In mijn blootje op de markt

Foto’s Sarnath

Don’t waste money in India

Ons hostel is eentje dat in een nauwe straat op twee kilometer van de Ghats ligt. De jonge gasten die hem runnen zijn zeer behulpzaam en staan altijd klaar met enkele leuke tips. Ook helpen ze ons goed verder met het inplannen van het vervolg van onze verplaatsing. Jithu (kort voor Jeetendra) bekijkt een aantal opties en sluit de dure onmiddellijk uit: “You don’t have to waste money in India.” Een raad die we niet zomaar in de wind slaan. We proberen de reis zo budgetvriendelijk mogelijk te maken, wie weet waar geraken we overal met die mentaliteit.

Fort Ramnager

Vandaag huren we voor de hele dag een tuktuk en trekken naar het tien kilometer noordelijker gelegen Sarnath met zijn boeddhistische tempels. Alvorens we noordelijker trekken neemt onze tuktuk-er ons mee naar het Fort Ramnager. Een herinnering aan ver vergane glorie van de maharadja. Het museum doet nogal stoffig aan. Overal hangen foto’s van staatshoofden die met de maharadja vereeuwigd zijn. De namen staan bij de hoge ontvangsten, maar ik denk dat ze bij Fabiola en Boudewijn de naam vergeten waren, want die hangen ergens plompverloren in een hoekje zonder de vermelding wie op de foto staat. Dat zal Flup en Tille vorige week niet te zien gekregen hebben.

Fort Ramnager
Fort Ramnager

Onze tuktuk-driver blijft iedere keer braaf op ons wachten, geeft ons wat uitleg, die we niet altijd even goed verstaan, en daarenboven geeft hij ook altijd wat goede raad mee: niemand geld geven, als ze je aanspreken moet je ze negeren en als je problemen hebt kom je me maar roepen. Goed bedoeld maar onze Indische boontjes doppen we zelf wel ?.

Kashi

In het begin van de dag houdt hij er een quiz op na. Hij vraagt of we alle namen kennen die ze gebruiken voor Varanasi. Natuurlijk weten we hem te vertellen dat benevens Benares ook door de gelovigen vaak de naam Kashi gebruikt wordt wat zoveel wil zeggen als ‘lichtgevende’. Als beloning krijgen we een brede glimlach met rode tanden. Deze zien rood-bruin van het kauwen op een of andere substantie die hij na een tijdje uitspuugt. Trouwens, veel Indiërs kauwen op dat spul. Wat het precies is hebben we nog niet kunnen achterhalen maar volgens mij is het niet helemaal koosjer want volgens ons is hij tegen het einde van de dag behoorlijk gedrogeerd.

Drijvend lijk

Als we verder rijden naar onze volgende bestemming zien we iets waarvan we dachten dat het niet meer toegelaten was. Een lijk drijvend op wat houten planken dat door vogels gretig wordt geconsumeerd. In Bombay staat trouwens ook de aan het oog onttrokken ‘Tempel der Stilte’ waar de doden geofferd worden door ze boven op de tempel te leggen tot ze door de vogels ontdaan zijn van het vlees. Bijzonder toch hoe hier met de dood en het leven erna wordt omgesprongen.

Koeienmest

Op de oever van de Ganges zien we hoe lakens en witte handdoeken te bleken worden gelegd. Iets wat ik mij nog herinner uit mijn kindertijd, toen de lakens in mei en juni op het grasveld werden gelegd, toen er nog geen bleekmiddelen waren. De fotogenieke taferelen wisselen elkaar onophoudelijk af, vrouwen in sari die koeienmest verzamelen met hun handen en er vormpjes mee kneden om hun eten op te koken. Dit tussen de nieuwste smartphones waar de jongeren mee rondhotsen, de verschillen kunnen niet groter zijn.

In Sarnath krijgen we een hele resem ruïnes en tempels voorgeschoteld. Hier zou Boeddha zijn eerste preek gehouden hebben. Een Tibetaanse, Japanse, Chinese en Birmese tempel  gaan allemaal voor de spreekwoordelijke bijl.

Tegen de tijd dat we terug in ons hostel aankomen, zijn we helemaal doorheen geschud en hebben voorlopig genoeg van het getoeter en wringen om bij het volgende kruispunt weer heksentoeren te moet uithalen om als eerste naar het volgende kruispunt te geraken. Een kleine aanrijding te na gesproken waar geen haan naar kraait, waren we best wel tevreden van onze gedrogeerde tuktukvriend.

We knappen ons wat op in onze kamer en maken nog een wandeling naar de Ghats waar we nogmaals de ceremonie van de doden meemaken. Hilde vertelt vaak dat ik spreek tegen een hond met een hoge hoed op en vanavond is het slachtoffer een van de priesters die me vertelt dat hij alleen Marathi spreekt. Mij is het vooral om een foto te doen, met wat handgebaren en veel lachen begrijpt hij dat we elkaar niet verstaan.

We laten deze bewaker van de hiernamaals-ceremonie voor wat hij is en keren terug. Onderweg schaf ik mij eerst nog een Indische tuniek aan. Als ik hem ‘en plain public’ moet passen staan er drie oudere vrouwen op te kijken alsof ze Boeddha himself zien verschijnen. Als Hilde hen vraagt hoe ze mijn nieuw kostuum vinden kunnen ze alleen maar waggelen met hun hoofd. “Ja maar”, vraagt Hilde “is dit ja of neen?” Waarop terug gewaggeld wordt…. Hier waggelen ze inderdaad altijd met hun hoofd. Of het nu ja of neen of misschien is moet je maar opmaken uit de impressie op hun gelaat.

Wij hadden vandaag weer een overdosis aan geuren, kleuren en smaken achter de neus, ogen en kiezen en proberen vandaag wat vroeger op stok te gaan want morgenvroeg moeten we onnoemelijk vroeg uit de veren. Zo ongeveer wanneer jullie gaan slapen.

Bewaren



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Deel onze weg

4 gedachten over “In mijn blootje op de markt”

  1. Zou het kunnen dat ik de foto in je Indische tuniek gemist heb? ?

    Het rode goedje is Paan. Paan bestaat meestal uit een mengsel van de betelnoot (lijkt op een nootmuskaatnoot), masalakruiden, tabak, kalk en soms fruit, alhoewel de samenstelling per regio verschilt – aldus m’n goede vriend Google.

    Blijkbaar zou het goedje ook de zuilen en muren in India versieren (bij gebrek aan een kwispedoor ?).

  2. Deze x net af toe rustiger..of idee..via de prachtige foto s .Niet te bevatten ..hoe ooit gebouwd..In snelheid veel verwerkende indrukken he?❤liefs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *