilde 15 kg, Erik 19 kg, dagrugzak 7 kg, gitaar 2,5 kg ;-)

De spanning stijgt

Nog 7 dagen! Volgende week zijn we weg.

De spanning stijgt niet alleen bij ons, maar blijkbaar ook bij anderen. Het is hartverwarmend hoeveel mensen ons aanspreken over de blog en dat ze benieuwd zijn naar onze verhalen. Leuk dat jullie met zovelen volgen! Mochten we iemand over het hoofd zien of als jullie iemand kennen die ook wil volgen, stuur de link door.

We gaan stilaan onze rugzakken van onder het stof halen, want die staan al in de kast van na onze reis naar Australië. Hoog tijd dus!!! Wie weet waar die weer allemaal terecht gaan komen :-).

Net zoals vorige reis zijn we weerom de ganse maand november niet in het land en zullen dit jaar opnieuw onze verjaardagen en huwelijksverjaardag in het buitenland vieren.

@ Joeri, Maya, Yannick en Stephanie, onze medereizigers in Vietnam: wij gaan al een maand inlopen, zodat we jullie jong geweld kunnen volgen :-). See you in ‘Nam! We kijken er naar uit.

Onze route in grote lijnen