Busje komt zo…

Foto’s

Het weer steekt een stokje in de wielen …euh bottinnen.  De komende twee dagen geven ze in Vang Vieng slecht weer. We cancelen dus ons uitstapje naar de Hmong people in de bergen. Uitstel is geen afstel, we zien wel wat we in Luang Prabang kunnen forceren en besluiten de bus te nemen naar daar, hopelijk hebben we er meer geluk.

We kunnen nog net twee plaatsjes versieren op een busje, vertrek 9u 30. In allerijl laden onze trekkingrugzak uit en maken hem klaar voor een verplaatsing met de bus. Ook onze wandelbroeken moeten terug in de grote rugzak en we trekken terug onze travel clothes aan.

Weerom worden we opgepikt aan ons hotelletje door een tuktuk die ons naar een verzamelplaats brengt.  Iedereen moet hier een graantje meepikken zeker ;-)

We hebben een goede 200 kilometer voor de boeg en toch spreekt men van zes uur.  Als we een half uur aan het rijden zijn wordt het duidelijk.  De ene bocht volgt de andere op, we zitten voor de rest van de dag in de bergen. We stijgen tot 1400 meter en dalen en stijgen de rest van de dag dat het een lieve lust is.  We halen nog geen gemiddelde van 40 km per uur. Maar het moet gezegd dat dit ruim voldoende is in deze omgeving. We scheren de ganse dag naast duizelingwekkende afgronden, en onze chauffeur trotseert de ganse dag vrachtwagens en bussen op het krankzinnige af.  Ook toetert hij bijna de ganse weg op fietsers die iets te veel weg innemen, en maant hen aan om dichter tegen de steile afgrond te gaan fietsen. De fietsers zijn dit blijkbaar gewoon en negeren meestal zijn toeterkunsten.

IMG_4188

Een groep Fransen die ook in ons busje zitten, rijden de ganse rit met gesloten ogen en puffen en blazen tot op onze eindbestemming van angst.  Natuurlijk krijgt onze chauffeur altijd signalen van de vrachtwagen of bus die hij wil voorbijsteken. Zodra de bus of vrachtwagen zijn richtingaanwijzers opzet weet hij dat de kust vrij is en geeft dan volle gas, als je dit niet weet lijkt het alsof hij Russische roulette speelt.

Ik ken twee zussen van mij die vermoedelijk de rit niet overleven van angst… hé Greet en Aline?

De uitzichten en bezienswaardigheden zijn echter te geweldig om ons zorgen te maken over de stuurmanskunsten van onze chauffeur.

Tegen 17 uur zijn we ter plaatse en vinden een leuk  guesthouse dat wordt uitgebaat door een homo die – omdat hij twijfel ziet in mijn ogen – 20 dollar van de prijs afdoet… of is het weer dat ‘knuffelbeergehalte’ ;-))

Daarna zoeken we nog iets om te eten. We hebben vandaag weer nauwelijks iets gegeten. De chauffeur maakte een tussenstop ergens in een bergdorpje maar de ‘tourista’ plaagt ons al een paar dagen en we besluiten om deze middag te teren op Cola en koekjes ;-).

Het restaurant in de hoofdstraat van Luang Prabang is echter een voltreffer.  Voor nog geen € 14,- krijgen we een fijnproeversmenu om ‘U’ tegen te zeggen. De tien tafeltjes worden bediend door niet minder dan 14 Laotianen, achteraan in de tuin staan nog eens evenveel tafeltjes waar evenveel kelners toekijken en wachten op hongerige klanten. Als we een kijkje nemen in die tuin om eventueel daar te eten, springen ze allemaal recht. Ik doe teken dat ze rustig kunnen blijven zitten en we nemen plaats in het voorste gedeelte van het restaurant. Genant. Voor ons bedoel ik dan.

Morgen staat de verkenning van Luang Prabang, de tweede stad van Laos, op het programma.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *