Saoedi-Arabië vanuit de hoogte

Foto’s

Een menukaart lees je hier zoals je Hebreeuws leest, van achter naar voor. Je moet de menukaart dus beginnen lezen volgens onze leesgewoonte helemaal achteraan als je je niet onmiddellijk in de desserts wil storten.

We sluiten vandaag af in een steakhouse, waar het goed toeven is. Voor vijfentwintig sjekel per persoon krijg je meer dan vijfentwintig schoteltjes, falafel, humus, allerlei gerechtjes, echt niet normaal. Je kan er gewoon een saté  bij nemen, maar wij gaan vandaag voor het eerst tijdens onze vakantie uitgebreid. Het is niet mijn gewoonte om eten te beschrijven in mijn blog, maar omdat dit toch wel van een heel bijzondere orde was moest ik dit toch even kwijt.

Waarom we besloten om ons vandaag zo te verwennen is omdat een perfecte dag ook op die manier moet afgesloten worden. Ook onze laatavond chat met de kleindochters was de kers op de taart, maar eer we zover waren hebben we heel wat kilometertjes afgelegd.

De nacht was niet al te best maar om dit slaaptekort goed te maken proberen we onze dag zo goed mogelijk te vullen om vanmiddag niet in de verleiding te komen een middagdutje te doen. We starten in het Timna park, zo’n dertig kilometer buiten Eilat. Een combinatie van ongeziene panorama’s, een interessante geschiedenis gecombineerd met leuke wandelingen. Deze site kwam tot bloei in de tijd van Solomon, een Egyptische farao. Hier werd toen voor het eerst koper gewonnen.

Timna park
Timna park

Plaatsen met namen zoals: Solomon’s pillars, de sfinckx, en the great arch liggen in het onmetelijke park verspreid en we moeten van de ene plaats naar de andere met de wagen. De wandeling die we aan de arch voor de voeten gesmeten krijgen nadert een 3+  kletterij, we moeten gelukkig via ladders en haken in de berg zo’n tweehonderd meter klimmen. Nauwe doorgangen waar ik tegenwoordig gelukkig wel door kan, doen onze adrenaline behoorlijk zijn werk doen.

Als toemaat kunnen we nog enkele oude kopermijnen (meer dan 3000 jaar oud) bezoeken, dat maakt deze ervaring weer buitengewoon. We mogen elk een flesje vullen met de verschillende soorten zand die deze streek rijk is.

We vergeten ons middagmaal en rijden door, ergens vlakbij de grens van Egypte, want je kan hier een berg beklimmen waar je niet drie, maar vier landen kan zien. De berg ‘Har Tzlakhot’ biedt deze mogelijkheid maar je moet dan wel anderhalf uur steil naar boven. In de Fieldschool kan je gedetailleerde kaarten kopen. We parkeren onze auto en zoeken tevergeefs naar een levende ziel die ons kan verder helpen. Een jong koppel Israëliërs is blijkbaar ook op zoek. Als blijkt dat we eigenlijk naar hetzelfde op zoek zijn stellen we mekaar voor en beslissen om samen naar boven te gaan.

We vinden geen gedetailleerde kaart maar gelukkig brengt onze smartphone soelaas. Stav en Oren, twee sportievelingen, leren ons de gekleurde codes kennen van de trails. Net zoals onze lange afstandspaden in wit-rood hebben zij wit-blauw-oranje kleuren. Een lange afstandspad dat loopt van Libanon tot in Eilat. Groen-wit of blauw wit zijn lokale wandelingen die elkaar overlappen.

Twee, of liever vier gelijkgestemde zielen, met dezelfde interesse maar een andere achtergrond geeft een zeer interessante mix. We wandelen samen naar boven en wisselen onderweg onze reiservaringen uit. Een pittige klim naar de Har Tzfakhot wordt door het leuke gezelschap een makkie.

Egypte
Egypte

Boven krijgen we dan het uitzicht waarvoor we ons deze moeite getroosten. Niet alleen zien we de grens van Jordanië en Egypte en uiteraard Israël maar worden we ook nog getrakteerd op zicht op Saoedi-Arabië. Eventjes hoop ik ook de grens van Eritrea te kunnen zien maar zelfs bij honderd procent helder weer kan geen enkel mens zo ver kijken.

Saoedi-Arabië vanuit de hoogte
Saoedi-Arabië vanuit de hoogte

Stav vertelt nog een leuk weetje: Jordanië had zo’n tachtig jaar geleden eigenlijk geen kuststrook maar de koning van Saoedi-Arabië heeft toentertijd de koning van Jordanië een stuk kuststrook van elf kilometer cadeau gedaan. En zo ligt Aqaba nu aan de prachtige baai van Eilat of Aqaba.

Als we terug aan de voet van de berg zijn wisselen we mailadressen uit en nemen afscheid van deze twee geweldige mensen.

We besluiten om nog een duik te nemen in de Rode Zee en al het stof van ons af te spoelen. Je kan toch moeilijk aan een van de mooiste kusten te wereld zijn en er geen gebruik van hebben gemaakt. Het snorkelen en de koralenjacht laten we voor wat het is, ook al blijkt dit ook hier een van de mooiste ter wereld te zijn. We trekken onze nietige zwemoutfit aan en nemen een duik in het ijskoude water van de Rode Zee.

Als we later op de avond naar het restaurant lopen, ziet Hilde in de winkel ernaast dat ze Australische hoeden hebben zoals ik de mijne twee jaar geleden in het Zomerpaleis van Keizerin Xici in China door de storm vergeten was. Voor een schijntje kan ik mijn vleesklak weer toedekken met mijn favoriet hoedje.

Eilat: I may not have gone where I intended to go, but I think I have ended up where I needed to be.

Douglas Adams

Deel onze weg

Een gedachte over “Saoedi-Arabië vanuit de hoogte”

  1. Ongelooflijk…dat kan niet anders dan nazinderen…Dank vr t boeiende reisverslag e prachtfoto s.Veilig verder genieten.Liefs x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *