Categoriearchief: Reisblog

Rocinha, a place to be

Een voetbaltempel

Foto’s Rio de Janeiro

Maracanã, een voetbaltempel waar 77.000 zitplaatsjes voetbal tot een feest kunnen maken. Roger Waters gooit deze week echter roet in het eten en laat zijn honderden medewerkers een tribune bouwen die deze voetbaltempel in een concertzaal omtoveren.

Maracanã
Maracanã

Twee jaar geleden bezochten we de tempel van Real Madrid en het moet gezegd, in Rio kan misschien meer volk binnen, het verouderde complex kan niet in de verste verte tippen aan de Spaanse tempel. De Belgische triomf in 2014 tegen de Russen staat hier als een van de matchen van de eeuw geannonceerd, alsook de voetafdrukken van alle Braziliaanse sterren waaronder de ster der sterren… juist Pelé. Deze maken het toegangsgeld van € 25,- (gelukkig voor 2 personen) overdreven voor dit voorhistorisch stadion.

Enfin, ik kan mij wel voorstellen dat als je hier tegen een balleke mag trappen in een vol stadion, je vooraf het sanitair aan meer dan een visueel bezoek wil onderwerpen.

Oude mens

Gelukkig word ik hier in Brazilië als een oude mens aanzien en mag ik gebruik maken van de fast lane. Toen ik 15 was, werd ik aanzien als iemand van 25, op mijn 25ste dachten ze dat ik 35 was. Nu op mijn (op een paar weken na) 59ste krijg ik een stempel van 60 opgeplakt. Als het zo voortgaat kan ik mij binnenkort jonger voordoen ?.

Slums, townships versus favela

Tegen één uur worden we weer in het hotel verwacht waar ze ons komen oppikken voor een toer in de favela. De townships in Zuid-Afrika, de slums in India en de favela’s hier in Brazilië, ze hebben allemaal iets gemeenschappelijk. Mensen op de rand van de maatschappij die toch nog het beste uit het leven proberen te persen. Ook hier zorgt deze gemeenschap ervoor dat het vuil en het voor ons onbruikbare materiaal wordt gerecupereerd. Het doel van onze toer is niet om mensen zoals in een zoo te gaan begapen met een jeep, maar om daadwerkelijk een project te steunen waar de gemeenschap beter van wordt.

BeALocal

Rocinha is de favela die we bezoeken. De grootse in Rio. Het moet gezegd dat het wel vrij spannend is, we worden boven in het dorp gedropt en zullen helemaal te voet door de favela naar beneden wandelen. Alleen dit avontuur consumeren is niet aan de orde. Een organisatie van mensen uit de favela zelf met de naam ‘BeALocal’ verzorgen deze toer. Niettegenstaande deze humane bedoeling, is dit geen walk through a pony camp. Delen van de op de heuvel gebouwde woningen zijn in een aardverschuiving helemaal verwoest, waterleiding en elektriciteit zijn aanwezig maar ik zou hier niet graag loodgieter of elektricien zijn. De stank, het vuil en de constante aanwezigheid van hangjongeren, alcoholisten, hoertjes en drugverslaafden maken dat tijdens deze trip je zintuigen constant op scherp staan.

Molenbeek

Als de verhalen van onze begeleider over de bendes ‘C&V’ (lees niet CD&V) met hun vete met de ‘ATA’ worden aangedikt met wat moorden en gewelddadige overvallen in een decor dat zeer beangstigend aandoet, moet je op zijn minst Molenbeek als je speeltuin beschouwen om hier niet in je broek te doen ?.

Daar tegenover staat dat we onderweg vergast worden op een muzikaal intermezzo, gebracht door jongeren waarbij de kleinsten ons onderdompelen in de geheimen van de Samba. De gringo’s, wij dus, worden uitgenodigd om mee op het ritme van hun percussie op potten en pannen onbeholpen mee te huppelen.

Favela Rocihna
Favela Rocinha

Gewapende patrouilles

Als je een paar keer de weg moet ruimen voor gewapende patrouilles en zwaarbewapende jongeren die hun oorlog hier in de straten uitvechten, kan je alleen maar zeer gelukkig zijn dat dit voor ons de ver-weg-van-mijn-bed-show is.

De nauwe straatjes zijn bezaaid met muurschilderingen, echte kunstwerken en ook een stop bij een kunstenaar maakt dat zelfs dit gewelddadig milieu iets menselijks krijgt.

Gangs

Beneden aan de voet van de favela is de zwaarbewapende politie, die vaak kop van jut is, pertinent aanwezig. De interne twisten tussen de ‘gangs’ worden vaak beslecht met doden als gevolg, maar de laatste jaren vallen de meeste doden te betreuren bij de politiemensen… ge moet hier maar goesting hebben om flik te zijn.

Naast dit gewelddadig milieu zijn de initiatieven van deze bewoners zachtaardiger van aard. Een opvangcentrum voor kinderen, die Engelse les krijgen, kunstateliers en vrouwen die van wegwerpmateriaal gadgets maken die ze kunnen verkopen…

Ongemakjes

We voelen ons schuldig dat we vanavond in ons hotel worden bediend door mensen die vanavond te voet de heuvel op moeten om hun kroost te troosten.

Reizen is niet alleen genieten van al het mooie maar soms ook bewust worden van onrechtvaardigheid waarbij onze probleempjes herleid worden naar ‘ongemakjes’.

Bloot, bloter, blootst

Studentenoptocht

Foto’s Rio de Janeiro

Gisterenavond nadat we ons vertelselke hadden afgesloten werden we getrakteerd op een uitbundige studentenoptocht. Vermoedelijk iets in de zin van de studentendoop bij ons. Veel zatte mensen, verkleedpartijen, blote onderdelen… enfin, een genot om naar te kijken.

Er reden enkele wagens mee die het decibeldebiet moeiteloos naar een andere dimensie brachten. De studenten die op die wagens zaten kunnen de komende dagen vermoedelijk alleen communiceren via handgebaren.

Pasta à volonté

Het hotel waar we gisteren zaten is niet alleen ontbijt inbegrepen maar ook geven ze iedere avond soep, sla en pasta à volonté. Gratis. Op die manier kunnen we ons budget met twee vingers in de neus in evenwicht houden.

De jetlag zegeviert nog altijd. Vijf uur verschil met België, vijf dagen om op uw effen te geraken, één dag per uur verschil.

Verkassen

Vanmorgen verkassen we richting Rio de Janeiro. We terroriseren eerst enkele metrolijnen om daarna met een luxebus Rio te enteren. De bus leidt ons via de Serra en enkele geweldige uitzichten naar het kloppende hart van het wereldse carnaval.

Eens in het centraal busstation van Rio moeten we nog een stadsbus nemen naar ons hotel. Hiervoor moeten we enkele straten in de achterbuurten van Rio op zoek naar de juiste halte. Nat in ’t zweet vinden we ons luxueus – naar onze normen – hotel waar we onze verplaatsing afspoelen en plannen maken voor de komende dagen.

Rio de Janeiro
Rio de Janeiro

Homeless people

De volgende ochtend worden we weerom onthaald op een ontbijt waar ne mens de dag mee doorkomt. We vragen aan het onthaal een kaartje van de omgeving en vertellen onze plannen om deze ochtend de wijk ‘Centro’ te verkennen, hetgeen ons ten stelligste wordt afgeraden. Het hele centrum is vergeven van de homeless en volgens de man achter het onthaal, op zondag veel te gevaarlijk omdat er op dat moment veel te weinig politie aanwezig is.

Metro

Een alternatief is met  de metro naar Ipanema en Copacabana beach. Daarvoor moeten we echter ook door een groot deel van de wijk ‘Centro’ stappen. Hij dringt er op aan dat we toch maar beter een taxi nemen. We zijn echter doorwinterde reizigers en we besluiten om het er toch maar op te wagen.

Het moet gezegd, de hele tocht naar de metro van de wijk ‘Lapa’ naar ‘Centro’ voelt niet echt comfortabel aan. Overal zitten er groepjes daklozen die ons als lekkere hapjes liggen te beloeren. Ik laat mijn borst wat zwellen zoals een pauw doet met zijn veren om indruk te maken en bovendien heb ik nog altijd Hilde bij waar ik mij kan achter verschuilen ?. Ons fototoestel is dan misschien verzekerd, Hilde hangt het toch in haar rugzak die ze op haar buik draagt om die gasten niet teveel uit te dagen.

Presidentsverkiezingen

Onderweg worden we een paar keer lallend lastiggevallen maar ze zwalpen te veel om ons te kunnen volgen. Na een half uur zijn we aan de metrohalte… gesloten. Blijkt dat vandaag campagne wordt gevoerd voor de tweede ronde van de presidentsverkiezingen (gelukkig volgende week) en alle metroverkeer wordt vandaag uitzonderlijk stilgelegd. Terug naar af. We moeten opnieuw de verschillend bendes trotseren die zich deze maal niet meer roeren. Ik zie verderop een politiewagen met zijn zwaailichten op, die wel eens de reden kan zijn dat ze zich gedeisd houden.

Zonnebrilletje

We lopen dus terug naar het hotel waar we een afspraak kunnen maken met een vriend van een van de bediendes die met ons een halve dag wil rondrijden. Voor dertig euro hebben we een chauffeur en een privé bodyguard… maar hij zal het toch van zijn zonnebrilletje moeten hebben.

Escalaria Selarion
Escadaria Selaron

Hij voert ons van de ‘Escadaria Selaron’, befaamde trappen in Rio, naar de botanische tuin. Een oase in Rio waar we zicht hebben op ‘Cristo Redentor’ die overal zijn schaduw op de stad werpt.

Onze chauffeur André wacht braafjes tot we ons ding hebben gedaan in de tuin en voert ons dan naar het ‘Lagoa Rodrigo de Freitas’ waar we weerom in ’t oog worden gehouden door ‘Cristo’, zij het vanuit de wolken.

Vlees

Hierna slenteren we wat over Ipanema beach, brengen een bezoekje aan het Forte Copa met een prachtig zicht op Copacabana beach. Bloot krijgt hier een andere dimensie. In België wordt er veelal op stranden geshowd door mensen met een figuurtje, hier wordt niet het figuur maar het vlees in al zijn vormen getoond, iedere rechtgeaarde beenhouwer krijgt hier waarlijk een orgasme bij het zien van zoveel vlees.

Ipanema Beach
Ipanema Beach

Meer en meer straten worden afgesloten en we besluiten om toch maar terug naar ons hotel te gaan. Veel ruzie hebben we met onze chauffeur niet gehad… hij zou er toch geen jota van begrepen hebben.

We besluiten om het er toch maar op te wagen om terug richting centrum te trekken waar we in een lokale tent een geweldig lekkere risotto met bacalao verorberen die het midden houdt tussen een paella en een risotto.

Favela’s

Tegen de tijd dat we ons lichaam ondergedompeld hebben in onze privé poel, heeft de zon het opgegeven en rest er ons nog alleen onze plannen voor morgen te bekijken. En daarbij zal onze wandeling van deze ochtend in het niets verdwijnen. Hoe anders kunnen we jullie vertellen over de favela’s als we er zelf niet geweest zijn.

Met of zonder bagage in São Paulo

Stiptheidsacties

Foto’s São Paulo

De berichten op de radio en de kranten voorspellen niet veel goeds. De douaniers houden stiptheidsacties in Zaventem. ’s Morgens alleen voor toekomende vluchten, in de namiddag wordt die cinema ook uitgebreid naar vertrekkende vluchten. We nemen het zekere voor het onzekere en onze  zoon Jenthe, die ons naar de luchthaven brengt, is voor vier uur al op post. Onze vlucht is pas om 20 uur, maar ik neem hier liever geen risico.

Kiss and ride

We zijn rond vijf uur op de luchthaven, we worden afgezet op de nieuwe kiss and ride zone, vanwaar het een klein eindje stappen is naar de vertrekhal. We zijn als eerste aan de incheckbalie, waar we onze bagage zelf moeten inchecken. Bij Hilde loopt het van een leien dakje… mijn printertje doet het niet. Ik zie aan het gezicht van diegene die de controle heeft van “alé, zo moeilijk is dat toch niet!” Hij laat heel ostentatief zien hoe het wel moet… maar ook bij hem gebeurt er niets. Hij trekt het printertje open en wat blijkt…paperjam, er zitten een heleboel etiketten verfrommeld in het toestel. Hij sleurt er het eerste het beste af, hangt het rond mijn rugzak laat hem de lopende band op gaan en verfrommelt de overige stikkers… het zal toch wel het juiste ticket zijn?

Ik krijg een bewijs dat we onze rugzakken hebben afgegeven maar gerust ben ik toch niet. Onze bagage moet in Zurich overgeladen worden naar São Paulo in Brazilië… als dat maar goed komt.

Wachtrij

We zijn nog meer dan twee uur voor vertrek als we aan de bagagecontrole komen. De mensen staan aan te schuiven tot aan de taxfree. De douaniers hebben hun acties dus toch nog niet gestaakt. Ik zie de tijd wegtikken, maar gelukkig werd er rond die tijd toch nog een akkoord bereikt waardoor het plots een stuk sneller gaat en we uiteindelijk nog goed op tijd aan onze incheckbalie staan.

Onze eerste vlucht vertrekt met vijftien minuten vertraging richting Zurich waar we anderhalf uur hebben om over te stappen, zó veel ruimte is daar ook niet. Ne mens zou bijna vergeten dat we dit voor ons plezier doen. Enfin, de vlucht verloopt vlekkeloos en ook onze aansluiting in Zurich is verzekerd.

Airbus versus Boeing

We ruilen daar onze Airbus A320-100/200 in voor een Boeing 777/300 waar de zitplaatsen wel een stuk krapper zijn. Ik voel mij 11 uur lang een sardientje (ik zal die ‘tje’ er maar aflaten zeker) in een doosje, maar uiteindelijk kan ik al bij al nog een viertal uurtjes slapen. Hilde moet het met een stuk minder doen. Als we eten krijgen, moeten we om beurt ons vork naar onzen bek brengen… zo krap is het daar, maar ik heb er veel voor over om zo alle weken vervoerd te worden.

Lost luggage

We landen rond vijf uur ‘s ochtends in São Paulo waar we opnieuw het gevecht aangaan met de lange files aan de douane. Als we aan de band staan waar onze bagage toekomt, breekt het koud zweet mij uit. Hilde haar bagage is allang van de band gerold en van mijn rugzak is niets te bespeuren. Ik zie met lede ogen aan hoe iedereen zijn bagage oppikt en de hal verlaat. Ik sta nog helemaal alleen met Hilde aan de lopende band. Ik begin al uit te kijken naar het bordje ‘lost luggage’. Het voorval in Zaventem met de printer begint terug te dagen, als totaal onverwachts mijn rugzak als allerlaatste van de band rolt.

Zonder kleerscheuren

São Paulo
São Paulo

De bus en de metro brengt ons voor minder dan vijf euro naar ons hotel. Met de taxi zou ‘misschien’ sneller zijn maar openbaar vervoer ontleden in een vreemde stad geeft toch iets extra. De metro doet wel denken aan de overvolle treinen in India, maar uiteindelijk raken we zonder kleerscheuren in ons hotel.

Diefstallen met geweld

São Paulo bibliotheek
São Paulo bibliotheek

We doen wat inkopen voor onze transfer morgen met de bus naar Rio en verkennen de rest van de dag São Paulo. Is dit een stop waard? Ik zou het niet meteen aanraden, maar wij zagen het niet zitten om vandaag nog onmiddellijk door te reizen naar Rio.
Er lopen hier evenveel, zo niet meer, bedelaars rond dan in India en bovendien weet je waaraan ze hier hun aalmoezen besteden. Hun gezichten verraden overvloedig gebruik van drugs en alcohol. De literatuur waarschuwt ook voor overvallen en diefstallen met geweld, maar uiteindelijk loopt het allemaal niet zo’n vaart.

Wij zijn maar al te blij dat we weer ‘op weg’ zijn en we concentreren ons vooral op dit nieuwe avontuur, zonder naïef te zijn natuurlijk, en genieten weer met volle teugen.

¡Hola! Het zesde continent

Zesde continent

Zuid-Amerika, het zesde continent dat we aandoen. Het zevende, met name Antarctica, zal er vermoedelijk nooit van komen. Blijkbaar wordt er door wetenschappers nog een achtste continent bijgevoegd: Zeelandia, echter deze theorie zullen we maar laten voor wat hij is.

Aftellen

Reisgids en landkaarten Zuid-Amerika
Voorbereiding Zuid-Amerika

Ons tellertje staat vanmorgen op 16. Tijd om een update te geven van onze volgende reis. Donderdag 18 oktober wisselen we onze Belgische platte pannenkoek voor de Andes in Zuid-Amerika met zijn duizelingwekkende hoogtes.

Reisroute

Ons roadbook heeft al serieuze proporties aangenomen. We landen vrijdag de 19de in Brazilië waar we São Paulo en Rio de Janeiro enkele dagen onveilig maken en op zoek gaan naar schaars geklede dames in volle voorbereiding voor het volgende carnaval.

Na Brazilië maken we de oversteek naar Bolivia, waar we zullen rondspringen van Santa Cruz naar de wijnvelden van Tarija. Daarna verplaatsen we ons in ware cowboy-stijl naar Tupiza, daar waar Butch Cassidy and the Sundance Kid aan hun einde kwamen. Via de Salar de Uyuni reizen we door naar de hoogstgelegen stad ter wereld: Potosí. In Sucre nemen we de nachtbus naar Oruro, van waar we het Amazonewoud zullen penetreren per boot tot in Rurrenabaque.

Zuid-Amerika
Zuid-Amerika

Op naar de 4000

Daarna zullen we Bolivia inruilen voor Peru via het bijna op 4000 meter hoog gelegen Titicacameer. In Peru zullen we hopelijk de condors kunnen bewonderen in Colca Canyon, de buitenaardse figuren in Nazca vanuit een Cesna kunnen zien en nabij Cusco Machu Picchu en de Montaña Colorada bewonderen. Tegen dan zal het tijd zijn om door te vliegen naar Quito in Ecuador, want van daaruit vliegen we terug naar Brussel.

Dit is in grote lijnen ons plan… of dit daadwerkelijk zo zal gevolgd worden kom je alleen maar te weten als je onze avonturen in Zuid-Amerika volgt.

Wegwee

De wondjes van onze spuiten voor de gele koorts zijn ondertussen genezen. De pilletjes voor de hoogteziekte (Diamox) liggen klaar. De koorts stijgt, en dan bedoelen we onze reiskoorts en niet de malariakoorts. De positieve rapporten in verband met malaria in die regio doen ons twijfelen of we ons reisbudget hiermee moeten belasten. We gaan natuurlijk de jungle in en daar zitten geheid muggen.

De logeerkamer ligt inmiddels bezaaid met materiaal voor onze expeditie. Onze fysiek is wat bijgevijld, bottinnen ingevet, we zijn er eigenlijk klaar voor. We krijgen last van wegwee, de zestien dagen die ons resten zullen ons geduld danig op de proef stellen en tergend traag voortkruipen

¡Hasta la próxima en Brazil!

Dood in Napels, een stadsbezoek

Wij blijven nog even in Napels

Terwijl onze compagnons hun bagage inpakken om Napels te verlaten, staan wij buiten op straat klaar om ons kilometertellertje alle hoeken van de spreekwoordelijke kamer te laten zien.

Onze eerste dag lieten we de kloostergang van het Santa Chiara klooster links liggen en ook vandaag moeten we weerom passen. Het is zondag en de deuren gaan pas om tien uur open.

Foto’s dag 4

Muzikanten

Palazzo dello Spagnuolo
Palazzo dello Spagnuolo

We trekken terug naar La Sanità via de Piazza Bellini, de buurt waar muziek een hoofdrol opeist. Enkele muzikanten laten de stad op zondagochtend ontwaken en spoelen op de tonen van hun noten de limoncello- en grappakater van menig toerist weg.

In La Sanità waar we gisteren met het gezelschap toefden, ontdekken we nog het Palazzo van de Spanjaard, een architect die een pareltje in deze vroeger zo gevaarlijke buurt wist neer te poten.

Napoleon

Waarom je hier vroeger als toerist beter niet kwam is eigenlijk een beetje de schuld van de zuster van Napoleon, Koningin van Napels: Carolina Bonaparte en haar man Koning Joachim Murat. Zij lieten een brug aanleggen om sneller op hun jachtterrein te geraken en plaatsten zo La Sanità buitenspel, hetgeen de wijk economisch nekte en waardoor het een kweekvijver werd voor misdaad.

Catacombe di San Gaudioso
Catacombe di San Gaudioso

Na een opkuis vorig jaar door de vrouwelijke burgemeester, die 250 militairen naar hier stuurde en de Camorra het vuur aan de schenen legde en zo het geweld wat indijkte, is de buurt toegankelijker geworden.

La Paranza

Een aantal gewiekste jongeren die de buurt een nieuw elan wilden geven, schreven de paus of ze de catacomben mochten renoveren, bewaren voor het nageslacht en openstellen voor het grote publiek. En zo geschiedde, de paus gaf toelating. Bovendien wonnen ze een prijs met dit project en konden op een subsidie rekenen van € 400.000,-. Geld dat ze hebben belegd en alzo verdubbeld. Goed voor een eerste renovatie. Het grote publiek ontdekte deze schatkamer en het geld stroomde binnen. Met de winst werden nieuwe projecten opgestart die op hun beurt weer meer geld in de lade brachten. De economie kwam weer op gang en jonge mensen uit deze achtergestelde buurt kregen de kans zich te bewijzen. Jonge twintigers hebben een miljoenen organisatie op poten gezet waar de Camorra geen vat op heeft. De naam van deze organisatie is La Paranza.

Catacombes

In La Sanità vinden we de catacombe di San Gaudioso terug, het toegangsticket laat ons toe om ook de Catacombe di San Gennaro te bezoeken. Beide sites bieden een boeiende belevenis die we niet gauw zullen vergeten. De boeiende gids in Catacombe di San Gennaro maakt het nog aanschouwelijker.  We eindigen in een vroegere kerk die door de fascisten ontdaan werd van zijn barokke uiterlijk en later door het aangrenzende hospitaal als opslagruimte werd gebruikt. De jongeren van ‘La Paranza’ hebben ook dit historisch monument in ere hersteld.

Cimetro della Fontanelle, de pestdoden van Napels
Cimetero della Fontanelle

Tussen de doden

We wandelen verder de buurt van La Sanità in, ver boven het Piazza Cavour, waar tien jaar geleden geen toerist zich zou durven tonen hebben. Zondag is wasdag en dat zorgt er in deze buurt voor dat de appartementen tot een grote waslijn zijn herschapen. Ons doel: het Cimetero della Fontanelle dat de bewaarplaats is van de skeletten van de pestdoden van 1654. 250.000 van de 400.000 Napolitanen werden hierdoor getroffen. De Vesuvius, de pest, de Camorra… Ze hebben in Napels een en ander het hoofd moeten bieden. De grot diende in de oorlog ook als schuilplaats voor de bombardementen. Het gedimde licht maakt het luguber en de ontmoeting met de dood bijna tastbaar. Duizenden schedels en knoken liggen opgestapeld als was het een warenhuis van pietje de dood. Af en toe worden er zelfs nog schedels geadopteerd … We worden er stil van. De ontmoeting met de geschiedenis in deze gigantische grot haalt de bovenhand en brengt ons in hogere sferen.

Italiaanse macho’s

We verlaten La Sanità waar de mannelijke maagden in lang vervlogen tijden werden verheerlijkt, de Italiaanse macho’s denken daar tegenwoordig wel enigszins anders over. We zijn zodanig overdonderd door deze bezoeken dat we vergeten dat we vlakbij Capodimonte met zijn museum zijn en dit zomaar laten links liggen. Ach, een mens moet altijd een reden hebben om terug te willen komen.

Worsten

We kuieren verder door de stad, laden onze batterijen op met een overheerlijke vegetarische pizza en smijten ons de rest van de middag in het zeer boeiende Museo Archeologico Nazionale di Napoli, of kortweg MANN, met een grote collectie artefacten en mozaïeken uit Pompeï en Herculaneum.

Hercules
Hercules

Het leuke deel bevindt zich op de eerste verdieping waar in de secret room de nogal uitgesproken erotische afbeeldingen en stukken uit Pompeï werden samengebracht.

De preutsheid van de Bourbons die alle geslachtsdelen van de meeste beelden lieten afhakken en ergens bewaarden, werd door een zekere Giuseppe Garibaldi ongedaan gemaakt. Het zou voor Garibaldi worst wezen, en dit kan je bijna letterlijk nemen. Hij liet alle worsten groot en klein terug aan de beelden bevestigen en schaamde zich niet om al het blote geweld en de preutsheid van die Bourbons teniet te doen.

Ook de zeer grote maquette van Pompeï maakt dit museum meer dan het bezoeken waard.

’s Avonds trekken we naar Santa Lucia en kuieren over de Lungomare waar we mee flaneren met de Italianen en genieten van een zonsondergang. Ook onze kampvuur avond is aangebroken en we beleven die in een restaurant met zicht op het Castel Dell’Ovo.

Beer in ’t hotel

Onze laatste avond moet ik in het hotel nog eventjes uit mijn krammen schieten. Een bus gepensioneerde Scandinaviërs maken het nogal te bont in het aangrenzende salon. Ik zet mijn volumeknop op 100 en grom als een beer die uit zijn winterslaap komt. Tegen zoveel lawaai zijn ze natuurlijk niet opgewassen en ze vliegen allemaal met hun staart tussen hun benen naar hun bed ?. ’s Morgens aan de ontbijttafel durft geen Scandinaviër onze kant op te kijken.

Bij de Clarissen

We zijn vandaag extra vroeg gaan ontbijten zodat we nog een ruime voormiddag voor ons hebben. Derde keer goede keer, vandaag kunnen we eindelijk de Santa Chiara kloostergang in, sorry compagnons maar dit was wel degelijk de moeite waard. Als je ooit terug komt in Napels, zeker doen… Onderweg naar de kloostergang pikken we nog eerst de Basilica San Domenico Maggiore mee, een verborgen pareltje, waar je via de Spaccanapoli langs een onbeduidende toegang binnen kan.

Kloostergang Santa Chiara
Kloostergang Santa Chiara

Moordenaar

De kers van vandaag bewaren we voor het laatst, vlak achter de hoek van de Duomo. In de Pio Monte della Misericordia vinden we eindelijk Caravaggio’s Madonna. De meester schilder/moordenaar zorgt voor een orgelpunt aan ons bezoek aan Napels.

De Madonna van Garvaggio
De Madonna van Caravaggio

Alle verhalen ten spijt die de reputatie van Napels besmeurde, hebben we ons nooit onveilig gevoeld. Napels… we kunnen het alleen maar ten zeerste aanbevelen.

Foto’s dag 5

Praktische info over deze citytrip – Roadbook



Booking.com

Napels zien en sterven

Foto’s dag 1

Foto’s dag 2

Foto’s dag 3

Achtsterrenstad

De sterren van dienst in willekeurige volgorde: Inge, Yvan, Sara, Stef, Jasmine, Herwin, Hilde en Erik. We spreken donderdagmorgen af op onze nationale luchthaven. Wij zijn iets vroeger op het appèl om onze twee olijke nichtjes uit te wuiven die terug naar India vertrekken. Toch Alina en Frederike zijn nog heviger dan wij om te vertrekken en tegen de tijd dat wij arriveren zijn de vogels al gaan vliegen en zitten zij al te wachten aan de gate van hun vlucht,  die alleen toegankelijk is voor reizigers buiten Europa. We wisselen wat WhatsApp’ekes uit en tegen de tijd dat we goed en wel aan onze gate zitten, komen Sara en Stef ook al toe. Inge en Yvan sluiten als laatste aan. Onze vlucht duurt twee uur en een beetje en voor je goed en wel beseft dat ge van de grond zijt, wordt de landing al ingezet.

Ivan en Inge
Yvan en Inge
Hilde, Stef, Ivan, Inge, Jasmine en Herwin
Hilde, Stef, Yvan, Inge, Jasmine en Herwin
Sara en Stef
Sara en Stef

Meet me in Napels

Het vierde koppel van ons gezelschap: Jasmine en Herwin, sluit pas in Napels aan, wiens vlucht uit Milaan gelijktijdig met die van ons in Napels aankomt.

We bekijken de optie van een Napels-kaart waarmee je drie dagen van het openbaar vervoer kan genieten en overal sterke reducties krijgt op bezienswaardigheden. We besluiten om er geen te nemen. Ook de optie openbaar vervoer laten we deze keer aan ons voorbij gaan en we rijden met twee taxi’s naar het hotel. We spreken een prijs af van vijfentwintig euro per taxi. Als onze chauffeur zijn gaspedaal indrukt heeft zijn collega alle moeite van de wereld om hem bij te benen. Hij zal die gaspedaal dan ook maar pas lossen als we op onze bestemming aankomen. Niets of niemand ontziet hij onderweg. Zijn remmen heeft hij enkel gebruikt om aan ons hotel te stoppen.

Kort lontje

De afgesproken prijs van € 25,- probeert hij nog even naar boven af te ronden, maar dit is buiten mij gerekend. Als ik hem in mijn beste Italiaans op zijn plaats zet, vertrekt hij – de hele wereld verwensend – met gierende banden.

Als de tweede taxi met onze vrienden aankomt , installeren we ons in onze hotelkamer en kiezen onmiddellijk het Napelse sop en laten ons lekker verdwalen onder het alziend oog van onze gids (de capo di tutti capi), die af en toe wordt bijgestuurd door de opper-capo di tutti capi: Inge.

Camorra

De straffe verhalen van Napels over de Camorra, de moordende diefstallen en de verhaaltjes dat je op de markten wel eens je fototoestel kan terugkopen dat ze zonet van jou gestolen hebben, wil ik hier toch wat nuanceren. In iedere grootstad moet je natuurlijk op je hoede zijn en niet naïef met je spullen te koop lopen. Dat het geld van onze gemeenschappelijke pot uit onze bankier zijn zakken is gehaald is hier geen alleenstaand feit, toch dit gebeurt niet alleen in Napels. Gelukkig ging het niet over een gigantisch bedrag.

Spaccanapoli

We slenteren over de Spaccanapoli, een drie kilometer lange nauwe straat die over de hele lengte driemaal van naam verandert. Het is geen sinecure om met een groep van acht mensen een stad te verkennen, toch het lukt ons wonderwel zonder iemand kwijt te spelen. Na een fikse wandeling laten we de apero rijkelijk vloeien en na een opsmukbeurt in het hotel laten we de Italiaanse gastronomie op ons los in een typisch Italiaans restoke in de Via Santa Maria di Costantinopoli.

Spaccanapoli en zijn zijstraatjes
Spaccanapoli en zijn zijstraatjes

De schatten van Napels

We zien ons bed pas als de volgende dag al zijn intrede heeft gedaan en om kwart na acht ‘s morgens zit iedereen fris en monter aan de rijkelijke ontbijttafel. Ook vandaag overtreffen we onszelf en keren een groot deel van Napels binnenste buiten.  De Piazza Plebiscito, Castel dell’Ovo, Duomo San Gennaro, de ondergrondse Sotteranea, Castel Nuovo, de Chiesa del Gesù Nuovo allemaal stuk voor stuk hoogtepunten, toch de Capella Sansevero met zijn sculptuur van de geluierde Christus is nog net dat ietsje meer hoogtepunt. We slenteren in de Forcella wijk waar vroeger Camorraclans de dans uitmaakten, en de wijk Sanità waar we voor een gesloten deur staan van de Basiliek Santa Maria della Sanità waar de Catacomben van San Gaudioso zich bevinden. Enfin, allemaal te veel om op te noemen.

Castel Dell' Ovo
Castel Dell’ Ovo
Piazza Plebiscito
Piazza Plebiscito

Voor je het weet is de dag gewisseld en zoeken we ons heil in een restaurant in de buurt van ons hotel en laten het dorsen verder aan de boeren over.

Vulkanengeweld

Onze derde dag splitsen we de bende. Inge en Yvan die ooit al in Pompeï waren, kiezen voor Herculaneum, terwijl de rest van het gezelschap voor Pompeï kiest. We nemen de metro Toledo met zijn bijzonder knappe architectuur die de metrolijn wel een heel kunstzinnig imago geeft en begeven ons naar metro Garibaldi waar we de metro wisselen voor een trein naar Pompeï.

Kunst in metrostation Toledo
Kunst in metrostation Toledo

De overvolle trein is natuurlijk de habitat bij uitstek voor zakkenrollers en vlak voor Sara en Stef wordt er iemand van zijn gsm en geld beroofd zonder dat iemand er iets van gemerkt heeft. Die gasten gaan driest te werk en ritsen van de ene wagon in de ander en beroven nietsvermoedende goedgelovige toeristen.

De Vesivius en zijn kleine broertje de Monta Somma
De Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma

Pompeï ligt in de schaduw van de Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma. De reuzen slapen en laten sedert 1944 niets meer van zich horen. Vulkanologen houden deze tikkende tijdbommen natuurlijk nauwkeurig in de gaten. In 79 na Christus soupeerden beide vulkanen tijdens hun uitbarsting nagenoeg de hele bevolking van Herculaneum en Pompeï op, hetgeen de buurt na zowat 2000 jaar een toeristisch trekpleister opleverde die best een onverzadigbare gouden melkkoe mag worden geheten. Dat de vulkaan slaapt en niet dood is zal de 400.000 inwoners in de omtrek en de duizenden toeristen die jaarlijks naar dit fenomeen komen zien, het minste van hun zorgen zijn.

Pompeï amfitheater
Pompeï amfitheater

De moderne archeologen hebben de laatste jaren veel werk gehad om de stommiteiten van hun voorgangers archeologen in Pompeï te corrigeren. Toch het is iets dat bij iedereen op de bucketlist moet staan. Hilde en ik dwalen tot laat in de namiddag op de site rond en ‘genieten’ (fout woord) van wat ooit een van de grootste rampen in dit gebied ons naliet.

Stembanden smeren

Dat ik in het amfitheater mijn stembanden test zal niemand meer verwonderen. De trillingen die je gewaar wordt als je op de juiste plek je area ten beste geeft is zo overweldigend dat ik het iedere keer uitprobeer als ik op het podium van een amfitheater kruip.

Pompeï heeft een onuitwisbare indruk op ons nagelaten en hoe graag we ook Herculaneum nog hadden gedaan vandaag, het is ons niet gelukt. Onze twee compagnons die het wel deden vonden het zelfs nog indrukwekkender dan Pompeï, wat overigens bevestigd werd door een Napelsspecialist/treincompagnon die we op de luchthaven naar huis zagen.

Kampvuuravond

Voor het gezelschap breekt het kampvuuravond moment aan. Hilde en ik blijven nog een dagje langer en krijgen nog een dag respijt voor onze kampvuuravond. We nemen na ons stoffig Pompeï avontuur een uitgebreid apero momentje en laten ons de gastronomische geneugten van Napels in de schaduw van het kasteel Dell’Ovo welgevallen.

Het ontbijt nemen we ’s anderendaags nog samen en terwijl zij hun spullen pakken en nog een wandeling voorzien om het wachten op hun vlucht te doden, trekken wij dieper de stadsjungle in om de Napelscitroen zoveel mogelijk uit te persen.

Wordt vervolgd…



Booking.com

Arbeit macht Frei

Foto’s Dachau en Neue Pinakothek

Hoe maak je iemand monddood

Warschau, Buchenwald, Auschwitz, Birkenau, Killing Fields in Phnom Phen … het speelterrein voor gestoorde leiders. Vandaag ruilen we ons aardig winterhuisje in voor nog een speeltuin van een krankzinnige: ‘het ijzige Dachau’, een van de zoveelste onbegrijpelijke misstappen in de geschiedenis. Dachau, eerst het onderkomen van politieke opponenten die hier monddood werden gemaakt en daarna gezelschap kregen van homo’s, getuigen van Jehova, Roma zigeuners, Russen, Polen en natuurlijk uiteindelijk Joden. Ook hier werden meer dan 40.000 onschuldige burgers vergast of geëxecuteerd… 200.000 zaten hier gevangen.

Dachau - Arbeit Macht Frei
Dachau – toegangspoort

Kippenvel

We nemen vanmorgen de trein in Kempten naar München waar we overstappen op de S-baan en in Dachau nog een bus nemen naar de gedenkplaats. Als we in Dachau toekomen met de S-baan (iets tussen een tram en een trein) staat mijn haar bij het lezen van de naam al recht op mijn armen. De naam alleen al roept heel wat negatieve connotaties op. Als de bus ons tot voor de deur van het concentratiekamp brengt en de deur opengaat slaat de ijzige kou ons in het gezicht. Het weer speelt even mee om ons wat de temperaturen betreft al een beetje te laten inleven in de onmenselijke condities waarin duizenden mensen ontbering en kou hebben geleden.

Dachau - Verbrandingsovens
Dachau – Verbrandingsovens

Honger stillen

Het is twaalf uur en onze magen grommen, toch zodra we de poort van het Jourhouse binnengaan waar net zoals in Auschwitz-Birkenau ‘Arbeit macht  frei’ op de ijzeren toegangspoort staat vereeuwigd, zwijgen onze magen en er wordt tot laat in de middag niet meer over eten gesproken, laat staan gedacht.

Het beschrijven van het gevoel dat je hier krijgt als je door het kamp wandelt is onmogelijk. De sneeuwbui die af en toe de allure heeft van een storm en die aanvoelt als een koele lentebries bij het zien van de verbrandingsovens en het passeren van plaatsen waar duizenden mensen crepeerden en behandeld werden als wilde honden.

Dachau
Dachau, memorial

Het museum, gevestigd in het voormalige hoofdgebouw, is er eentje waar je jezelf in verliest en je permanent plaatsvervangende schaamte voelt voor zoveel onrecht dat hier door medemensen is aangedaan.

Peperdure zonnebloemen

Het is al na drie uur als we met de bus, de S- en U-baan in de wijk Universität aankomen waar we afspraak hebben met een leuker facet uit de geschiedenis. De kunstgeschiedenis, die zich bij monde van de Neue Pinakothek aan ons voorstelt. De Oude Pinakothek overrompelden we twee jaar geleden met onze zucht naar kunst, dus nu is het de beurt aan de ‘Neue’, die ook heel wat historische kunstwerken huisvest: met niet in het minst de Zonnebloemen van Vincent Van Gogh en werken van Gauguin, Cézanne, Monet, Manet, Klimt en vele Duitse artiesten.

München - Neue Pinakothek - Vincent Van Gogh's Zonnebloemen
De Zonnebloemen van Vincent Van Gogh, Neue Pinakothek, München

Slederijden met een kruiwagen

We wissen de misstap in de geschiedenis eerder op de dag weg met al het moois in de Pinakothek, waar we ons volledig verliezen en pas na zeven uur de terugrit aanvatten naar Kempten waar we de laatste vierentwintig kilometer met ons eigen busje overbruggen. Onderweg op de trein zien we dat de sneeuw ondertussen serieus is aangedikt en de temperaturen een aantal graden naar beneden getuimeld zijn. De deuren van ons buske zijn zowaar dichtgevroren en het kost ons heel wat moeite om in onze bus te geraken en dat was dan nog het eenvoudigste van onze laatste etappe richting Burgberg. De banen liggen er behoorlijk ondergesneeuwd bij en wij missen natuurlijk wat ervaring in het sneeuw rijden waardoor de terugrit iets langer duurt dan voorzien.

Als we een stuk na negen uur eindelijk ongeschonden de oprit van ons appartement oprijden kan ik het mij niet nalaten een schuivertje te maken en een kruiwagen een stuk mee onder de wielen te trekken.

De sneeuw ligt hier ondertussen een tiental centimeters dik en op de parking ligt er nog wat meer opeen gewaaide sneeuw… ‘ t Zal tof worden om hier weg te geraken. Dat zijn zorgen voor later.



Booking.com

Er was eens twee jaar geleden…

Vandaag niet echt een nieuw blogbericht. We laten jullie nog eens meegenieten van een bericht van twee jaar geleden.  Klik op de link hieronder.

Onze sauna ervaring in 2016

De overvloedige regen maakte er vandaag een echte rustdag van. Tijd genoeg om een film te fabriceren. In de fotogalerij (link hieronder) vind je het filmpje helemaal onderaan.

Film Zugspitze



Booking.com



Dienster reanimeren

Foto’s Lindau

Bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik kan het bloggen niet laten…

We cruisen vandaag naar Lindau, het Venetië van Schwaben of de Rivièra van Duitsland, zoals men al eens placht te zeggen. De oude stad waar de lamp brandt, is gelegen op een eiland in de Bodensee.

Lindau
Lindau

Het eiland is ongeveer één kilometer lang op 500 meter breed en is een bezoek meer dan waard. We gaan op zoek naar een toeristenbureau waar we een kaartje bietsen waarop een wandeling staat die zowat alle hoogtepunten bevat.

Kriskras, flink het plan volgen, veroveren we stap voor stap de Rivièra van Duitsland. De panoramische vergezichten op het meer, de bergen in Bregenz en Zwitserland wisselen zich moeiteloos af. We waren hier ooit enkele jaren geleden in Bregenz met zicht op Lindau, dat we nu verder aan een grondig onderzoek onderwerpen.

Lindau
Bodensee, Lindau

We slenteren zodanig dat we met momenten vrezen dat we zullen omvallen. Tegen de middag, als de brombeer in mijn buik zich laat horen, zoeken we naar een etablissement dat tafeltje dek je met ons wil spelen… tevergeefs. Het enige waar we terecht kunnen is een boekenwinkel waar ze wat hapjes serveren. We vinden een plaatsje tussen de boeken, tijdschriften en prullaria. Het zit er afgeladen vol… vermoedelijk omdat er niets anders open is. Als we een eenvoudig soepje bestellen, komen ze ons na een uur vertellen dat de soep eigenlijk op is. Ik verdraai mijn ogen om mijn donderwolken te verbergen en ik vrees dat ik het onschuldig dienstertje moet reanimeren als ik niet snel vertel dat het niet haar schuld is. We rekenen onze drankjes af en laten Lindau met een hongerig gevoel achter. Gelukkig is onze reserve groot genoeg om niet meteen in katzwijm te vallen.

Lindau
Frau Lindavia, Lindavia Brunnen, Lindau

We zetten meteen koers naar Burgberg waar we in een plaatselijk grootwarenhuis ons voorzien van het nodige materiaal om een leger hongerige soldaten een indigestie te bezorgen.

We werken de rest van de namiddag aan onze Zuid-Amerika reis van het najaar, koken ons eigen potje goulash en zorgen ervoor dat we “emborracharse” ?.



Booking.com



 

Aan een zijden draadje

Foto’s Karlsruhe

Foto’s Zugspitze

Vijftienduizend euro

Een weekje rust, wat lezen, genieten van de sneeuw, niet bloggen…. tot nu toe allemaal gelogen. Werken aan de vertaling van onze boeken valt ook in het water door de kostprijs van de revisie… 15.000 euro als we hem van scratch laten vertalen. De vijf exemplaren die we al in voorverkoop konden verkopen zullen we maar afblazen want dit lijkt niet echt een winstgevend handeltje. ?

Rust Karl rust

We zijn vrijdag al een dagje vroeger vertrokken en nemen een tussenstop in Karlsruhe. De naam was alvast veelbelovend, een stad waar Karl rust (ruhe) vond en er niet meer weg wou. Eigenlijk best een leuke stad met aardig wat bezienswaardigheden en enkele leuke musea, waarvoor we zeker eens moeten terugkomen.

Schloss
Schloss

We klokken af op ongeveer 480 kilometer, en tegen twee uur zijn we uitgepakt en ingecheckt in onze verblijfplaats voor één nacht. We gaan nog eventjes langs bij de receptie omdat het flesje water dat op de kamer staat maar half is: “geen probleem, ik breng straks wel een ander.” We krijgen nog een stadsplan en hiermee gewapend lopen we het centrum van Karlsruhe ondersteboven. Het hoogtepunt is de residentie van de hertogen van Baden, hier in de volksmond eenvoudigweg: Schloss.

Op het domein staat een gigantische ijspiste met nog wat achtergebleven kraampjes die vermoedelijk een paar weken terug deel uitmaakten van een kerstmarkt. Tegen de avond vinden we ergens een restaurant waar de porties heel groot zijn en de rekening relatief klein. Hilde verslikt zich figuurlijk in een hammetje dat volgens mij afkomstig is van een voorhistorisch varken, mijn bord is veel te klein voor de schnitzel die ze erop gedrapeerd hebben. We moeten een groot deel terug naar de keuken sturen. Zullen we in Duitsland in het vervolg toch maar kinderporties vragen?

Wasser by the bubbels

Als we ’s avonds op ons kamer komen zie ik dat ons flesje nog niet is gewisseld, met die veel te grote weisbieren zou het wel eens kunnen dat ik ‘s nachts toch naar water snak, ik dus terug naar de receptie. Als ze mij ziet binnenkomen roept ze mijn kamernummer, verontschuldigt zich en ze belooft er onmiddellijk werk van te maken. Vijf minuten later wordt er op onze deur geklopt en er staat een frivole diep gedecolleteerde jonge dame voor mijn deur met twee glazen en een fles bubbels… Ik denk eerst dat ze zich van kamer vergist. Ze kijkt zeer verleidelijk alsof ze binnen wil komen en de fles samen wil opdrinken… ?. Als ik verwonderd kijk, zegt ze: “Eine Flasche, um die Vergessenheit meines Chefs auszugleichen.” Ik neem de fles in ontvangst en ze verdwijnt… zonder water te hebben gebracht. Moet ik nu vannacht mijn droge mond blussen met bubbels? Nog voor ik van de verbazing bekomen ben, wordt er opnieuw op de deur geklopt. Deze maal heeft ze twee flessen water in plaats van één fles bij. Ze maakt een revérance en verdwijnt.

’s Morgens genieten we van een veel te copieus ontbijt, maken nog een grote wandeling in de stad die stilaan ontwaakt en tegen de tijd dat ze helemaal wakker is en het licht de duisternis helemaal heeft verdrongen, kruipen wij in ons buske en haspelen de laatste driehonderd kilometers af naar Burgberg.

In Burgberg worden we hartelijk ontvangen door de heer des huizes, we installeren ons in het optrekje voor de komende week en doen de rest van de dag wat boodschappen en laten ons de plaatselijke lekkernijen welgevallen.

Kabellift naar de Zugspitze
Kabellift naar de Zugspitze

3213 meter zonder ondersteuning

Op zondag maken we ons in alle vroegte klaar en trekken naar de honderd kilometer verder gelegen Zugspitze. Met zijn 2962 meter de hoogste berg van Duitsland. De oude kabelbaan is in december 2017 vervangen door een nieuwe. Met deze lift worden zomaar drie wereldrecords gebroken. De hoogste liftpaal, grootste hoogteverschil en grootste afstand tussen twee liftbanen (3213 m). 4,5 kilometer en 2000 hoogtemeters overbruggen. Ik word een beetje mottig bij de gedachte maar reizen is vaak toch een beetje angsten overwinnen. Volgens mij wordt aan de kassa ook een wereldrecord verbroken. 90 euro voor ons beiden om 10 minuten lang aan een zijden (nu ja iets dikker) draadje te hangen. De 52 miljoen die dit project gekost heeft moet er blijkbaar zo snel mogelijk uit. Enfin, als we vallen doen we dat niet alleen. 120 mensen kunnen in dat bakske. Ik twijfel nog even, maar de lucht is staalblauw en zal voor de nodige panorama’s zorgen.

Zicht op de Alpen
Zicht op de Alpen

Spiesstokken

Negentig euro armer stappen we in een al goed gevuld bakske. Een paar jonge gasten zijn in hun element en ik bekijk hen met de nodige strengheid… zodat ze het niet in hun hoofd halen om ons kokertje te laten wiebelen, want dan worden hun skistokken als spies gebruikt ?.

Eens je de beslissing hebt genomen en in dat bakje hangt, valt er iets fatalistisch over mij. Ik zet mij over mijn angst en geniet van iedere centimeter dat we de hoogte in worden getrokken en het landschap met de seconde spectaculairder wordt. Normaal overwin je een berg op mensenkracht, maar hoe ze dit speeltje ineen hebben kunnen vijzen is bijna bovenmenselijk.

Zugspitze
Zugspitze

Het zicht op de top is onbeschrijfelijk. We zien in de verte enkele toppen liggen die we in onze jonge jaren nog hebben beklommen: de Hochvogel, de Wetterspitze…

Gletsjer skiën

We hebben voor de 90 euro die we betaalden ook nog recht op de kabelbaan naar de gletsjer wat een van de hoogste skigebieden van Europa is. Ook dit bakje zit weerom goed gevuld en blijkbaar went alles, want ik laat mij gedwee meevoeren.

Gletsjer Zuchspize
Gletsjer Zuchspize

De minus 16 graden op de top maken op deze gletsjer plaats voor een aangename winterzon, en we genieten zowaar buiten op een terras van een welverdiende pint. Dit is zowat 52 graden verschil met vorige maand in Mumbai.

Na dit oponthoud moeten we natuurlijk terug naar de top waar we nog een goulash soepje consumeren om daarna de terugtocht met de spectaculaire kabelbaan aan te vatten.

Alle kleuren van de regenboog

De terugrit loopt langs Heiterwang en zijn Heiterwangersee, waar we ooit met ons klein caravanneke een zomer doorbrachten. Als ik onderweg even stop om een foto te nemen, stapt Hilde uit op een stuk ijs. Ze schuift onderuit en maakt een spectaculaire val. Haar camera is haar heilig en die houdt ze boven haar hoofd. In haar val verbouwt ze de auto en trekt het handvat er gewoon af. Ze komt er gelukkig vanaf met een gekrenkte eer, een blauwe knie en een achterste dat zal kleuren als een regenboog.

Heiterwanger Zee
Heiterwangersee

De nostalgische momentjes zijn niet van de lucht vandaag en met opgeladen batterijen en een blauwe kont, vangen we de terugweg aan naar Burgberg, waar we nog een tussenstop maken op het op duizend meter hoog gelegen ‘Alpenblick’ waar we al onze nostalgische momentjes wegspoelen.



Booking.com