Slapen in een paleis

Foto’s Mandawa

Echternach

Vandaag staat de grootste verplaatsing met de auto op het programma. Kumar onze chauffeur staat al gewassen en gestreken voor zeven uur te wachten. Wij nemen nog een vluchtig ontbijt en weg zijn wij voor 500 kilometer dwars door India. We vertrekken uiteindelijk omstreeks 7.30 uur en twee uur later hebben we 50 kilometer op de teller blinken. Nog 450 te gaan… dit wordt waarlijk een processie van Echternach. Onze chauffeur heeft er alvast een goed oog in, het is vandaag immers de dag van de God aap: Hanuman. We vertrekken in de deelstaat Uttarakhand gaan via Uttar Pradesh en Haryana naar Rajasthan.

Evenaar

Ik vrees dat ik vandaag niet zal bloggen, wat valt er nu zoal te vertellen over een rit van 500 kilometer. De scenes die voorbij glijden geven ons het gevoel alsof we de hele dag liggen te zappen tussen National Geographic en de zender Evenaar. India op zijn best… als je wat avontuurlijk bent aangelegd. Ik weet zeker dat sommigen vermoedelijk naar een ander kanaal zouden zappen, toch zolang wij op weg zijn en iedere dag iets kunnen doen wat we nooit eerder in ons leven hebben gedaan of gezien, zijn wij de koning te rijk.

Onderweg naar Mandawa
Onderweg naar Mandawa

Het Indiase Tienen

De panorama’s zijn vaak gevuld met weidse suikerrietvelden en bijhorende wagens torenhoog gestapeld met het geoogste goedje. We rijden via de suikerfabriek waar honderden wagens getrokken door ouderwetse tractors of door buffels een kilometers lange file vormen om hun suikerriet te slijten aan de fabriek.

Hard labeur

Wat verder belanden we in een teletijdmachine die ons honderd jaar in de tijd terug katapulteert naar ons bloed eigenste Boom waar hard labeur een understatement is. De steenbakkers gaan hier nog te werk zoals we in onze geschiedenisboekjes terugvinden. Er zijn veel kinderen bij.

Sadhu

Onderweg zien we nog het ochtendritueel van de Sadhu die aanschuiven voor hun ontbijt. De straat kleurt oranje, niet van onze noorderburen die hier het WK-verdriet komen verdrinken, maar het volk Sadhu, die in deze kleur gekleed gaan.

Op weg naar huwelijk
Op weg naar huwelijk

Frans, Turks of Engels

De toiletten onderweg zijn meestal zoals wij zeggen Franse toiletten. Gisteren hadden we een babbel met een Française die het een Turkse toilet noemde. Onze chauffeur gaat voor een Engels toilet waar je in joga-houding je ding kan doen.

Durian snoepjes

Onderweg eten we wat fruit. Onze chauffeur staat er op dat hij gaat onderhandelen, want als ze ons zien wordt de prijs verdubbeld… Hij brengt bananen, kaki’s en nog een vreemdsoortige appel mee die de smaak heeft van een veel te vroeg geplukte peer. Hij trakteert ook op snoepjes, den deugniet. Er zit zowaar een vulling in van de stinkende vrucht Durian, die zodra je er je tanden inzet een vloeistof laat vrijkomen waar Aziaten dol op zijn maar wat mij betreft een mengeling is van kots en stront. Hij kan zijn plezier niet op. Wij spelen het spelletje mee en doen of we het lekker vinden… niet zonder enige moeite.

Ik val enkele keren in slaap, toch de lamentabele staat van de weg zorgt ervoor dat dit hazenslaapjes zijn van minder dan vijf minuten. Stilaan verandert het landschap, zelfs de koeien krijgen een ander uiterlijk, ze worden een stuk groter en hun bult wordt een stuk sierlijker, ook komen we boskoeien tegen, forest cows zoals onze chauffeur ze noemt en die op het eerste zicht op een ree lijken maar toch iets meer de kop van een gewone koe hebben. De natuur is soms toch onvoorstelbaar, bovendien is het winter en het landschap nijgt nadrukkelijker naar woestijn: welkom Thar-woestijn.

Hanuman

Op de dag van God aap Hanuman zijn er heel wat koppeltjes die elkaar het jawoord geven, we zien tegen de avond de ene huwelijksstoet na de andere. Het slachtoffer, bruidegom van dienst zit hoog op een paard verkleed in zijn beste plunje de feestbende gade te slaan. Er wordt gedanst en blijkbaar ook veel gedronken want de chauffeur maant ons aan om onze deuren op slot te doen. ’t is te zeggen, hij doet mijn deur op slot en Hilde moet haar plan maar trekken. Als mister boss maar veilig is.  Ik heb eigenlijk meer zin om mee op te gaan in dit feestgedruis maar het wordt donker en onze eindbestemming is nog lang niet in zicht.

Straathonden

Ook hier lopen weer overal tientallen straathonden los die  een deel van het straatbeeld zijn. De hondjes worden overigens door de regering ingeënt tegen rabiës, in sommige staten toch. Ze krijgen een knip in hun oor zodat er een goed overzicht is welke dieren ingeënt zijn en welke niet. Ze kunnen net zoals de koeien overal terecht voor een hapje. Bovendien vind je vrij weinig uitwerpselen, omdat de dieren  elkaars fecaliën consumeren. Voor de rest zwerven ze vaak op de vuilnisbelten rond die hier spijtig genoeg ook deel uitmaken van het panorama. Iedere straat heeft zowat zijn eigen belt.

Haveli

Na een helse tocht van meer dan twaalf uur komen we aan in Mandawa, een stop waar het landschap stilaan in woestijn overgaat. De duisternis is al lang ingevallen en de laatste kilometers zijn absoluut geen plezier meer. Het hotel dat onze chauffeur gereserveerd heeft is het des te meer. Dit is een ongezien pareltje. Voor ongeveer twintig euro slapen we in een Haveli die zijn gelijke niet kent, we wanen ons zowaar in een paleis.

Ons paleis
Ons paleis

Op de kilometerteller staan 480 kilometers, ongeveer een gemiddelde van dertig kilometer per uur. Hier arriveer je altijd samen met de ziel die te paard komt.

Een van de bediendes van het hotel maakt me duidelijk dat ik me hier moet thuis voelen en trekt me mee naar de koninklijke suite die we voor minder dan honderd euro kunnen huren. Wij zijn al best tevreden dat we in ons bescheidener onderkomen van twintig euro zitten, maar zeggen niet nee als hij ons aanmaant om wat foto’s te nemen.

Luxe kamer
Koninklijke suite

Bollywood

Ik vrees wel dat God aap en al zijn versgestreken koppeltjes met hun gevolg ons deze nacht zullen wakker houden want langs alle kanten zijn de discowagens die de feestende meute vergezellen aan het spelen met hun volumeknop wagenwijd open om van de Bollywood muziek te genieten. Slapen… het zal iets voor morgen zijn.



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Deel onze weg

Een gedachte over “Slapen in een paleis”

  1. Namaste Hilde en Erik, een trip van 500 km ?,wel vermoeiend zeker?Jullie hebben wel veel van het landschap kunnen genieten, tegen zo’n snelheid ?,en van lekkere ??,maar jullie beloning mag er zijn, sleeping in ?, hopelijk kunnen jullie ??, grts Myriam en tot vervolg xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *